REMEMBERING: KRIS AQUINO! WE MISS YOU!

Sa isang bansang sanay sa drama, intriga, politika, at pag-ibig, may isang pangalan na hindi kailanman nawawala sa usapan—isang boses na kahit wala man sa madalas na spotlight ngayon, ay patuloy na hinahanap, minamahal, at binabalikan ng milyon-milyong Pilipino. Siya ang babaeng minsang tinawag na “Queen of All Media,” ang babaeng naging boses ng saya, luha, katotohanan, at minsan maging kaguluhan—walang iba kundi si KRIS AQUINO. Sa tuwing binabanggit ang kanyang pangalan, may kasamang alaala, emosyon, at tanong: “Kumusta na siya? Ano na ang nangyari? Bakit hanggang ngayon, miss na miss pa rin natin siya?”

Hindi maikakaila, si Kris Aquino ay hindi lamang basta artista. Siya ay anak ng dalawang makasaysayang pangalan sa Pilipinas—isang martir na lumaban para sa kalayaan, at isang ina na naging simbolo ng demokrasya. Lumaki siya sa mata ng publiko, nahubog sa mundo ng politika at showbiz, at sa bawat yugto ng kanyang buhay, parang pelikula itong sinusubaybayan ng sambayanan. Ngunit sa likod ng glamour, kasikatan, at sigaw ng mga camera, may isang babaeng patuloy na lumalaban—hindi upang magpasikat, kundi para mabuhay, para manatiling matatag, at para ipakita na kahit ang “reyna,” may mga sandaling nadudurog din.

Maraming beses siyang minahal, sinaktan, pinuri, at hinusgahan. Sa telebisyon, siya ang nagbibigay-saya, nagpapatawa, at nagpapaiyak sa atin. Ngunit sa totoong buhay, siya ay isang ina na walang pagod na lumalaban para sa kanyang mga anak, isang babaeng patuloy na humaharap sa mga pagsubok ng kalusugan, at isang tao na sa kabila ng lahat, piniling maging totoo—kahit masakit, kahit nakakatakot. Ito ang dahilan kung bakit hanggang ngayon, nararamdaman pa rin natin ang kawalan niya. Hindi dahil nawala siya sa alaala, kundi dahil ang presensya niya ay parang bahagi na ng kultura at kwento ng bawat Pilipino.

Habang lumilipas ang panahon, tahimik ngunit malakas ang tanong: Ano ba talaga ang iniwan sa atin ni Kris Aquino? Hindi lamang ito tungkol sa kanyang mga palabas, endorsements, o kontrobersiya. Ito ay tungkol sa kanyang tapang humarap sa mundo habang dala ang sariling sugat. Ito ay tungkol sa kanyang lakas na umamin na siya ay tao—marupok, nasasaktan, natatakot, pero patuloy na bumabangon. Sa bawat sakit na dinanas niya, sa bawat laban na kinaharap niya, tila ipinapaalala niya sa atin na ang totoong lakas ay hindi ang pagiging perpekto, kundi ang kakayahang manatiling totoo.

Kaya kapag sinasabi nating “REMEMBERING: KRIS AQUINO! WE MISS YOU!”, hindi lang ito basta salita. Ito ay isang sigaw ng puso ng sambayanang nasanay na makita siya, marinig ang kanyang tinig, at maramdaman ang kanyang presensya. Miss natin ang kanyang katapangan, ang kanyang walang preno ngunit tapat na pananalita, ang kanyang kakayahang gawing makulay ang kahit pinakamadilim na sitwasyon. Miss natin ang babaeng kahit ilang ulit bumagsak, paulit-ulit pa ring lumalaban.

Sa likod ng mga ilaw ng showbiz at abalang mundo ng politika, nananatiling buhay ang alaala ni Kris Aquino. Hindi siya isang karakter lamang sa telebisyon. Isa siyang simbolo ng pagiging totoo, ng pag-ibig sa pamilya, at ng walang sawa na pakikipaglaban sa buhay. At hangga’t may Pilipinong marunong magmahal, umalala, at magpasalamat—mananatiling buhay sa ating puso ang pangalan niyang KRIS AQUINO.

At sa huli, hindi ito pagtatapos ng kwento. Ito ay pagpapatunay na may mga tao talagang hindi mawawala—kahit matagal silang manahimik. Dahil ang tunay na iniidolo, hindi lang nakikita… nararamdaman, inaalala, at hinihintay. At iyon si Kris Aquino.

We remember you. We honor your story. And yes… we truly miss you, Kris Aquino.