“FISHBALL VENDOR” NG CALOOCAN: MANG NARDING, SINUNOG ANG 13 GANGSTER NA SUMIRA SA KARITON NIYA!
Breaking news: Isang fishball vendor sa Caloocan, sinunog nang buhay ang 13 gangster kasama ang kanyang kariton. Pinalibutan ng yellow tape ang kalsada, humihiwalay sa kaguluhang naganap. Maliban sa manipis na usok na bumabalot sa hangin, ang lahat ay tahimik. Sa gitna, ang baluktot at maitim na kariton ng fishball ay nagbubuga pa rin ng usok na amoy sunog na goma at laman. Ito ang sentro ng impiyernong katatapos lang.
Nagkalat ang mga katawan sa aspalto; ang kanilang balat ay nangitim at ang mga mukha ay tila nanigas sa huling hiyaw. Ang nakapangingilabot na eksenang ito ay binuwag ng imahe ng isang matandang lalaking tahimik na nakaupo sa bangketa—si Mang Narding. Ang kanyang maduming dilaw na kamiseta ay puno ng mantsa ng grasa at uling. Sa isang kamay, hawak niya ang huling piraso ng fishball. Kinakain niya ito nang walang emosyon, habang ang malalim niyang mga mata ay nakatitig sa natitirang apoy. Isang kakaibang kapayapaan ang bumabalot sa kanya habang ang init ng nagdaang impiyerno ay humahaplos sa kanyang balat.
Si Mang Narding ay apat na dekada na sa kanyang pwesto sa ilalim ng malaking puno ng akasya. Ang kanyang kariton ang kanyang buhay, ang kanyang dangal. Sa loob ng 40 taon, ang pagtitinda ng fishball at kikiam ang nagpatapos sa kanyang tatlong anak. Ang bawat patak ng pawis at bawat pisngi ng usok mula sa kanyang kalan ay butil ng tagumpay para sa kanyang pamilya. Kilala siya bilang lolo ng komunidad—alam niya kung sino ang mahilig sa maanghang, sino ang gusto ng matamis, at sino ang ayaw ng suka. Ang kanyang sikretong sauce ang dahilan kung bakit laging dinadayo ang kanyang kariton.
Ngunit ang kapayapaang ito ay biglang naglaho isang hapon. Isang grupo ng anim na lalaki—ang “Alapa Boys,” ang bagong pwersa sa kalsada—ang lumapit sa kanya. Pinamumunuan sila ni Dante, isang lalaking may peklat sa kilay at tattoo ng ahas. Hinihingan nila si Mang Narding ng “renta” o porsyento sa kanyang benta.
“Lolo, mukhang hindi mo pa natatanggap ang memo. Bagong pamunuan, bagong polisiya. Simula ngayon, may renta na ang pwesto mo,” banta ni Dante. Nang magmakaawa si Mang Narding na wala pa siyang sapat na benta, uminit ang ulo ng mga gangster. Sinipa ng isa sa kanila ang gulong ng kariton. Tumumba ang kariton, tumapon ang kumukulong mantika sa aspalto, at nagkalat ang mga fishball at kikiam sa putikan. Nasira ang kanyang tanging kabuhayan. Ang malala pa, kinuha ni Dante ang kanyang lighter at sinunog ang kariton ni Mang Narding habang tumatawa sila. Naiwan si Mang Narding na nakaluhod sa gitna ng apoy, pinapanood ang kanyang mga pangarap na maging abo.
Ngunit ang gabing iyon ay naging simula ng isang madilim na plano. Sa kanyang barung-barong, inayos ni Mang Narding ang mga natitirang kagamitan. Hindi siya nagmamadali; ang bawat pukpok ng martilyo sa baluktot na bakal ay puno ng poot. Binago niya ang valve ng kanyang LPG tank para madaling matanggal at maglabas ng maraming gas sa isang iglap. Gumawa rin siya ng isang nakamamatay na timpla: pinaghalong lumang mantika at asukal. Alam niyang ang malapot na timplang ito ay kakapit sa balat at mahirap apulahin kapag nag-apoy.
Kinabukasan, bago sumikat ang araw, itinulak ni Mang Narding ang kanyang binagong kariton pabalik sa dating pwesto. Pinintahan niya ito ng itim—isang simbolo ng kanyang madilim na layunin. Alam niyang babalik sila.
Pagsapit ng hapon, dumating ang mga “demonyo.” Pitong lalaki na sila ngayon, mas mayabang at mas mapang-api. “O, lolo, mukhang hindi ka talaga natututo,” sigaw ni Dante. Habang pinalilibutan nila ang kariton, dahan-dahang binuksan ni Mang Narding ang lihim na valve ng gas sa ilalim. Kumalat ang amoy ng LPG sa malamig na hangin, ngunit hindi ito napansin ng mga gangster dahil abala sila sa pagbabanta.
Nang ilabas ni Dante ang kanyang chrome na lighter para muling sindihan ang kariton, doon na naganap ang pagsabog. BOOM! Isang malaking bola ng apoy ang lumabas mula sa kariton. Ang mantikang hinaluan ng asukal ay tumalsik sa kanila—kumapit ito sa kanilang balat at damit na tila isang buhay na nilalang na lumalamon sa kanila. Ang sigaw ng kayabangan ay napalitan ng hiyaw ng matinding sakit.
Si Dante ang unang bumagsak, habang ang kanyang mga kasamahan ay tumatakbong parang mga sulo sa kadiliman. Sinubukan nilang tumalon sa kanal, pero ang timpla ni Mang Narding ay hindi basta-basta namamatay sa tubig. Ang kalsada ay naging isang malaking ihawan.
Sa gitna ng kaguluhan, nanatiling nakatayo si Mang Narding. Walang galit, walang takot—tanging matinding pagod lamang. Nang dumating ang mga pulis sa pamumuno ni P. Lt. Mendoza, natagpuan nila si Mang Narding na nakaupo lang, kumakain ng fishball habang pinapanood ang mga bangkay.
“Ako ang may gawa,” mahinahong pag-amin ni Mang Narding. “Gusto nila ng apoy, kaya binigyan ko sila ng apoy.” Nang posasan siya, tumingin siya sa huling pagkakataon sa kanyang kariton—ang kanyang kabuhayan na naging sandata ng kanyang paghihiganti. Nakamit niya ang hustisya para sa kanyang dangal, kahit ang kapalit nito ay ang kanyang kalayaan. Ang kwento ni Mang Narding ay isang paalala na kahit ang pinakasimpleng tao ay may hangganan ang pasensya kapag ang kanyang dangal at buhay ay pilit na niyuyurakan.
