Baha ng Luha: Vice Ganda, Agad na Sumugod at Dumamay sa Nagdadalamhating si Anne Curtis Matapos ang Pagpanaw ng Ama
Sa mundo ng showbiz, sanay ang publiko na makita ang mga bituin na nakangiti, malakas, at tila walang pinagdadaanan. Ngunit sa likod ng mga ilaw ng entablado at kamera, sila rin ay mga anak, kaibigan, at taong marunong masaktan. Isa sa mga pinakamasakit na yugto sa buhay ni Anne Curtis ay ang pagpanaw ng kanyang ama—isang sugat na hindi kayang pagalingin ng oras lamang.
Sa mga araw na iyon, nanahimik si Anne. Ang dating masigla at palangiting aktres ay tila nawala sa radar ng social media at telebisyon. Para sa marami, ang kanyang katahimikan ay sapat nang indikasyon ng bigat ng kanyang dinadala. Ngunit sa gitna ng katahimikan at pagdadalamhati, may isang kaibigang hindi nagdalawang-isip na iwan ang lahat at sumugod—si Vice Ganda.
Ayon sa mga taong malapit sa dalawa, agad na nagtungo si Vice kay Anne nang mabalitaan ang masaklap na pangyayari. Walang media, walang anunsiyo, walang planong ipakita sa publiko. Isa lamang itong kaibigang handang makiramay, makinig, at umiyak kasama ang isang pusong wasak.
Ang pagpanaw ng ama ni Anne ay hindi lamang pagkawala ng isang magulang, kundi pagkawala ng isang haligi ng kanyang buhay. Lumaki si Anne na malapit sa kanyang pamilya, at ang kanyang ama ay isa sa mga taong unang naniwala sa kanyang kakayahan—bago pa man siya naging isang malaking pangalan sa industriya. Kaya’t ang sakit ay doble: personal at malalim.
Sa loob ng tahanan, ayon sa isang source, tahimik ang paligid. Walang malalakas na usapan, walang ingay ng telebisyon. Tanging mga luha at mahihinang hikbi ang maririnig. Doon dumating si Vice—hindi bilang komedyante, hindi bilang celebrity, kundi bilang kaibigan.
Hindi raw agad nagsalita si Vice. Sa halip, umupo siya sa tabi ni Anne at hinayaan ang katahimikan na magsalita. Sa mga sandaling iyon, hindi kailangan ng payo o matatamis na salita. Ang presensya lamang ay sapat na. Isang yakap. Isang kamay na handang hawakan kapag bumibigat ang damdamin.
Marami ang nakakakilala kay Vice bilang masayahin, palatawa, at palaban. Ngunit sa likod ng kanyang makukulay na kasuotan at matatalim na biro ay isang taong may malalim na empatiya. Sa mga sandaling iyon, lumabas ang tahimik at sensitibong bahagi ni Vice—isang kaibigang marunong makiramay sa sakit ng iba.
Ayon pa sa source, parehong napaluha sina Vice at Anne habang binabalikan ang mga alaala ng ama ng aktres. May mga kwentong ikinuwento si Anne—mga simpleng sandali ng pagkabata, mga payo ng ama, at mga pangarap na hindi na niya maibabahagi pa. Sa bawat kwento, tahimik na nakinig si Vice, paminsan-minsa’y humihigpit ang hawak sa kamay ng kaibigan.
Hindi ito ang unang pagkakataon na ipinakita ni Vice ang kanyang malasakit kay Anne. Sa loob ng maraming taon ng kanilang pagkakaibigan, napatunayan na nilang higit pa sa trabaho ang kanilang samahan. Ngunit sa harap ng kamatayan at pagkawala, mas lalong tumibay ang ugnayan nila bilang pamilya sa piling ng isa’t isa.
Habang lumilipas ang mga araw ng pagluluksa, unti-unting bumabalik ang lakas ni Anne—hindi dahil nawala ang sakit, kundi dahil may mga taong handang umalalay sa kanya. Isa na rito si Vice, na patuloy na nagpaparamdam kahit sa mga sandaling ayaw ni Anne magsalita o humarap sa mundo.
Para sa mga tagahanga, ang kwentong ito ay paalala na ang tunay na pagkakaibigan ay nasusubok sa oras ng pangangailangan. Hindi sa red carpet, hindi sa tagumpay, kundi sa mga sandaling wasak ang puso at kailangan mo ng taong hindi ka iiwan.
Sa huli, ang baha ng luha ay hindi lamang simbolo ng sakit, kundi ng pagmamahal—pagmamahal ng isang anak sa kanyang ama, at pagmamahal ng isang kaibigan na handang sumalo sa bigat ng lungkot. Sa likod ng entablado, sa likod ng kasikatan, may mga kwentong tulad nito na bihirang makita ngunit tunay na tumatagos sa puso.
At para kay Anne Curtis, ang paglalakbay sa paghilom ay mahaba at hindi madali. Ngunit sa bawat hakbang, may mga kaibigang tulad ni Vice Ganda—tahimik, totoo, at handang makasama hanggang sa muli niyang matagpuan ang liwanag.
