Ang Lagim sa Kasalan: Ang Kwento ng Bisitang Naging Hapunan sa Isang Kahindik-hindik na Krimen sa Palawan

Sa isang tahimik at tila payapang baryo sa Palawan, nagtipon ang mga kamag-anak at kaibigan upang ipagdiwang ang isang kasalan. May mga banderitas na nakasabit sa mga puno, mahabang mesa na puno ng pagkain, at mga ngiting punô ng pag-asa para sa bagong yugto ng buhay ng ikinasal. Walang sinuman ang nag-akala na ang gabing iyon ay magiging simula ng isang kwentong magpapayanig hindi lamang sa komunidad kundi pati sa buong lalawigan.

Ang kasalan ay ginanap sa bakuran ng isang lumang bahay na yari sa kahoy, malapit sa gubat at ilang minutong lakad lamang mula sa dagat. Simple ngunit masaya ang selebrasyon. May sayawan, kantahan, at inuman na umabot hanggang hatinggabi. Isa sa mga bisita ang si Marco, isang kaibigan ng pamilya na dumayo pa mula sa Maynila upang dumalo sa kasalan.

Ayon sa mga saksi, masayahin si Marco at madaling makisama. Madalas siyang makita sa mesa ng handaan, nakikipagkwentuhan at nakikipagtawanan. Ngunit bandang alas-onse ng gabi, napansin ng ilan na bigla na lamang siyang nawala. Inakala ng lahat na umuwi na ito o kaya’y naglakad-lakad lamang upang magpahangin.

Kinabukasan, doon na nagsimulang pumasok ang kaba.

Hindi na nakita si Marco sa kanyang tinutuluyang bahay. Naiwan ang kanyang bag, cellphone, at personal na gamit. Walang paalam, walang mensahe. Agad na ipinaalam ito sa mga kamag-anak at kalaunan ay sa barangay. Nagsimula ang paghahanap—una sa paligid ng baryo, pagkatapos ay sa gubat at baybayin.

Habang lumalalim ang imbestigasyon, unti-unting lumabas ang mga kakaibang detalye. May ilang bisita raw ang huling nakakita kay Marco na nakikipagtalo sa isang lalaking kamag-anak ng ikinasal. May iba namang nagsabing nakita siyang pumasok sa likod ng bahay, kung saan naroon ang kusina at ang lugar ng pagluluto ng mga natirang pagkain.

Ang kusina ang naging sentro ng imbestigasyon.

Sa isang inspeksyon, napansin ng mga awtoridad ang kakaibang amoy na nagmumula sa likod ng bahay. May mga kaldero at kawali na tila kakagamit lamang, kahit tapos na ang handaan. Sa una’y inakala nilang normal lamang ito, ngunit may isang pulis na napansin ang mga buto sa isang sako na nakatago sa ilalim ng mesa.

Doon nagsimulang mabuo ang pinakakakilabot na hinala.

Isinailalim sa forensic examination ang mga natagpuang labi. Makalipas ang ilang araw, kinumpirma ang kinatatakutan ng lahat: ang mga buto ay mula sa katawan ng isang tao. At base sa dental records at DNA testing, walang duda—kay Marco ang mga ito.

Nayanig ang buong komunidad.

Ayon sa imbestigasyon, lumalabas na nagkaroon ng mainit na pagtatalo si Marco at ang suspek dahil sa matagal nang alitan sa pera. Sa gitna ng kalasingan at galit, nauwi ito sa karahasan. Ngunit ang mas nakagugulat na bahagi ng kwento ay ang pagtatangka umanong itago ang krimen sa pinaka-hindi inaasahang paraan—sa pamamagitan ng paghahalo ng laman sa mga nilutong pagkain.

Hindi lahat ng bisita ay kumain ng naturang pagkain, ngunit ang ideya pa lamang ay sapat na upang magdulot ng matinding takot at pagkasuklam. Maraming dumalo sa kasalan ang kinailangan ng psychological counseling matapos malaman ang detalye ng krimen. Ang kasalan na minsang puno ng saya ay naging simbolo ng trahedya at bangungot.

Ang suspek ay agad na inaresto at nahaharap sa mabibigat na kaso. Sa kanyang salaysay, sinabi niyang hindi niya sinasadyang mangyari ang lahat, at ang mga sumunod na aksyon ay bunga ng takot at kawalan ng tamang pag-iisip. Ngunit para sa pamilya ni Marco, walang paliwanag ang sapat upang maibsan ang kanilang sakit.

Ang baryo, na dati’y kilala sa katahimikan, ay ngayon ay nababalot ng takot at pangamba. Ang mga residente ay mas maingat na, ang tiwala ay nabawasan, at ang kasalan—na dapat sana’y simula ng bagong buhay—ay naging paalala ng kung gaano kadilim ang maaaring itago ng tao sa likod ng ngiti.

Hanggang ngayon, ang “Lagim sa Kasalan” ay patuloy na ikinukwento sa Palawan. Hindi bilang tsismis, kundi bilang babala. Isang paalala na ang kasamaan ay maaaring mangyari kahit sa mga sandaling inaakala nating pinakaligtas at pinakamasaya.

At sa bawat kasalang ginaganap sa baryong iyon, hindi maiwasang may mga matang napapalingon sa kusina—tahimik, nag-aalala, at umaasang hindi na muling mauulit ang bangungot na minsang sumira sa kanilang kapayapaan.