“Security Guard” ng Makati: Mang Berting, PINULBOS ang 6 na Akyat-Bahay Gang sa Subdivision!

Breaking news, isang security guard ang nakapatumba sa anim na miyembro ng Akyat-Bahay Gang na pumasok sa isang subdivision. Malinaw na ang sikat ng araw sa labas ng Villa de San Jose. Kumukuti-kutitap ang pulang ilaw ng patrol car sa matataas na bakod na bakal, na nagbibigay ng kakaibang kulay sa malamig na hamog ng umaga. Maingat na pumasok ang mga miyembro ng SWAT, ang kanilang mga baril ay nakatutok sa bawat madilim na sulok ng eksklusibong subdivision.

Inaasahan nila ang isang madugong labanan o isang magulong hostage crisis. Ngunit ang bumungad sa kanila ay isang eksenang hindi nila malilimutan. Sa gitna ng malawak na damuhan, apat na lalaki mula sa nakakatakot na gang na umaakyat sa bahay ang nakahandusay. Ang kanilang mga kamay ay nakatali ng makapal na kawad. Puno ng pasa ang kanilang mga mukha at ang ilan ay tila nawala sa sarili dahil sa matinding takot.

Walang bakas ng ninakaw na alahas o kagamitan sa kanilang mga kamay. Ang tanging dala nila ay pagsisisi na pinasok nila ang teritoryong ito. Samantala, sa loob ng isang maliit na guwardyahan, tahimik na nakaupo si Mang Berting. Ang kanyang asul na uniporme ay maayos pa rin ang pagkaka-plantsa kahit may bahid ng dumi mula sa engkwentro kagabi. Sa kanyang kandungan, nakapatong ang isang lumang shotgun na puno ng gasgas.

Humihigop siya ng mainit na kape mula sa kanyang plastik na baso habang pinagmamasdan ang pagdating ng mga otoridad. Tiningnan niya ang kanyang relo—alas-sais na ng umaga at tapos na ang kanyang tungkulin. Para sa kanya, isa lamang itong ordinaryong gabi ng pagbabantay. Isang matagumpay na duty hanggang sa pagsikat ng araw sa Villa de Oro.

Isang eksklusibong subdivision sa labas ng Metro Manila kung saan ang katahimikan ay tila isang mamahaling hiyas na binabayaran ng mga residente buwan-buwan. Sa oras na ito, ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng mga air conditioner mula sa malalaking mansyon at ang paulit-ulit na huni ng mga kuliglig sa madidilim na sulok ng hardin. Sa gitna ng katahimikang ito, si Mang Berting ay nakaupo sa loob ng kanyang maliit na guwardyahan.

Nakatitig sa usok na lumalabas sa kanyang plastik na baso ng mainit na 3-in-1 na kape. Si Berting ay 50 taong gulang na ngunit ang kanyang tindig ay hindi nababawasan. Ang kanyang asul na uniporme ay laging plantsado, may matatalas na guhit sa manggas na tila laging handa sa isang military inspection. Ang kanyang itim na sinturon ay makintab, sumasalamin sa malamig na ilaw ng lampara. Sa isang tabi ay nakasandal ang isang luma ngunit maayos na caliber 12 shotgun.

Para sa iba, isa lamang itong lumang sandata. Ngunit para kay Berting, ito ay ekstensyon ng kanyang sariling braso. Tumayo siya para sa kanyang regular na patrol. Hindi siya gaya ng ibang guwardya na natutulog sa oras ng duty o nakatitig lang sa kanilang cellphone. Sa bawat hakbang niya sa sementadong kalsada ng subdivision, nararamdaman niya ang bigat ng responsibilidad. Kabisado niya ang bawat sulok ng Villa de Oro. Alam niya kung aling bahay ang may sirang gate, sinong residente ang madalas umuwi nang lasing, at sinong pamilya ang laging nag-aaway sa likod ng kanilang mga saradong pinto.

Ngunit sa kabila nito, para sa mga residente, si Berting ay isa lamang anino. Isang bahagi ng kapaligiran gaya ng mga poste ng ilaw o mga basurahan. Bihira siyang batiin at madalas ay hindi man lang tinitingnan kapag binubuksan niya ang gate para sa kanilang mga sports car. “Halika na, Bantay,” mahina niyang tawag. Mula sa ilalim ng guwardyahan, lumabas ang isang matandang asong askal. Si Bantay ay hindi na kasing-liksi ng dati, ngunit ang kanyang pandinig ay nananatiling matalas.

Si Bantay ang tanging kasama ni Berting sa mahahabang gabi ng pagbabantay. Sabay silang naglalakad sa perimeter fence na may mga barbed wire sa itaas, sinisilip ang mga madidilim na eskinita na hindi inaabot ng ilaw ng poste. Habang naglalakad, pumasok sa isip ni Berting ang kanyang mga huling taon sa serbisyo. Bago siya naging isang hamak na security guard, isa siyang sundalo na nanganib ang buhay sa mga kagubatan ng Mindanao.

Doon niya natutunan na ang panganib ay hindi laging dumarating nang may ingay. Madalas itong dumarating sa anyo ng isang mahinang ihip ng hangin o bahagyang paggalaw ng dahon. Ang disiplinang ito ang nagligtas sa kanya at dala-dala niya ito hanggang ngayon sa tahimik na subdivision na ito. Sa kanto ng Jasmine Street, huminto si Berting. Itinaas niya ang kanyang heavy-duty flashlight at itinutok ito sa isang madamong lote.

Walang kakaiba, ngunit may kakaibang pakiramdam na gumagapang sa kanyang leeg. Ang init ng gabi ay tila bumigat bigla. Tiningnan niya si Bantay. Ang aso ay nakatayo nang tuwid, ang mga tainga ay nakataas at ang mga mata ay nakapako sa madilim na bahagi ng bakod. “Ano iyon, Boy?” bulong ni Berting. Ang kanyang kamay ay awtomatikong lumapit sa hawakan ng kanyang shotgun. Naghintay siya ng anumang tunog, ngunit ang katahimikan ay bumalik nang mas matindi kaysa dati.

Ipinagpatuloy niya ang paglalakad, tinitingnan ang mga kandado ng mga bakanteng bahay. Sa kanyang isip, binibilang niya ang bawat hakbang, bawat segundo. Ang graveyard shift ay hindi lamang tungkol sa pagbabantay laban sa mga magnanakaw; ito ay tungkol sa pagpapanatili ng kaayusan sa isang mundong madalas nakakalimot sa mga taong tulad niya. Bumalik siya sa guwardyahan matapos ang isang oras na rotasyon. Kinuha niya ang kanyang logbook at maingat na isinulat ang oras: “2:00 a.m. All secure.” Isang simpleng termino na nagtatago ng pagod at walang sawang pagmamasid.

Sa mga sandaling ito, ang mundo ni Berting ay limitado lamang sa pagitan ng mga pader ng Villa de Oro. Wala siyang pamilyang uuwian. Ang kanyang asawa ay matagal nang pumanaw at ang kanyang mga anak ay may kanya-kanya nang buhay sa malalayong probinsya. Ang unipormeng ito, ang baril na ito, at ang asong si Bantay—ito ang kanyang buhay. Umupo siyang muli at uminom ng kape na ngayon ay malamig na.

Sa labas, ang hangin ay tila huminto sa pag-ihip. Ang mga puno ay hindi na gumagalaw. Tila ang buong kapaligiran ay nagpipigil ng hininga. Alam ni Berting ang pakiramdam na ito. Ito ang katahimikan bago ang pagsabog ng kaguluhan. Hindi niya alam kung kailan o paano, ngunit ang kanyang instinto na hinubog ng mga dekada ng pakikipaglaban ay nagsasabi sa kanya na ang gabing ito ay hindi magtatapos sa isang simpleng shift change sa umaga.

Tiningnan niya ang kanyang lumang relo. Oras na lang at sisikat na ang araw. Ngunit sa dilim na bumabalot sa subdivision, may mga matang nagmamasid—mga taong nag-iisip na ang isang matandang guwardya na may lumang baril ay isang madaling balakid sa kanilang masamang plano. Ang hindi nila alam, sa loob ng Villa de Oro, hindi sila ang mangangaso. Sila ang papasok sa isang hawla na ang susi ay hawak ng taong matagal na nilang binalewala.

Hinigpitan ni Berting ang hawak sa kanyang shotgun. Naramdaman ang lamig ng bakal sa kanyang palad. Si Bantay ay humiga sa kanyang paanan, ngunit nanatiling dilat ang mga mata nito—naghihintay, nagmamasid. Bata pa ang gabi. At para kay Mang Berting, ang tunay na trabaho ay nagsisimula pa lamang. Ang gabi sa Villa Esperanza ay tila isang malapot na kumot na bumabalot sa bawat sulok.

Naramdaman ni Mang Berting ang lagkit ng pawis sa ilalim ng kanyang asul na uniporme. Isang pakiramdam na hudyat ng paparating na ulan o masamang panahon. Sa loob ng maliit na guwardyahan, ang tanging kasama niya ay ang mahinang ugong ng lumang electric fan at ang amoy ng matapang na barako sa kanyang thermos. Ang subdivision na ito ay pugad ng mga mayayaman, doktor, politiko, at negosyante na halos hindi tumitingin sa kanya kapag dumadaan ang kanilang mga mamahaling SUV sa gate.

Para sa kanila, bahagi lamang siya ng tanawin. Isang lumang dekorasyon sa harap ng malaking pintuang bakal. Sa paanan ng kanyang mesa, nakahiga si Bantay. Ang asong askal na ito ang tanging tunay niyang kaibigan sa loob ng maraming taon ng serbisyo. Hindi lang ito aso; ito ang kanyang early warning system. Biglang naramdaman ni Berting ang pagbabago sa paligid.

Tumayo si Bantay, hindi ang karaniwang pag-uunat kundi ang biglang pagtigas ng katawan. Nakatayo ang mga tainga nito at ang ilong ay sumisinghot sa hangin na tila may natukoy na hindi dapat naroon. “Bantay, ano iyon?” bulong ni Berting. Ang kanyang boses ay paos ngunit puno ng disiplina. Hindi tumahol ang aso. Sa halip, naglabas ito ng isang mahinang ungol—isang babala na nagmumula sa kailaliman ng kanyang lalamunan.

Mabilis na lumabas ang aso sa maliit na pinto ng guwardyahan patungo sa madilim na bahagi ng Sector 7 kung saan ang mga puno ng mangga ay nagbibigay ng malalaking anino malapit sa pader na naghihiwalay sa subdivision sa karatig na sapa. Hinawakan ni Berting ang kanyang lumang 12-gauge shotgun. Ang kahoy nito ay gasgas na, ngunit ang mekanismo ay laging malinis at may langis.

Sinundan niya ang tingin ng kanyang aso sa bintana. Ilang segundo lamang ang lumipas. Isang matinis at gulat na tahol ang bumasag sa katahimikan ng gabi, na sinundan ng tunog ng pagkaka-crack, na parang naputol na lubid. Pagkatapos noon, bumalik ang nakakatulig na katahimikan. Kumalat ang lamig sa tiyan ni Berting. Alam niya ang tunog na iyon. Iyon ang tunog ng kamatayan.

Hindi siya sumigaw. Hindi siya sumugod. Dahan-dahan siyang lumapit sa console ng CCTV monitors. Sa screen na nakatutok sa likurang bahagi ng clubhouse, nakakita siya ng galaw. Hindi ito pusa o mailap na hayop. Limang anino ang mabilis na tumalon mula sa pader. Lahat sila ay nakaitim, may hoodie at nakatakip ang mukha—ang Akyat-Bahay Gang. Nakita niya ang isa sa kanila na may hawak na duguang itak at pinapahid ito sa kanyang pantalon, habang ang isa pang kasamahan ay nakatingin sa walang buhay na katawan ni Bantay sa damuhan.

Gumapang ang galit sa dibdib ni Berting. Ngunit agad niya itong sinupil. Ang emosyon ay nakamamatay sa labanan. Kinuha niya ang kanyang handheld radio para tumawag sa central station. “Base, Villa Esperanza ito. May mga intruder sa Sector 7. Inuulit ko, may mga akyat-bahay. Over.” Static lang ang sumagot. Sinubukan niyang palitan ang channel ngunit wala siyang nakuha kundi ang nakakairitang tunog ng “shhh”.

Mabilis niyang kinuha ang kanyang personal na cellphone sa bulsa. Walang signal. Napansin niya ang isa sa mga magnanakaw na may dalang maliit na itim na device—isang signal jammer. Hindi sila basta-bastang magnanakaw; sila ay handa at planado. Ang linya ng telepono sa guwardyahan ay pinutol din. Nang subukan niyang iangat ang receiver, nalaman niyang nag-iisa na lang siya. Ang pinakamalapit na istasyon ng pulisya ay 10 kilometro ang layo at walang makakarinig ng anumang sigaw sa loob ng malawak na subdivision na ito dahil sa kapal ng pader ng bawat mansyon.

Mula sa monitor, nakita niyang naghahanda ang gang. May dala silang bolt cutter at ang isa ay tila may hawak na maikling baril na caliber .38. Nakita niya ang kanilang tawa at kumpiyansa. Marahil inisip nila na ang matandang guwardya na nakita nila kanina na nakasandal sa upuan ay natutulog o tatakbo sa takot kapag nakakita ng kutsilyo.

Ngunit habang tinitingnan ni Berting ang malamig na katawan ni Bantay sa screen, may nagising sa loob niya. Ang mga alaala ng kanyang panahon sa Scout Rangers. Ang mga gabi sa kagubatan ng Jolo at Basilan ay bumalik na parang baha. Nagbago ang kanyang paningin. Ang subdivision ay hindi na lamang lugar ng trabaho; ito ay naging isang kill zone.

“Maling aso ang kinalaban niyo,” bulong niya sa dilim. Dahan-dahan niyang kinuha ang malaking kumpol ng mga susi sa kanyang mesa. Ito ang mga susi sa bawat gate, bawat utility room, at bawat switch ng kuryente sa buong Villa Esperanza. Alam niya ang bawat sulok, bawat butas, at bawat blind spot ng mga camera. Ang mga magnanakaw ay pumasok sa pag-aakalang sila ang predator.

Ngunit hindi nila alam na ang pader na kanilang tinalon ay hindi para ikulong ang mga residente sa loob, kundi para ikulong sila kasama ang isang taong matagal nang naghihintay ng isa pang pagkakataong maging sundalo. Huminga siya nang malalim. Ang kanyang shotgun ay kinasa—isang tunog na “tak-chak” na parang pangako ng kamatayan—at pinatay ang lahat ng ilaw sa loob ng guwardyahan.

Ang gabi ay sa kanya na ngayon. Ang katahimikan sa loob ng San Sebastian Heights ay hindi mapayapa. Mabigat ito, na tila may bagyong namumuo sa pagitan ng mga hanay ng mga mamahaling mansyon. Sa loob ng guwardyahan, nakatitig si Mang Berting sa CCTV monitors. Nakita niya ang walang buhay na katawan ni Bantay, ang kanyang tapat na aso, malapit sa bakod.

Ang sakit na naramdaman niya ay hindi nauwi sa luha kundi sa isang malamig at matalas na poot na matagal na niyang ibinaon mula nang magretiro siya sa serbisyo. Hindi siya kumilos nang mabilis o padalos-dalos. Ang bawat galaw ni Mang Berting ay kalkulado—isang ritwal ng disiplina na tila bumalik sa kanyang mga kalamnan noong kanyang kabataan sa pakikipaglaban.

Hinaplos niya ang kanyang lumang shotgun. Ang amoy ng gun oil ay nagbigay sa kanya ng kakaibang katahimikan ng isip. Alam niya ang bawat sulok ng subdivision na ito. Bawat madilim na eskinita, bawat pundidong bumbilya, at bawat daanan na inisip ng mga magnanakaw na magagamit nila para tumakas. “Maling subdivision ang pinasok niyo,” bulong niya sa sarili.

Ang boses niya ay kasing-gasgas ng semento. Lumabas siya ng guwardyahan nang tahimik, suot ang kupas na asul na uniporme na tila naging bahagi na ng kanyang balat. Sa kanyang baywang, ang malaking kumpol ng mga susi. Alam niyang kampante ang mga akyat-bahay na ito. Sa isip nila, isa lamang siyang matandang guwardya na marahil ay natutulog o nanonood ng balita sa maliit na telebisyon.

Iyon ang kanilang pinakamalaking pagkakamali. Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa main gate. Ang malaking pintuang bakal ang tanging labasan at pasukan ng sasakyan. Gamit ang kanyang master key, ni-lock niya ang mabigat na kadena at ang electronic latch. Hindi lang basta lock; siniguro niyang walang makakalabas. Sa harap ng gate ay may malalim na drainage o kanal diretso sa estero.

Kinuha niya ang susi ng gate mula sa kanyang kumpol. Tiningnan ito sandali at walang pag-aalinlangang binitiwan. Narinig niya ang mahinang tunog ng bakal sa semento bago ito tuluyang lumubog sa madilim at mabahong tubig ng kanal. Sa paraang matalinghaga o literal, nilamon na ng gabi ang kanilang pagkakataong tumakas. Ang susunod na hakbang sa kanyang estratehiya ay kontrolin ang kapaligiran.

Naglakad si Mang Berting patungo sa electrical room na matatagpuan sa likod ng clubhouse. Alam niyang sa maliwanag, ang mga magnanakaw ang may bentahe dahil sa kanilang dami. Ngunit sa dilim, ang karanasan ang nagdidikta ng panalo. Binuksan niya ang panel box. Isa-isa niyang ibinaba ang mga breaker: ang mga streetlight sa Zone 1, ang mga decorative garden lights, at ang mga perimeter lights sa buong compound.

Sa isang iglap, nilamon ng kadiliman ang San Sebastian Heights. Ang tanging ilaw na natira ay ang mahinang sinag ng buwan na sumisilip sa mga ulap. Naririnig niya ang mga boses mula sa malayo—ang mga bulong ng gang na nagsisimula nang malito. “O, anong nangyari sa ilaw?” tanong ng isa. Ang kanyang boses ay puno ng kaba na sinusubukan niyang itago sa likod ng pagmumura.

“Baka sumabog ang transformer. Tuloy lang, bilisan niyo,” sagot ng isa pa na tila pinuno ng grupo. Bahagyang napangiti si Mang Berting—isang ngiting walang saya. Mula sa kanyang bulsa, kinuha niya ang isang black electrical tape at tinakpan ang anumang bahagi ng kanyang uniporme na maaaring mag-reflect ng ilaw. Ang kanyang mga sapatos ay hindi gumagawa ng tunog sa semento—isang kasanayang natutunan niya mula sa mga operasyon sa gubat sa Mindanao noon.

Hindi siya susugod nang diretso. Gagamitin niya ang takot bilang kasama. Ang subdivision na ito na dati ay simbolo ng karangyaan at kapayapaan para sa mga mayayaman ay ginawa niyang isang malaking bilangguan, isang kill zone. Ang mga pader na itinayo para panatilihing ligtas ang mga residente ay nagsilbi ring pader para pigilan ang mga kriminal na makatakas sa kanyang paghuhusga. Pumuwesto siya sa likod ng isang malaking puno ng Narra malapit sa central park.

Mula rito, nakita niya ang anino ng apat na lalaki. May dala silang mga sako at ang isa ay may hawak na maikling baril. Nakita niya ang kanilang pag-aalinlangan. Ang kanilang dating mabilis na pagkilos ay naging mabagal at maingat. Ang kadiliman ay nagsisimula nang pumasok sa kanilang isipan. Kumuha si Mang Berting ng isang maliit na bato at ibinato ito sa direksyon ng isang bakanteng lote sa kabilang panig.

Ang tunog ng kaluskos ng mga tuyong dahon ay sapat na para lumingon ang apat. “Sino ‘yan?” sigaw ng isa sabay bukas ng flashlight. Ang ilaw ng flashlight ay tila isang desperadong pagsamo sa gitna ng kadiliman, ngunit wala itong nahuli kundi hangin. Alam ni Mang Berting na ang bawat segundo ay pabor sa kanya; habang wala silang nakikita, lalong lumalalim ang kanilang paranoia.

Hindi na lang siya basta guwardya ngayon; siya ang aninong nagbabantay sa bawat hakbang nila. Kinapa niya ang kanyang bulsa. Ang bigat nito ay paalala ng kanyang tungkulin. “Hindi niyo ako ikinulong dito,” bulong niya sa hangin habang dahan-dahang lumalapit sa pinakamalapit na miyembro ng gang na humiwalay sa grupo. “Kayo ang nakakulong kasama ko.” Sa gitna ng katahimikan, narinig ang isang mahina ngunit nakapangingilabot na tunog ng bakal na kumakaskas sa bakal.

Isang sadyang ingay para makuha ang kanilang atensyon. Nagsimula na ang laro, at sa teritoryo ni Mang Berting, siya ang gumagawa ng batas. Ang subdivision ay naging isang labyrinth at siya ang minotaur na naghihintay sa bawat sulok. Bata pa ang gabi at marami pa siyang ituturo sa mga akyat-bahay na ito tungkol sa disiplina at respeto—tungkol sa leksyon na isusulat niya gamit ang takot at pulbura.

Ang kadiliman sa loob ng luntiang hardin ng Tierra Verde ay hindi gaya ng normal na gabi. Ito ay isang uri ng kadiliman na tila buhay—isang mabigat na kumot na sadyang itinupi ni Mang Berting para sakalin ang bawat hininga ng mga intruder. Ang mga miyembro ng gang na kakapasok lang ay kampanteng naglalakad kanina. May mga asong nagising habang dala-dala nila ang kanilang mga gamit. Pero ngayon, matapos ang mabilis na lockdown sa buong pasilidad, ang kanilang tawa ay napalitan ng paputol-putol na bulong at mabilis na tibok ng puso.

Hindi sila nakakulong kasama ang isang biktima; nakakulong sila kasama ang isang mangangaso. “Nasaan si Kulas?” pabulong na tanong ni Boyet, ang lider ng grupo, habang mahigpit na hawak ang kanyang kinakalawang na .38 caliber. Lumingon siya pero ang anino lang ng matatayog na puno ng Narra ang kanyang nakita. Isang minuto lang ang nakalipas, naroon pa ang kanyang kasama. Ngayon, huni na lang ng mga kuliglig ang sumasagot sa kanya.

Hindi alam ni Boyet na sa kabilang panig ng isang makapal na ornamental plant, nakadapa si Mang Berting. Ang kanyang asul na uniporme ay tila naging bahagi na ng gabi. Ang kanyang paghinga ay kontrolado, mabagal at halos hindi marinig—isang kasanayang nakuha niya noong nasa serbisyo pa siya sa Mindanao. Para sa kanya, ang subdivision na ito ay hindi na koleksyon ng mga mamahaling bahay; ito ay isang kill zone na nasa ilalim ng kanyang kontrol. Biglang bumukas ang isang malakas na tactical flashlight mula sa isang hindi inaasahang anggulo.

Ang nakakasilaw na puting ilaw ay tumama nang direkta sa mga mata ng pinakabatang si Jojo sa grupo. “Aray, ang mata ko!” sigaw nito habang sinusubukang takpan ang kanyang paningin. “Chak-chak” ang tunog matapos ang shotgun, at umalingawngaw ito sa buong hardin. Isang tunog na hindi na kailangan ng interpretasyon. Ito ay isang babala. Ito ay isang paghuhusga. Sa takot ni Jojo, nagpaputok siya ng baril sa kung saan-saan.

“Lumabas ka, matanda!” Pero bago pa makapagpaputok ulit si Jojo, isang matigas na bagay ang tumama sa kanyang leeg. Hindi ito bala, kundi ang dulo ng caliber 12 ni Berting. Bumagsak ang binata sa damuhan, walang malay. Sa isang mabilis na pagkilos, inilabas ni Berting ang kanyang mga plastic zip ties at iginapos ang mga kamay at paa nito. Ang mukha ng matanda ay walang anumang emosyon habang inililista ang imbentaryo gaya ng sa isang warehouse.

Bumulong lang si Berting sa sarili habang muling lumulubog sa kadiliman. Sa kabilang panig ng clubhouse, halos himatayin na sa takot si Boyet. Sinubukan niyang tawagan ang kanyang mga kasama sa radyo pero puro static lang ang naririnig niya. Ang signal jammer na itinanim ni Berting sa main gate ay gumagana nang maayos. Ang malawak na subdivision na dati nilang itinuturing na palaruan ay naging isang labyrinth ng kamatayan.

Ang bawat kaluskos ng dahon ay tila mga yapak ng isang higante. Ang bawat ihip ng hangin ay tila bulong ng multo ng asong kanilang pinatay. “Sino ka ba talaga?” sigaw ni Boyet. Ang boses niya ay umiiyak sa takot. Tumakbo siya patungo sa mataas na pader, balak umakyat at iwan ang kanyang mga kasama. Pero sa kanyang pag-akyat, napansin niyang ang bawat posibleng tuntungan ay nilagyan ni Berting ng grasa at mga piraso ng basag na bote.

Nadulas siya at bumagsak nang malakas sa sementadong kalsada. Doon, sa gitna ng malamig na sinag ng buwan, lumitaw ang anino ni Mang Berting. Hindi siya tumatakbo. Hindi siya nagmamadali. Naglalakad siya nang may awtoridad ng isang taong nagmamay-ari ng bawat pulgada ng lupang kanyang tinatapakan. Ang kanyang mga sapatos ay naglalabas ng ritmikong tunog sa semento: “tak, tak.” “Sa Tierra Verde, walang gate na pinapayagang lampasan,” malamig na sabi ni Berting.

Ang kanyang boses ay walang galit pero puno ng bigat. Sinubukan ni Boyet na itaas ang kanyang baril pero ang kanyang mga kamay ay nanginginig na. Bago pa niya mahawakan ang gatilyo, ang dulo ng shotgun ni Berting ay nakatutok na sa kanyang noo. Ang malamig na bakal ay nagpadala ng kuryente ng takot sa buong katawan ng magnanakaw. “Maawa ka, manong. Kukuha lang kami ng konti,” pagmamakaawa ni Boyet habang nagsisimulang umagos ang mga luha.

“Hindi kayo kumuha ng konti,” sagot ni Berting. Ang isip niya ay nagbalik sa duguang katawan ni Bantay. “Kinuha niyo ang katahimikan ng lugar na binabantayan ko. At sa oras ko, walang gumagawa niyan nang hindi nagbabayad.” Walang putok na pinakawalan si Berting. Hindi niya kailangang magpadanak ng dugo sa paraisong kanyang pinangangalagaan. Sa halip, ginamit niya ang kanyang tactical flashlight para muling silawin ang kaaway.

At sa isang mabilis na suntok sa tiyan, pinatumba niya ang lider ng gang. Habang si Boyet ay nakahandusay sa lupa, humihingal at namimilipit sa sakit, naramdaman niya ang malamig na bakal na pumuputol sa kanyang pag-asa. Hinila ni Berting isa-isa ang mga nahuling magnanakaw patungo sa Central Plaza ng subdivision. Doon, sa ilalim ng estatwa ng patron ng komunidad, maingat niya silang itinali nang magkakasama. Lahat sila ay may kanya-kanyang pasa at sugat pero buhay.

Ang kanilang mga matang dati ay puno ng yabang ay puno na ngayon ng pagsisisi at matinding sindak sa matandang guwardya na akala nila ay natutulog lang. Bumalik si Mang Berting sa kanyang guwardyahan. Kinuha niya ang kanyang thermos at nagbuhos ng mainit na kape sa takip nito. Ang usok ng kape ay humahalo sa malamig na hangin ng madaling araw. Kinuha niya ang kanyang logbook, binuksan sa pahina ng petsang iyon at isinulat gamit ang kanyang lumang ballpen:

“4:30 a.m. Perimeter secured. All threats neutralized. Waiting for turnover.” Sumandal siya sa kanyang upuan. Ang shotgun ay nakapahinga pa rin sa kanyang kandungan. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatuon sa monitor ng CCTV, pinagmamasdan ang dahan-dahang pagsikat ng araw sa silangan. Para sa mga residente ng Tierra Verde na magigising sa loob ng ilang oras, isa lamang itong normal na gabi ng kapayapaan. Wala silang ideya na ang kapayapaang tinatamasa nila ay binayaran ng pagbabantay at disiplina ng isang taong hindi man lang nila binabati ng magandang umaga. Uminom si Berting ng kape—ang pait nito ay sapat na para gisingin ang kanyang diwa hanggang sa dumating ang SWAT.

Tapos na para sa kanya ang laban. Ang tanging natitira na lang ay ang ulat na kailangang ipasa dahil sa mundo ni Mang Berting, ang pinakamahalagang tungkulin ay hindi ang pumatay kundi ang siguraduhin na ang lahat ay makakauwi nang ligtas sa kanilang mga pamilya—pati na siya.

Ang unang sinag ng araw ay dahan-dahang sumisilip sa likod ng matataas na pader ng Hacienda de Gloria, isang eksklusibong subdivision na tila lumulutang sa katahimikan. Ngunit ang umagang ito ay kakaiba sa mga nakaraang bukang-liwayway. Ang katahimikan ay bumasag sa pagdating ng serye ng mga police patrol car at isang itim na SWAT van. Ang kanilang asul at pulang ilaw ay sumasayaw sa mga gate ng malalaking mansyon.

Ang tunog ng mga sirena na dati ay malayo at banyagang ingay sa lugar na ito ay umalingawngaw sa bawat sulok ng subdivision. Sa gitna ng isang malawak na hardin sa tapat ng clubhouse, apat na lalaki ang nakahandusay sa damuhan. Hindi sila patay pero tila mas pipiliin nilang mawalan ng malay kaysa harapin ang kahihiyan at takot na nakaukit sa kanilang mga mukha.

Ang kanilang mga kamay ay nakatali nang mahigpit sa likod gamit ang makapal na zip ties at ilang tirang lubid mula sa garden hose na kinuha ni Berting mula sa isa sa mga bahay. Ang lider ng gang na si Boy Tukod, na kilala sa pagiging mailap sa mga otoridad, ay nakatitig sa kawalan. Ang kanyang kaliwang mata ay namamagaga at ang kanyang paghinga ay mabigat. Wala na ang kanilang kayabangan.

Napalitan ito ng isang uri ng takot na tanging ang mga taong nakaharap sa kamatayan sa dilim ang makakaunawa. Dahan-dahang lumapit si Major Deo Santos, ang hepe ng lokal na presinto, kasama ang kanyang mga tauhan. Inasahan nilang makakakita ng isang magulong robbery scene o isang madugong barilan. Ngunit ang bumungad sa kanila ay isang malinis, organisado, at halos klinikal na kinalabasan ng isang operasyon.

Sa tabi ng mga nakagapos na suspek, maayos na nakasalansan ang kanilang mga sandata—dalawang caliber .38 at isang itak na tila ebidensyang handa na para sa imbentaryo. Sa di-kalayuan, sa loob ng maliit na guwardyahan sa main gate, naroon si Mang Berting. Nakaupo siya sa kanyang lumang upuan. Ang kanyang asul na uniporme ay may kaunting dumi at alikabok mula sa pakikipagsapalaran sa dilim.

Ngunit ang tindig niya ay nananatiling matikas. Ang kanyang caliber 12 shotgun, na ang hawakan ay gasgas na dahil sa haba ng panahon, ay nakasandal nang maayos sa kanyang kandungan. Hawak niya ang isang plastik na baso ng kape—ang murang 3-in-1 na paborito niya—at dahan-dahang humihigop habang pinagmamasdan ang pagdating ng pulisya. “Mang Berting,” tawag ni Major Deo Santos habang lumalapit sa guwardya.

Kilala ng major si Berting noong sergeant pa ito sa ilalim ng kanyang ama noong panahon ng giit sa Mindanao bago ito magretiro at sumali sa security agency. “Anong nangyari rito? Sabi ng homeowners, parang may giyera rito sa loob.” Ibinaba ni Berting ang kanyang baso ng kape sa ibabaw ng talahanayan na puno ng mga logbook at CCTV monitor.

Tumayo siya nang tuwid kahit nararamdaman niya ang sakit ng kanyang mga kasukasuan sa edad na singkwenta. Sumaludo siya nang bahagya—isang reflex na hindi kailanman nawala sa kanyang sistema. “Sir, may mga hindi kailangang panauhin na pumasok sa perimeter bandang alas-dos ng madaling araw. Pinatay nila si Bantay. Iyon ang naging pagkakamali nila.”

“Sinubukan nilang i-jam ang radio signal at pinutol ang phone line kaya hindi ako agad nakatawag ng backup.” Tiningnan ng Major ang mga suspek sa labas at ang mga kagamitang ginamit ni Berting. Nakita niya ang mga bakas kung paano kinitil ng matanda ang grupo isa-isa gamit ang bentahe ng kadiliman at ang kanyang kaalaman sa bawat sulok ng subdivision.

“Apat sila, Berting, at armado. Ikaw lang mag-isa rito sa shift na ito?” Tumango si Berting. “Opo, sir. Mag-isa lang ako. Pero sa loob ng subdivision na ito, alam ko kung nasaan ang bawat pundidong bumbilya, aling gate ang maingay, at nasaan ang mga eskinita na hindi nila makikita sa mapa. Pumasok sila sa teritoryo ko, Major. Akala nila dahil matanda na ang guwardya rito, pwede na silang mag-party. Nagkamali sila.”

Lumingon ang Major sa mga residenteng nagsisimula nang lumabas ng kanilang mga mansyon. Nakasuot pa rin ng mga robe at tsinelas, may bakas ng takot at pagtataka sa kanilang mga mukha. Marami sa kanila ang araw-araw na dumadaan sa harap ni Berting nang hindi man lang siya tinitingnan o tinatanong ang kanyang pangalan. Ngayon, utang nila sa matandang ito ang kanilang kaligtasan.

“Anong isusulat natin sa report, Berting?” tanong ng Major habang kinukuha ang kanyang notebook. Kinuha ni Berting ang kanyang lumang sumbrero, pinunasan ito, at isinuot muli nang maayos. Tiningnan niya ang dako ng guwardyahan kung saan wala na ang kanyang tapat na kasama, at bahagyang kumurot ang kanyang puso. Pero mabilis din itong napalitan ng disiplina. “Isulat niyo lang, sir, na may nagtangkang pumasok pero agad na-contain ang sitwasyon.”

“Walang sibilyang nasaktan, ligtas ang mga gamit ng homeowners, at handa na ang mga suspek para sa inyong turnover.” “Wala ka na bang ibang gustong sabihin?” parang may hinahanap na mas malalim na detalye ng kabayanihan ang Major. Tiningnan ni Berting ang kanyang relo. “Alas-sais na, sir. Tapos na ang shift ko. Hihintayin ko lang ang reliever ko para mai-turn over itong shotgun at logbook. Pagkatapos ay uuwi na ako.”

Naglakad pabalik si Berting sa loob ng guwardyahan. Kinuha ang ballpen at nagsulat sa kanyang logbook. Ang huling entry para sa gabing iyon ay simple. Nakasulat sa malalaki at matatag na letra: “AREA SECURE. LOGGING OFF.”

Habang isinasakay ang mga suspek sa van ng pulisya, muling humigop ng kape si Mang Berting. Sa mata ng mundo, isa lamang siyang hamak na security guard na tumatanda na sa serbisyo. Pero para sa apat na lalaking nanginginig pa rin sa takot sa loob ng van, si Mang Berting ang huling taong nais nilang makatagpo muli sa dilim. Tapos na ang gabi at para sa beteranong guwardya, isa lamang itong matagumpay na pagbabantay sa kanyang maliit na kaharian. Mabango ang amoy ng basang lupa at malamig ang simoy ng madaling araw sa loob ng marangyang subdivision.

Sa gitna ng sementadong kalsada, anim na lalaki ang nakahanay sa damuhan. Ang mga kamay ay nakatali ng makapal na zip ties at may mga pasa sa mukha—tila dumaan sa giyera. Mas pipiliin nilang makulong kaysa manatili sa dilim kasama ang “monstrong” humabol sa kanila sa loob ng mga bakanteng lote.

Maya-maya, bumasag ang katahimikan sa asul at pulang ilaw ng mga sasakyan ng SWAT at pulisya. Mabilis silang pumasok sa gate na dahan-dahang bumukas. Ang mga operatiba ay maingat na bumaba dala ang kanilang mga riple, pero laking gulat nila nang makita ang ayos ng paligid. Walang putok na pinakawalan, walang nasaktang residente. Ang mga suspek lang na tila sumuko na ang mga kaluluwa sa takot ang naroon.

Sa maliit na guwardyahan kung saan naroon si Mang Berting, makikita ang isang matikas na anino. Nakaupo siya nang tuwid, suot pa rin ang kanyang asul na uniporme na wala man lang bakas ng dumi maliban sa kaunting alikabok sa kanyang makintab na sapatos. Nakapatong sa kanyang kandungan ang lumang caliber 12 shotgun habang ang kanyang kanang kamay ay dahan-dahang humahawak sa baso ng mainit na kape.

Ang chief of security, na hinihingal at bakas ang pag-aalala sa mukha, ay tiningnan ang mga nakahandusay na magnanakaw at pagkatapos ay kay Berting. “Berting, anong nangyari rito? Sabi sa report, may armadong grupo na pumasok. Ligtas ba ang lahat?” Dahan-dahang ibinaba ni Berting ang kanyang baso. Tiningnan niya ang kanyang relo—Eksaktong alas-sais ng umaga. Tumayo siya, sumaludo nang maayos, at sa boses na kalmado pero puno ng awtoridad, sumagot siya: “Maayos na ang paligid, sir. Sinubukan nilang gambalain ang katahimikan kaya ginawa ko lang ang trabaho ko. Area secure, oras na para sa shift change.”

At sa kabila ng pagod, nanatiling alerto ang kanyang mga mata habang ang alaala ng kanyang tapat na aso ay nananatiling buhay sa kanyang huling round bago umuwi.