Siya ang tinaguriang “The Fortune Cookie” ng PBA. Sa bawat bitaw ng kanyang fadeaway jump shot, tila nakasulat na sa bituin ang puntos. Si Atoy Co ay hindi lamang isang player; siya ay isang institusyon ng Crispa Redmanizers na naging idolo ng milyong Pilipino noong dekada ’70 at ’80.
Ngunit sa gitna ng rurok ng kanyang kasikatan, isang imahe ang niyanig ang publiko: Ang dating sikat na manlalaro, nakitang may hawak na karton at tila lumisan na sa kinang ng hardwood court. Marami ang nagtanong: Naghirap na ba si Atoy Co? Bakit mas pinili niyang “magbenta ng karton” kaysa ituloy ang paglalaro?
Ang Katotohanan: Hindi Kahirapan kundi Karunungan
Sa kabila ng mga bali-balita na naubos ang kanyang kinita, ang totoong dahilan ng pagpasok ni Atoy Co sa industriya ng packaging o karton ay hindi dahil sa pagkabigo, kundi dahil sa pagiging isang matalinong negosyante.
Matapos ang kanyang karera sa PBA, napagtanto ni Atoy na ang basketball ay pansamantala lamang, ngunit ang pangangailangan sa kalakalan ay pangmatagalan. Pinasok niya ang negosyo ng corrugated boxes (mga karton) dahil nakita niya ang malaking potensyal dito sa gitna ng lumalagong ekonomiya ng bansa.
Bakit Mas Pinili ang Karton?
Ayon sa mga malalapit sa basketbolista, narito ang mga dahilan kung bakit niya pinili ang landas na ito:
Sustainability ng Negosyo: Ang paglalaro ay may hangganan, lalo na kapag tumatanda na at nagkakapinsala ang katawan. Ang pagmamanupaktura ng karton ay isang negosyong hindi nauubos ang demand.
Pamilya at Kinabukasan: Nais niyang magkaroon ng matatag na pundasyon para sa kanyang mga anak na hindi nakadepende sa palakpak ng mga fans.
Transition to Public Service: Ang kanyang tagumpay sa negosyo ang naging tuntungan niya upang makapasok sa pulitika bilang dating bise-alkalde ng Pasig, kung saan ginamit niya ang kanyang disiplina bilang atleta.
“Kaya Pala!” – Isang Aral sa mga Atleta
Ngayong 2026, ang kuwento ni Atoy Co ay muling nagsisilbing paalala sa mga bagong sikat na PBA at Gilas players. Maraming atleta ang nawawaldas ang pera sa mamahaling sasakyan at luho, ngunit si Atoy Co ay nagpakumbaba. Hindi niya ikinaliyag na humawak ng karton at maging “salesman” dahil alam niyang ang tunay na MVP ay ang taong marunong maghanda sa pagpito ng final buzzer ng buhay.
Hindi siya naghirap; siya ay mas yumaman—hindi lamang sa pera, kundi sa dangal ng pagiging isang matagumpay na negosyante na hindi nakalimot kung paano magsimulang muli.
