27 ARAW NA HIWAGA: ANAK BA’Y “KINUHA NG ENGKANTO” O BIKTIMA NG FOUL PLAY? Ang Walang Katapusang Paghahanap kay Jhoros Flores

 

Dalawampu’t pitong araw na. Dalawampu’t pitong umaga na may panalangin. Dalawampu’t pitong gabing may paghihintay. At dalawampu’t pitong araw na parang may butas ang mundo, dahil hanggang ngayon, wala pa ring malinaw na sagot kung nasaan si Jhoros Flores, ang batang taga-Aklan na biglang nawala at nag-iwan ng tanong na ayaw tumahimik: Paano naglaho ang isang bata… na parang bula?

Sa bawat araw na lumilipas, lalong tumitindi ang sakit ng pamilya, at lalong lumalawak ang apoy ng mga teorya sa social media. Sa panahon ngayon, kapag may kulang na piraso ang kwento, ang internet ang nagiging “imbestigador,” “hukom,” at minsan… “manunulat ng sariling bersyon ng katotohanan.”

Pero sa kasong ito, isang bagay ang malinaw: hindi pa tapos ang paghahanap.

Isang Buwan ng Pighati: Oras na Parang Hindi Umuusad

Kung tatanungin mo ang mga magulang ni Jhoros, ang 27 araw ay hindi lang numero. Ito ay 27 araw na walang mahimbing na tulog, 27 araw na paulit-ulit na tanong sa isip: “Nasaan ang anak ko?”

Hindi ito basta pagkawala na “lilipas din.” Ito ang klase ng hiwagang sumisiksik sa dibdib at hindi nagbibigay ng pahinga. Lalo na’t sa mga ganitong kaso, ang bawat minutong walang sagot ay parang may kasamang bigat: pag-asa at pangamba na sabay na kumakain sa puso.

At dito nagiging mapanganib ang katahimikan. Dahil habang walang malinaw na ebidensya, mas lumalakas ang haka-haka.

High-Tech na Paghahanap, Pero Zero Resulta

 

Sa mga ulat at kuwentong kumakalat, hindi raw nagkulang ang mga naghahanap. Umabot na sa paggamit ng water drones at iba pang makabagong kagamitan para masuyod ang ilalim ng tubig at mapabilis ang operasyon. Sa papel, parang “complete package” na ang search and rescue: teknolohiya, manpower, at tulong ng komunidad.

Pero ang pinakamalupit na bahagi ng istorya: wala pa ring nakikitang kongkretong ebidensya.

Walang katawan. Walang gamit. Walang malinaw na bakas.

At dito nagsimula ang mas mabigat na tanong ng publiko:
Kung aksidente lang at nalunod, bakit parang walang bumabalik na sagot ang kalikasan? Bakit parang walang lumulutang? Bakit parang walang kahit anong senyales?

Sa social media, iyan ang naging mitsa. Kapag ang “normal na paliwanag” ay hindi tumutugma sa inaasahang resulta, nagsisimula ang mga tao maghanap ng ibang paliwanag, kahit gaano ito kabigat o kalayo.

TikTok, FB, at ang “Lungsod ng Teorya”

 

Sa loob ng ilang araw, umikot ang kaso ni Jhoros sa iba’t ibang sulok ng internet. Mula sa mga concerned netizens hanggang sa mga nagpapanggap na “may alam,” naging parang open forum ang social media kung saan bawat tao may sariling bersyon ng posibleng nangyari.

Tatlong pangunahing teorya ang nag-uumpukan at nagbabanggaan:

Foul play: may taong may kinalaman, may pagtatakip, may sikreto.
Trahedya: aksidente, nalunod, at nagkataon lang na mahirap matagpuan.
Supernatural: “kinuha ng engkanto,” “nawala sa ibang dimensyon,” “tinabunan ng hiwaga.”

Sa totoo lang, nakakatakot ang lahat ng opsyon. Dahil kahit alin ang totoo, masakit.

Teorya #1: Foul Play at ang Umuugong na Hinala sa “Mga Kasama”

 

Ito ang pinaka-mainit at pinaka-mabigat na teorya online: may foul play.

Maraming netizens ang nagtuon ng tingin sa mga huling kasama ni Jhoros bago siya nawala. Sa mga ganitong kaso, natural na unang tinatanong ang “huling nakakita.” Pero sa social media, ang tanong minsan nagiging paratang, at ang paratang nagiging hatol kahit wala pang ebidensya.

May mga kumalat pang pahayag mula sa isang nagpakilalang may koneksyon sa isa sa mga kaibigan, na nagsasabing may kinalaman daw ang mga kasama. Dahil dito, mas lumakas ang pressure, mas lumakas ang demand ng publiko: “Magsalita kayo. Ano ang totoo?”

Naging gasolina rin ang isang argumento na palaging inuulit online: Kung nalunod, dapat lulutang. Dapat may amoy. Dapat may bakas. Para sa mga naniniwala sa foul play, ang kawalan ng mga “natural na palatandaan” ay nagiging “patunay” na may nagtatago ng katotohanan.

Pero sa puntong ito, mahalagang maging maingat: ang mga ganitong pahayag ay maaaring opinyon, hinala, o emosyon, hindi awtomatikong ebidensya. At sa isang tunay na imbestigasyon, malaking pagitan ang “posible” at “napatunayan.”

Teorya #2: Ang Posisyon ng Ilan: “Walang Foul Play”

Habang umiinit ang social media, may mga ulat naman na nagsasabing pinawawalang-sala ang ideya ng foul play, base sa mga pahayag ng ilang awtoridad at maging ng pamilya.

Ayon sa ganitong bersyon, may pinsan umanong kasama si Jhoros at nasaksihan ang nangyari. Sa ganitong punto, lumalabas ang malaking banggaan: ang opisyal na linya vs. ang duda ng publiko.

Para sa iba, kapag ang pamilya mismo ang nagsasabing walang foul play, iyon ay dapat pakinggan. Para naman sa mga netizens na puno ng hinala, ang parehong pahayag ay nagiging dahilan pa para magduda: “Bakit parang minamadali?” “Bakit parang may ayaw silang sabihin?”

At dito nagiging kumplikado ang kaso: ang pagkakaroon ng dalawang magkaibang pananaw ay nagpapahaba ng sigalot. Habang nag-aaway ang internet, ang pamilya ay patuloy na nagdurusa.

Teorya #3: “Engkanto” at ang Kapangyarihan ng Paniniwala

 

Sa mga lalawigan, lalo na sa mga lugar na malapit sa gubat, ilog, at dagat, hindi na bago ang mga kuwentong may halo ng hiwaga. Kapag ang isang tao ay nawala nang walang bakas, may mga nagsasabing “kinuha ng engkanto.”

Sa kasong ito, lumitaw ang mga kuwento tungkol sa paghingi ng tulong sa albularyo o magtatawas. Para sa mga naniniwala, may mga pagkakataong ang paliwanag ng mundo ay hindi sapat, kaya humahanap sila ng paliwanag sa tradisyon at espirituwal na paniniwala.

Para sa iba, ito ay coping mechanism. Para sa ilan, ito ay pag-asa: “Baka buhay pa. Baka nasa ibang lugar. Baka maibalik pa.”
Pero para naman sa mga skeptic, delikado ito: dahil maaaring ilihis ang atensyon mula sa mas konkretong direksyon ng paghahanap.

At sa totoo lang, dito pumapasok ang pinaka-sensitibong bahagi: kapag desperado ang pamilya, kahit anong pwedeng kapitan, kakapitan.

Isang Kaso, Tatlong Mundo

 

Ang pagkawala ni Jhoros ay parang banggaan ng tatlong mundo:

Mundo ng imbestigasyon: ebidensya, testimonya, timeline.
Mundo ng social media: opinyon, hinala, viral clips, emosyon.
Mundo ng paniniwala: tradisyon, hiwaga, pag-asa sa hindi nakikita.

At sa gitna ng lahat, isang batang nawawala at isang pamilyang hindi makahinga sa bigat ng paghihintay.

Ang Pinakamahalagang Tanong: Sino ang Makakatulong?

Sa ganitong kaso, ang pinakamalaking sandata ay hindi tsismis. Hindi teorya. Hindi “content.”
Kundi impormasyon.

Kung may sinuman na:

may nakita, may narinig, may nalalaman,
may napansing kakaiba sa araw ng pagkawala,
may detalye na tila maliit pero posibleng mahalaga,

ang panawagan ay simple: makipag-ugnayan sa awtoridad o sa mga opisyal na channels na humahawak ng kaso. Hindi sa comment section unang dapat ilapag ang impormasyon, kundi sa tamang tao na pwedeng umaksyon.

Dahil bawat maling akusasyon online ay maaaring:

makasira ng buhay ng inosente,
magpalabo ng imbestigasyon,
at magdagdag pa ng sugat sa pamilya.

Ang 27 Araw na Hindi Dapat Maging “Normal”

 

Sa Pilipinas, mabilis ang ikot ng balita. Ngayon trending, bukas limot. Pero may mga kwento na hindi dapat nilulunok ng algorithm.

Ang kaso ni Jhoros Flores ay hindi lang hiwaga. Isa itong paalala na ang isang komunidad ay pwedeng magkaisa, pero pwede ring magkawatak-watak kapag ang takot at haka-haka ang namuno.

Sa pagtatapos ng araw, kahit anong teorya ang pinaniniwalaan ng bawat isa, isang bagay ang dapat manatiling sentro: ang paghahanap sa bata at ang kapayapaan ng pamilya.

Dahil sa bawat araw na lumilipas, may dalawang bagay na sabay na lumalaki:
ang pag-asa… at ang sakit.

At sana, bago umabot sa mas masakit na katotohanan, may isang impormasyon na lalabas, may isang tao na magsasalita, may isang bakas na magtuturo ng direksyon.

Huling Panawagan

 

Kung may alam ka, kahit gaano kaliit, huwag manahimik.
Kung wala kang alam, huwag mag-imbento.
Kung nakikiisa ka, gawin ito sa paraang makakatulong, hindi makakasakit.

At para sa pamilya ni Jhoros: patuloy ang panalangin ng marami na ang hiwagang ito ay magkaroon ng liwanag.

Dahil 27 araw na… at ang bawat oras ay mahalaga.

May araw pa bang magbabalik siya? O may katotohanang mas mabigat ang kailangan nating harapin?
Iyan ang tanong na ayaw pang sumagot ng panahon, pero patuloy na hinahanap ng isang pamilyang hindi sumusuko.