Tahimik ang loob ng training sa Los Angeles ng araw na ‘yon. Ilang cameraman ang nakaabang. May mga coach na nagbubulungan at may ilang martial artists na nakapulupot ang mga braso habang nanonood. Hindi ito ordinaryong ensayo. May kakaibang tensyon sa hangin.

Sa isang sulok, nakatayo si Steven Seagal. Matangkad, matikas, kampante ang postura. Kilala sa buong mundo bilang action star at aikido master. May ngiti sa labi habang pinapanood ang isang maliit na lalaking abalang nagwa-warm up sa gitna ng ring.

Si Manny Pacquiao, pawisan. Simple ang suot, walang yabang. Tahimik lang siyang tumatalon. Gumagalaw ang paa. Parang walang iniintinding tao sa paligid. Para sa marami, isa lang siyang boksingero. Pero para sa mga Pilipino, isa siyang alamat.

Napailing si Seagal at bahagyang natawa. “Boxing lang,” sabi niya, sapat para marinig ng mga nasa malapit. “Sa totoong laban, isang galaw lang ang kailangan.”

May ilang napangiti. May iba namang napakunot-noo. Ramdam ang pagmamaliit.

Narinig ni Manny ang sinabi pero hindi siya tumingin. Hindi siya sumagot. Hindi rin nagpakita ng galit. Tuloy lang ang galaw ng kanyang paa. Tuloy ang ritmo ng kanyang hininga.

Isang producer ang lumapit at nagsabing, “Just a light demo. One punch. No full contact.”

Napatingin si Seagal kay Manny. May kumpyansang tingin. “Isa lang?” tanong niya. “Sapat na ‘yon.”

Umakyat ang dalawa sa ring. Biglang tumahimik ang buong gym. Walang musika. Walang sigawan. Tanging tunog ng hangin at mahinang paghinga ang maririnig. Itinaas ni Manny ang kanyang mga kamay. Relaxed pero handa. Si Seagal naman, bahagyang tumagilid parang may binabalak.

“Go!” sabi ng referee.

Sa loob ng isang iglap may gumalaw. At sa sandaling iyon napasinghap ang buong madla. Hindi dahil sa lakas ng sigaw. Hindi dahil sa tapang ng salita, kundi dahil sa unang galaw na walang nakakita. Maliban sa taong tatamaan nito.

Matapos ang unang galaw na nagpatigil sa hininga ng lahat, umatras ang referee at itinaas ang kamay. “Relax lang,” sabi niya. “Demo lang ‘to.”

Pero kahit demo lang, ramdam ng buong gym na may mababago sa araw na iyon. Humakbang si Steven Seagal palayo ng kalahating metro. Muling inayos ang kanyang postura. Kita sa kanyang mukha ang kumpyansa. ‘Yung klase ng kumpyansang galing sa dekada ng pelikula, pagsasanay at paniniwalang walang makakatapat sa kanya sa malapitan.

Sa kabilang banda, tahimik si Manny Pacquiao. Hindi siya nagsalita. Hindi siya nagpakitang-gilas. Tiningnan lang niya ang sahig sandali saka tumingala. Ang mga mata niya kalmado, malinaw, parang sanay na sanay sa ganitong sitwasyon.

Isang coach ang bumulong sa katabi niya, “Ang bilis ng paa niya.”

Sumagot ang isa, “Pero pelikula lang ‘yan si Seagal. Iba ang ring.”

Napangiti si Seagal nang marinig iyon. “Sa totoong laban, walang oras ang boxing. Isang hawak, isang bagsak.”

May ilang tumango. May ilan ding hindi kumbinsido. Lumapit ang producer ulit. “Manny, light lang ha. Isang suntok. Steven, depensa lang.”

Tumango si Manny. Tumango rin si Seagal pero may bahid ng paghamon ang kanyang ngiti. Naglakad sila pabalik sa gitna ng ring. Sa puntong iyon, may dumating na ilang bisita, mga trainers, dating fighters at ilang media. May naglabas ng cellphone. May nagsimulang mag-record. May nagbubulong na, “Ito ‘yung moment na mapapanood ng milyon.”

Tumayo si Manny sa Orthodox stance. Bahagyang nakababa ang balikat. Gumagalaw ang paa parang sayaw. Walang bigat, walang tensyon. Pero alam ng mga bihasa, ‘yan ang pinakamapanganib na posisyon. Si Seagal naman mas mabagal ang kilos. Hindi siya nagmamadali. Umaasa sa timing, sa control. Sa ideyang kapag lumapit si Manny, isang pagkakamali lang, tapos na.

“Handa?” tanong ng referee.

Tahimik.

“Go.”

Umandar si Manny. Hindi siya sumugod. Hindi siya umatake agad. Umikot siya. Kaliwa, kanan. Maliit na hakbang. Parang sinusukat ang distansya. Parang binabasa ang reaksyon. Sumunod ang tingin ni Seagal pero hindi ang paa. At doon nagsimulang magbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

Masyadong mabilis ang galaw ni Manny. Masyadong unpredictable. Isang feint. Isang hakbang paharap, isang hakbang paatras. Hindi suntok, panlilinlang. Napasinghap ang ilang nanonood.

“Hindi siya basta-basta,” bulong ng isang trainer.

“Hindi ito pang demo,” sagot ng isa pa.

Tumigil sandali si Manny. Tumingin kay Seagal. Hindi mayabang. Hindi mapanghamon. Para bang nagtatanong lang: “Handa ka ba talaga?”

Sa unang pagkakataon, hindi agad sumagot ang katawan ni Seagal. Uminit ang loob ng ring. Pawis ang tumulo sa noo ng isang cameraman. May nagkomento sa likod kung totoo ito sa totoong laban. Biglang umatras si Manny ng kalahating hakbang, isang bitag. At sa eksaktong sandaling ‘yon, gumalaw si Seagal. Pero huli na dahil ang susunod na mangyayari ay hindi na tungkol sa estilo. Hindi na.

Sa sandaling gumalaw si Steven Seagal, akala ng marami iyon na ang simula ng kaniyang kontrol. Umabante siya ng bahagya, iniangat ang kamay, handang sumalo, handang humawak, handang patumbahin sa isang galaw lang gaya ng libo-libong beses niyang ginawa sa pelikula at sa ensayo.

Pero iba ang nasa harap niya ngayon. Sa isang kisap-mata, nawala si Manny Pacquiao sa harapan niya. Hindi literal na nawala kundi sa paraan ng galaw. Isang mabilis na hakbang pakaliwa. Kasunod ang biglang bagsak ng bigat sa paa tapos isang pihit na halos hindi nakita ng mata. Para sa mga bihasa, malinaw ang nangyari. Para sa iba, parang nag-glitch ang eksena.

“Ang bilis,” bulong ng isang trainer.

Sinubukang sumabay ni Seagal pero ang kanyang katawan ay kalahating segundo ang huli. At sa mundo ng laban, ang kalahating segundo ay habang-buhay. Isang mabilis na suntok ang dumaan. Hindi buong lakas. Hindi knockout punch pero sapat para maramdaman.

Wap!

Hindi malakas ang tunog pero ang epekto, tahimik na nakakabigla. Napaatras si Seagal ng isang hakbang. Tumigil ang oras. Walang sigawan, walang hiyawan, walang kahit anong tunog kundi ang mabigat na paghinga ng mga taong nakasaksi. Ang cameraman napababa ang camera. Ang referee napakurap. Ang producer napalunok. Hindi dahil nasaktan si Seagal kundi dahil tinamaan siya.

Sa unang pagkakataon sa araw na ‘yon, nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. Hindi galit, hindi takot, kundi isang bagay na bihirang makita: pagkagulat.

“Light lang ‘to,” mabilis na sabi ng referee, sinusubukang ibalik ang control.

Tumango si Manny. Umatras siya agad. Walang pagyayabang. Walang follow up. Para bang sinasabi, “Yun lang. Iyun ang punto.”

Pero alam ng lahat, nagsimula na ang tunay na laban sa isip. Umikot si Manny muli. Mas mabilis, mas maluwag, mas kampante. Parang may biglang naalis na bigat sa kanyang balikat. Samantalang si Seagal bahagyang inayos ang kanyang tindig. Mas maingat na ngayon. Mas seryoso.

“Isa pa,” sabi ni Seagal, mababa ang boses. Hindi na mapanghamon. Hindi na patawa.

Tumango ang referee. Muling gumalaw si Manny. Hindi siya umatake agad. Pinaglaruan niya ang distansya. Lumapit. Umatras. Isang feint sa kanan. Isang mabilis na galaw sa kaliwa. Pinapabasa niya si Seagal at bawat basa, mas lalo siyang nahuhuli.

May nagsimulang magbulungan sa likod. “Hindi niya mahawakan. Hindi niya ma-time.”

At doon nangyari ang sandaling hindi inaasahan ng marami. Sinubukan ni Seagal ang isang biglang hakbang pasulong, isang sabay na galaw para pumasok sa loob ng depensa ni Manny. Sa teorya, tama. Sa papel, epektibo. Pero sa aktwal, muli nauna ang bilis. Isang kidlat na suntok ang dumaan sa hangin. Hindi malakas, hindi brutal pero eksakto. Malinis, kontrolado.

Napasinghap ang buong gym. May isang taong napasabi ng “Ay!”

Hindi bumagsak si Seagal. Hindi siya nasaktan nang husto pero napahinto siya. Napayuko ng bahagya. At sa sandaling iyon, malinaw sa lahat, tapos na ang demo.

Itinaas ng referee ang kamay. “Okay, that’s enough.”

Tahimik na tumigil si Manny. Bumaba ang kanyang mga kamay. Walang ngiti, walang yabang. Tumingin lang siya kay Seagal. May respeto, walang panunuya.

Saglit na tumahimik si Seagal. Pagkatapos tumango siya. “I get it,” sabi niya, mahina.

Walang palakpakan, walang sigawan dahil alam ng lahat may natutunan sila—hindi tungkol sa boxing, hindi tungkol sa martial arts, kundi tungkol sa pagmamaliit at kung paano ito binabasag ng bilis, disiplina at tunay na karanasan.

Matapos itaas ng referee ang kamay at ihinto ang demo, nanatiling tahimik ang buong gym. Walang pumalakpak, walang sumigaw, walang nagdiwang. Para bang lahat ay sabay-sabay na huminto—hindi ang katawan kundi ang pag-iisip.

Dahan-dahang bumaba si Manny Pacquiao mula sa ring. Pinunasan ang pawis sa noo gamit ang tuwalya. Tahimik. Simple. Parang katatapos lang ng ordinaryong ensayo. Walang bakas ng pagmamataas. Walang kilos na nagsasabing “nanalo ako.” Pero ang mga mata ng mga tao sa paligid, hindi na pareho.

Sa loob ng ring, nakatayo pa rin si Steven Seagal. Bahagyang nakayuko ang ulo. Hindi dahil sa sakit, hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa isang bagay na mas mabigat: realization.

Lumapit ang isang assistant. “Okay ka lang?” tanong niya.

Tumango si Seagal. “Okay,” sagot niya. Maikli, diretso, walang palusot.

Sa likod may isang beteranong trainer ang nagsalita, “Hindi niya tinapos.”

Sumagot ang isa, “Hindi niya kailangan.”

May nag-record pa rin sa cellphone pero hindi na para sa spectacle. Para sa ala-ala. Para sa sandaling iyon na bihirang mangyari—ang sandaling binago ang pananaw ng marami.

Lumapit si Manny kay Seagal. Walang camera sa pagitan nila. Walang script, walang producer na nagdidirekta. Dalawang lalaki lang na parehong dumaan sa mahabang landas ng disiplina.

“Salamat,” sabi ni Manny, mahinahon.

“Salamat din,” sagot ni Seagal. “Mabilis ka.”

Ngumiti si Manny. Hindi malaki. Hindi mayabang. “Training lang.”

Sa mga salitang iyon, may bigat na hindi maririnig ng lahat pero ramdam ng mga nakakaintindi. Umalis ang referee, umatras ang producer. Unti-unting bumalik ang ingay sa gym—mahihinang usapan, bulungan, mga tanong na walang agarang sagot.

“Akala ko pelikula lang ‘yon. Hindi pala.”

“Ang bilis niya. Hindi ko nakita.”

May isang batang martial artist sa sulok ang nakatitig kay Manny. Parang may bagong pangarap na nabuo sa isip. May isang coach ang tahimik na nagbago ng lesson plan sa kaniyang ulo. May isang cameraman ang napabuntong-hininga at sinabing, “Hindi ito basta content.”

Si Seagal dahan-dahang bumaba ng ring. Kinuha ang tuwalya. Umupo sandali. Wala nang yabang sa kanyang postura. Walang ngiti na may halong pagmamaliit. Ang natira na lang, paggalang.

Lumapit ang producer. “Steven, gusto mo bang ulitin? Mas controlled?”

Umiling siya. “Hindi na kailangan,” sagot niya. “Nakita na namin.”

At doon sa simpleng linyang iyon natapos ang usapan. Hindi dahil may natalo. Hindi dahil may nanalo, kundi dahil may natutunan. Sa labas ng gym, nagsimulang kumalat ang balita. Hindi pa viral, hindi pa headline. Pero sapat na para magtanong ang mga tao, “Ano ang nangyari doon?” At sa bawat nagkukuwento, iisa ang sinasabi: Hindi ito tungkol sa lakas. Hindi ito tungkol sa estilo. Ito’y tungkol sa bilis, disiplina at respeto.

Sa loob ng gym, nag-impake si Manny. Isinuot ang simpleng jacket. Bago lumabas, tumingin siya sandali sa ring—hindi bilang hari kundi bilang estudyante na patuloy pang nag-aaral. Sa likod niya, si Seagal ay nakatingin din sa parehong ring, parehong tahimik, parehong may iniisip, pero magkaiba ang laman ng isip. Para kay Manny, isa lang itong araw ng ensayo. Para kay Seagal, isang paalala.

Lumipas ang ilang minuto matapos ang demo. Akala ng marami, tapos na ang lahat. May mga nagsisimula nang mag-impake. May mga nag-uusap na parang ordinaryong araw lang ang nagdaan. Pero may isang bagay sa hangin na hindi pa tapos.

Tumayo si Steven Seagal. Hindi siya agad nagsalita. Tumingin muna siya sa paligid—sa ring, sa mga trainer, sa mga cameraman at sa mga batang martial artist na kanina pa hindi kumukurap. Ang dating kumpyansang kilos niya ay napalitan ng mas mabagal, mas maingat na galaw.

“Pwede bang sandali?” sabi niya.

Tumigil ang lahat. Lumapit siya sa gitna ng gym. Walang mikropono, walang script, walang camera na nakatutok ng eksakto pero lahat ay nakikinig.

“Marami na akong nakitang fighters,” panimula niya. “Sa pelikula, sa training, sa totoong buhay.” Tumigil siya sandali. Parang hinahanap ang tamang salita. “Akala ko alam ko na ang itsura ng bilis.”

May ilang napangiti, may ilang nagtaas ng kilay.

“Pero kanina,” patuloy niya, sabay tingin kay Manny Pacquiao, “may nakita akong klase ng bilis na hindi mo pwedeng i-arte. Hindi mo pwedeng dayain.”

Tahimik ang gym. Si Manny nasa gilid lang. Nakikinig. Hindi umaangat ang baba. Hindi rin umiwas ng tingin.

“Hindi ito tungkol sa kung anong martial art ang mas magaling,” sabi ni Seagal. “Hindi ito tungkol sa ego.” Huminga siya ng malalim. “Ito’y tungkol sa respeto sa disiplina.”

May isang cameraman ang napalunok. May trainer ang tumango.

“I underestimated boxing,” diretsong sabi niya.

Isang biglang ingay ang kumalat. Hindi palakpakan kundi pagkagulat. Hindi dahil sa pag-amin kundi dahil sa kung sino ang umamin.

Nagpatuloy si Seagal. “Kapag nakita mo ang ganitong bilis, ganitong kontrol, ganitong tahimik na kumpyansa, doon mo malalaman na hindi lahat ng laban ay kailangan mong patunayan.” Tumahimik siya sandali saka ngumiti ng bahagya. “At minsan ang pinakamalakas na suntok ay ‘yung hindi mo inaasahan.”

Napalingon ang ilang tao kay Manny. May nagbulong, “Grabe iyon.”

May sumagot, “Hindi lahat kayang magsabi niyan.”

Lumapit si Seagal kay Manny. Inabot ang kamay. Hindi ito eksena sa pelikula. Hindi ito stage. Walang dramatic music. Isang simpleng kamayan. Tinanggap iyon ni Manny. Mahigpit pero maikli. Walang pwersa. Walang pagpapakitang-gilas.

“Salamat sa lesson,” sabi ni Seagal.

Ngumiti si Manny. “Salamat din po,” sagot niya. “Lagi tayong estudyante.”

Sa likod, may isang trainer ang napabuntong-hininga. “Yan ang tunay na champion.”

May isang batang boksingero ang napangiti. Parang may bagong inspirasyong nahanap. May isang martial artist ang tahimik na nag-isip muli tungkol sa sariling pagsasanay. Unti-unting bumalik ang ingay sa gym pero hindi na tulad ng dati. Mas mabagal, mas may laman, mas may paggalang.

Habang palabas si Manny, may humabol na reporter. “Manny, anong masasabi mo sa nangyari?”

Huminto siya sandali. Tumingin sa reporter. “Hindi ito tungkol sa akin,” sabi niya. “Tungkol ito sa paggalang sa bawat disiplina.”

At tuloy-tuloy siyang naglakad. Sa likod niya, nanatiling nakatayo si Seagal, nakatingin sa ring para bang may iniwang tanong sa kanyang isip—hindi tungkol sa panalo o talo kundi tungkol sa pagbabago.

I-comment mo: Mahirap bang aminin ang pagkakamali?

Dahil sa susunod na bahagi, matapos ang simpleng kamayan, tila may tahimik na hangin na bumalot sa buong gym. Hindi na ito ang dating lugar na puno ng yabang at paghahambing. May nabago hindi sa itsura ng mga tao kundi sa kanilang pagtingin. Unti-unting naghiwa-hiwalay ang mga tao. May bumalik sa pag-ensayo, may nag-impake ng gamit, may nag-usap sa maliliit na grupo. Pero halos lahat may isang paksa sa isip: ang sandaling iyon.

Umupo si Steven Seagal sa isang bangko malapit sa ring. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya umiwas sa mga tingin. Sa unang pagkakataon sa araw na ‘yon, wala na siyang kailangang patunayan. Lumapit ang isang beteranong martial arts instructor.

“Hindi madaling aminin ‘yon,” sabi niya.

Tumango si Seagal. “Mas mahirap kapag hindi mo inamin,” sagot niya.

Sa kabilang dulo ng event, si Manny Pacquiao ay tahimik na nag-aayos ng gloves. May lumapit na batang boxer, halatang kinakabahan.

“Sir Manny, pwede po ba magtanong?”

Ngumiti si Manny. “Naman.”

“Paano po kayo naging gano’n kabilis?”

Sandaling nag-isip si Manny. “Hindi dahil sa bilis,” sagot niya. “Dahil sa disiplina. Araw-araw, kahit walang nanonood.”

Napanganga ang bata. Tumango para bang may isinulat sa kanyang puso.

Sa gitna ng gym, nagsimula ang isang tahimik na diskusyon sa pagitan ng mga trainer—Boxing, Judo, Aikido, MMA. Wala nang pagtatalo kung alin ang mas malakas. Ang tanong na ngayon, paano mas matuto sa isa’t isa?

Isang producer ang lumapit kay Seagal. “Steven, kung gusto mo pwede nating gawing malaking eksena ‘to. Media interviews.”

Umiling siya. “Hindi ito palabas,” sabi niya. “Aral ito.”

Nagulat ang producer. Hindi iyon ang inaasahan niyang sagot.

Lumipas ang ilang minuto. Tumayo si Seagal at naglakad papunta kay Manny na noon ay nakatayo malapit sa pinto.

“Manny,” tawag niya.

Huminto si Manny. “Po?”

“Gusto kong manood ng training mo minsan. Hindi bilang artista, bilang estudyante.”

Nagkaroon ng sandaling katahimikan. Pagkatapos ngumiti si Manny. “Anytime,” sagot niya. “Welcome po kayo.”

Sa mga salitang iyon, walang yabang, walang kondisyon, purong respeto. Habang palabas si Manny ng event, may ilang tao ang napapatingin sa kanya na parang ngayon lang talaga nila siya nakita. Hindi bilang celebrity, hindi bilang world champion, kundi bilang taong tahimik pero matibay.

Sa loob naman, si Seagal ay nanatili sandali. Tumingin ulit sa ring. Sa isip niya, bumabalik ang mga galaw. Ang bilis, ang timing, ang control. Hindi bilang pagkatalo kundi bilang paalala.

“Hindi lahat ng lakas ay maingay,” bulong niya sa sarili.

Isang cameraman ang lumapit. “Steven, okay lang ba na gamitin namin ang footage?”

Tumango siya. “Kung may matututunan ang iba.”

Sa labas ng gym, unti-unting kumalat ang usapan. Hindi bilang chismis kundi bilang kwento ng respeto. May mga nag-post online. May nagbahagi sa kapwa trainer, may nagsabi sa kanilang estudyante kinabukasan. At sa bawat kwento, iisa ang tema: Hindi ka nababawasan kapag umamin ka. Nadadagdagan ka.

Sa huling sandali bago tuluyang magsara ang gym para sa araw na ‘yon, may isang batang martial artist ang bumalik sa ring mag-isa. Ginaya niya ang footwork na nakita niya. Mabagal. Paulit-ulit. Tahimik. At doon sa katahimikang iyon, malinaw ang aral na naiwan ng araw.

Tahimik na bumalik ang gym sa normal na ritmo pero hindi na tulad ng dati. Ang bawat tunog, bawat hakbang, bawat galaw ay tila may kasamang bigat ng aral na naiwan sa lahat. Hindi lang ito tungkol sa bilis, lakas o kahit sa talento. Ito ay tungkol sa respeto, kababaang-loob at tunay na kapangyarihan ng disiplina.

Si Steven Seagal ay nakatayo malapit sa ring, pinagmamasdan ang mga natututo. Hindi siya nakangiti, hindi rin mayabang. Ang kilos niya ay may bigat at katahimikan. Para bang bawat galaw niya ngayon ay may kasamang mensahe: Ang tunay na lakas ay hindi pinapakita sa ingay o demonstrasyon kundi sa tahimik na pag-intindi sa sarili at sa iba.

Sa kabilang banda, si Manny Pacquiao ay nag-ayos ng gamit. Naglakad palabas ng gym. Hindi siya triumphant. Hindi rin proud sa paraan ng ibang tao na nakatingin sa kanya. Para sa kanya, aral ang nakuha, disiplina ang pinatunayan, respeto ang ipinakita.

Sa mga batang nanonood, sa mga trainers, sa mga cameraman, malinaw ang isang bagay: Ang tunay na champion ay hindi laging nakikita sa scoreboard o sa galaw ng suntok.

May isang batang boksingero na lumapit kay Manny bago siya tuluyang umalis.

“Sir Manny, paano po ninyo natutunan ang bilis at disiplina na iyan?” tanong niya.

Ngumiti si Manny, bahagya lang at tumugon, “Hindi ito galing sa sarili lamang. Araw-araw kahit walang nanonood, nagpupursige ka. Ang disiplina at respeto ay hindi ipinapakita sa mata ng iba kundi sa puso mo.”

Si Seagal naman ay nakatayo pa rin sa gym, nakatingin sa ring na dati nilang pinagtagpo. Isang matandang instructor ang lumapit sa kanya at sabi, “Hindi madali aminin na may natutunan ka sa iba.”

Tumango si Seagal, may kasamang isang mahinang ngiti. “Mas mahirap kung hindi mo inamin,” sagot niya. At iyon ang tunay na lakas.

Ang lahat ng naroon ay tahimik. Ramdam ang bigat ng sandaling iyon. Hindi dahil sa drama, hindi dahil sa palabas, kundi dahil sa aral na naiwan sa kanilang puso.

Sa labas ng gym, nagsimulang kumalat ang kwento. Hindi lamang sa social media kundi sa bawat estudyante, trainer at kasamahan sa martial arts at boxing. Ang mensahe ay iisa: Ang respeto ay hindi ibinibigay dahil sa yaman, katanyagan o lakas. Ibinibigay ito sa bawat isa, lalo na sa akala mong wala siyang kapangyarihan o hindi mo binibigyan ng pansin.

At iyon ang tunay na moral ng kwento: Ang kababaang-loob ay mas malakas kaysa sa kahit anong suntok at ang tahimik na respeto ay mas mahalaga kaysa sa anumang palabas ng lakas.

Habang naglalakad palabas si Manny at tumitigil si Seagal sa ring, may ilang nanonood na nagsimulang mag-comment sa kanilang cellphone, nagta-type ng #RESPECT o nagsasabi kung saan sila nanonood. Sa bawat isang nag-type, isang maliit na aral ang naipapasa sa mundo: na kahit sa mabilis na galaw at matinding kompetisyon, ang tunay na lakas ay hindi lamang pisikal kundi sa puso at isip ng tao.

Ang huling eksena sa gym ay tahimik na pagtingin sa ring, isang sandali ng repleksyon at respeto. Wala nang galit, wala nang palakpakan, wala nang ingay. Ang natira lang ay ang aral, respeto, disiplina, kababaang-loob. Iyon ang tunay na panalo.