Nanganak ng 10 Sanggol ang Babae Pero Nagkagulo ang mga Doktor nang…
Ito ay isang umaga na puno ng pag-asa sa isang maliit at payapang nayon. Para kina Clara at Robert, ang araw na ito ay magbabago ng kanilang buhay magpakailanman. Ang hangin sa loob ng klinika ay mabigat sa kaba. Si Clara, na ang tiyan ay lumaki sa sukat na halos hindi kapani-paniwala, ay hindi mapakali sa kanyang upuan. Si Robert, ang kanyang matatag na sandigan, ay mahigpit na hawak ang kanyang kamay, bagama’t ramdam niya ang sariling panginginig. Naroon sila para sa isang ordinaryong ultrasound, ngunit kapwa nila nararamdaman na may kakaibang nagbabadya.
Pumasok sa silid si Dr. Mendel, isang bihasang doktor na may mabait na mga mata. Mainit ang kanyang ngiti habang ipinapahid ang malamig na gel sa malaking tiyan ni Clara. “Tingnan natin kung sino ang nagpapalaki diyan,” malumanay niyang biro. Ngunit ang kanyang ngiti ay biglang naglaho nang lumitaw ang mga unang itim-at-puting imahe sa monitor.
Paulit-ulit niyang iginala ang transducer sa tiyan ni Clara. Ang kanyang mukha ay naging seryoso, at pagkatapos ay puno ng pagtataka. May ibinulong siyang hindi maintindihan. “Doc?” tanong ni Robert, ang boses ay tila pabulong. “Ayos lang po ba ang anak namin?”
Humarap si Dr. Mendel, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa pagkabigla. Lumunok siya. “Hindi ko… hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin.” Itinuro niya ang monitor. “Nakikita niyo ba ito? At ito… at ito.” Nagsimula siyang magbilang. Isa, dalawa, tatlo… ang kanyang pagbibilang ay huminto sa sampu.
“Sampu?” bulong ni Clara, habang namumuo ang luha sa kanyang mga mata. “Sampung ano?”
“Sampu,” ulit ni Dr. Mendel, tila hindi pa rin makapaniwala. “Sampu po ang dinadala ninyo. Sampung sanggol.”
Ang balita ay tumama sa mag-asawa na parang kidlat. Sampung sanggol. Decuplets. Isang salita na tila kinuha sa isang alamat. Imposible. Ang probabilidad na mangyari ito ay astronomikal. Namutla si Robert at napaupo. Si Clara naman ay nagsimulang humagulgol—isang halo ng takot, pagkabigla, at isang kakaibang, dambuhalang saya.
Si Dr. Mendel, na halatang nabigla rin, ay agad na tumawag ng isang team ng mga espesyalista. Ang maliit na klinika ay nagkagulo. Mga doktor at nars ay nagkumpulan sa paligid ng monitor, nakatitig nang may pagkamangha sa maliliit at kumikislap na mga buhay. Sampu. Sampu nga sila.
Para kina Clara at Robert, nagsimula ang isang panahon ng matinding emosyonal na kalituhan. Sila ay simpleng mamamayan lamang. Ang kanilang maliit na bahay ay halos hindi sapat para sa kanilang dalawa, paano pa kaya para sa isang agarang malaking pamilya? Ang pinansyal na pasanin ay hindi nila kayang isipin. Ngunit si Robert, isang taong may malalim na pananampalataya, ay hinawakan ang mga kamay ni Clara. “Kung ito ang ibinigay sa atin ng Diyos,” sabi niya nang may determinasyon, “ibibigay Niya rin ang lakas para kayanin ito. Ipinagkatiwala Niya sa atin ang sampung kaluluwang ito.”
Ang balita ng “himala ng pagbubuntis” ay mabilis na kumalat sa kanilang nayon. Ang sumunod na nangyari ay isang testamento sa kabutihan ng sangkatauhan. Ang komunidad, na hindi rin naman mayaman, ay nagbuklod-buklod. Ang mga kapitbahay, kaibigan, at maging ang mga estranghero ay nagsimulang magbigay ng donasyon. Dumating ang mga sako ng damit-pambata, mga lampin sa napakaraming bilang, mga laruan, at pera. Ang maliit na bahay nina Clara at Robert ay umapaw sa kabutihang-loob ng kanilang kapwa. Ang agos ng suporta na ito ang nagbigay sa mag-asawa ng lakas na kanilang kailangan.
Ngunit ang pagbubuntis mismo ay isang pisikal na pagpapahirap. Ang katawan ni Clara ay dinala sa sukdulan nitong limitasyon. Ang dambuhalang tiyan ay nagpahirap sa kanyang paghinga, pagtulog, o kahit simpleng paglakad. Pero higit pa ito sa bigat.
Sa ikapitong buwan, nagsimula ang bangungot. Si Clara ay nakaranas ng hindi maipaliwanag na sakit. Hindi ito ordinaryong hilab ng panganganak. Ito ay isang matinding kirot, tila may pumupunit sa loob, na sinasabayan ng kakaiba at hindi natural na paggalaw sa kanyang tiyan. Pakiramdam niya ay may nagaganap na labanan sa loob.
Nagmamadali silang bumalik sa ospital. Sa pagkakataong ito, ang kapaligiran ay hindi na puno ng pagkamangha, kundi ng seryosong pag-aalala. Muling nagsagawa ng ultrasound si Dr. Mendel, ngayon ay gamit ang mas makabagong kagamitan.
Muli, namutla ang kanyang mukha. Ngunit ngayon, hindi ito dahil sa sorpresa; ito ay dahil sa pagkalito. Nagbilang siyang muli. Siyam na malinaw na anyo ng sanggol. Ngunit ang ikasampu… ang ikasampu ay iba. Kakaiba ang galaw nito. Hindi ito mukhang tama.
“Hindi ko maintindihan,” bulong ni Dr. Mendel. Tumawag siya ng isang senior na doktor. Sabay silang tumitig sa monitor. At doon nabitawan ang pangungusap na nagpatigil sa mundo ni Clara.
“Ang isa sa kanila,” bulong ng espesyalista, “ay hindi isang sanggol.”
Bago pa man makapagtanong si Clara kung ano ang ibig sabihin nito, isang matinding sakit ang dumaan sa kanya, na halos ikahimatay niya. Sumigaw siya. Nagwala ang mga monitor. “Nagle-labor na siya!” sigaw ng isang nars. “Kailangan natin siyang dalhin sa OR! Emergency C-section!”
Naging mabilis ang lahat. Si Clara ay isinakay sa stretcher at mabilis na itinulak sa pasilyo. Si Robert ay tumatakbo sa tabi niya, hawak ang kanyang kamay, hanggang sa pigilan siya ng isang nars sa pintuan ng operating room. “Hindi po kayo pwedeng pumasok. Ipagdasal niyo na lang sila.”
Napaupo si Robert sa isang upuan sa malamig at payak na pasilyo. Ang mga minuto ay tila naging mga oras. Nagdasal siya, sa paraang hindi pa niya nagawa sa buong buhay niya. Ipinagdasal niya si Clara. Ipinagdasal niya ang kanyang siyam na sanggol. At ipinagdasal niya ang nakakatakot na misteryo ng “ikasampung bagay” na iyon.
Sa loob ng operating room, ang lahat ay nakatutok. Alam ng buong team ng mga siruhano, anesthesiologist, at neonatologist na ito ay isang karera laban sa oras. Ang mga sanggol ay masyadong maaga, nasa ika-28 linggo pa lamang.
Ginawa ng punong siruhano ang paghiwa. Ang mga kamay ay pumasok sa tiyan ni Clara. “Nailabas na ang unang sanggol!” sigaw niya. Isang mahinang-mahinang iyak. Agad na kinuha ng neonatal team ang sanggol, inasikaso, at dinala sa incubator.
“Ikalawang sanggol!” “Ikatlong sanggol!”
Sunod-sunod. Isang maliit na buhay, isa-isa, ang inilalabas sa liwanag. Apat. Lima. Anim. Pito. Walo. Siyam. Ang silid ay napuno ng tila hindi tunay na koro ng siyam na maliliit at lumalabang mga sanggol. Siyam na incubator ang nakahanda.
At doon, tumigil ang siruhano. Ang kanyang mga kamay ay nasa loob pa rin ng tiyan ni Clara. Ang kanyang tingin ay nakapako.
“Anong problema?” tanong ng anesthesiologist.
“Nasaan ang ikasampu?” tanong ng isang nars.
Kinapa ng siruhano ang loob. Ang kanyang ekspresyon ay hindi mabasa sa likod ng maskara. At sinabi niya sa isang tila nasasakal na boses: “Ano… ano ‘to?”
Inilabas niya ang kanyang mga kamay at may itinaas. Ito ay malaki. Ito ay madilim. At ito ay tiyak na hindi isang sanggol.
Sa sandaling iyon, pinapasok si Robert sa OR upang makita ang kanyang asawa. Pumasok siya, sakto sa oras na ang team ay nagkukumpulan sa paligid ng misteryosong bagay. Tiningnan ito ni Robert at halos masuka. Ito ay isang walang-hugis na masa, na may mga madidilim na ugat.
Lumapit si Dr. Mendel sa mag-asawang halatang litong-lito. Huminga siya nang malalim. “Clara, Robert… ang bagay na akala nating lahat ay ang ikasampung sanggol ay hindi pala sanggol.”
Ipinaliwanag niya sa kanila. Ito ay isang dambuhalang “myoma,” isang benign tumor sa matris. Sa mga naunang, hindi gaanong malinaw na ultrasound, ang laki at posisyon nito ay nanlinlang sa mga doktor. Ito ay lumaki kasabay ng mga sanggol, inagawan sila ng espasyo, at iniipit sila.
“Ang matinding sakit na naramdaman mo, Clara,” paliwanag ni Dr. Mendel, “hindi iyon ang ‘ikasampung sanggol.’ Iyon ay ang katawan mo na sinusubukang protektahan ang iyong siyam na malulusog na anak mula sa bukol na ito. Nagsimula ang iyong labor dahil ang myoma ay naging isang banta. Ang iyong katawan ay nag-activate ng emergency mode para iligtas ang siyam mong anak.”
Ang gumaang pakiramdam ay napakatindi, na halos naging masakit. Siyam. Mayroon silang siyam na malusog, bagama’t napakaliit, na mga sanggol. Limang babae at apat na lalaki.
Ngunit habang nangingibabaw ang ginhawa, isang kakaibang pakiramdam ang humalo sa kanilang emosyon. Ilang buwan silang naghanda para sa sampung anak. Ipinagdasal nila ang sampung anak. Nangamba sila para sa ikasampung anak. At ngayon, tila nawalan sila ng isang anak na hindi naman umiral. Ito ay isang tahimik na pagluluksa sa gitna ng kagalakan.
Ang sumunod na dalawang buwan ay isang maraton ng pag-asa at pag-aalala. Ang siyam na magkakapatid, ang “Novemlings” (siyam na kambal), ay lumaban para sa kanilang buhay sa neonatal intensive care unit (NICU). Ginugol nina Clara at Robert ang bawat oras ng kanilang paggising sa ospital, natututong hawakan ang kanilang maliliit na anak sa likod ng plastik na pader ng incubator, kinakantahan sila, at pinasasalamatan ang bawat gramo na kanilang ibinibigat.
At dumating ang araw. Pagkatapos ng dalawang mahaba at mahirap na buwan, lahat ng siyam na sanggol ay idineklarang malusog at sapat na ang lakas upang iuwi. Ang buong staff ng ospital ay nagtipon upang ihatid ang pamilya. Sinalubong sila ng mga palakpak at luha ng saya. Siyam na maliliit na “mandirigma,” tulad ng tawag sa kanila ng mga nars, ay uuwi na sa wakas.
Ang kanilang maliit na bahay ay naging isang lugar ng magulo ngunit puno ng pagmamahal na kapaligiran. Tatlong kuna ang inihanda, at sa bawat kuna ay tatlong sanggol ang natutulog. Ang pagpapakain, pagpapalit ng lampin, at pagpapatulog ay isang 24/7 na trabaho, na hinarap nina Clara at Robert nang may pagod ngunit malalim na pasasalamat.
Ang kuwento ng “decuplets” ni Clara, na naging siyam na sanggol at isang bukol, ay naging isang alamat sa kanilang komunidad. Ito ay naging isang paalala ng takot at pananampalataya, ng mga medikal na misteryo, at ng hindi kapani-paniwalang lakas ng katawan ng tao. Para kina Clara at Robert, ito na ang kanilang buhay. Isang buhay na mas maingay, mas magulo, at higit na mas mayaman kaysa sa kanilang inaakala. Inaasahan nila ang isang himala, ngunit sa halip ay nakatanggap sila ng siyam.
