Noong taong 1973, sa gitna ng malawak at tahimik na Pacific Ocean, isang pangyayari ang yumanig sa buhay ng mag-asawang taga-Inglatera na sina Maurice at Maralyn Bailey. Habang sila ay mahimbing na natutulog sa loob ng kanilang maliit na yate, na tila isang munting kanlungan sa gitna ng walang hanggang tubig, bigla na lamang niyanig ang kanilang sasakyang-pandagat ng isang nakakabinging ingay at matinding impact. Tila ba binangga sila ng isang dambuhalang submarino na galing sa ilalim ng dagat, isang pwersang hindi nila inaasahan.

Ang katahimikan ng gabi ay napalitan ng kaguluhan. Maya-maya lamang, narinig nila ang nakakatakot na tunog ng tubig na pumapasok sa loob ng kanilang yate—isang senyales na magiging dahilan ng paglubog ng kanilang pinakamamahal na sasakyan, ang Auralyn.

At sa loob ng 117 araw—halos apat na buwan ng kawalan ng katiyakan—ay dadanasin nila ang pinakamasaklap at pinakamapanganib na karanasan sa gitna ng karagatan. Ito ay isang pagsubok sa kanilang pisikal na lakas, mental na katatagan, at pagmamahalan sa isa’t isa, na siguradong hindi natin kakayanin kung tayo ang malalagay sa kanilang sitwasyon. Ito ang kanilang nakakabilib na survival story, isang kwento ng pag-asa, determinasyon, at himala.

Simple lang ang buhay noon ng mag-asawang Maurice at Maralyn Bailey sa Derby, England noong dekada 60s. Sila ay nabubuhay sa isang tipikal na pamumuhay ng mga Briton noong panahong iyon. Nagtatrabaho pa si Maralyn bilang isang office secretary, abala sa mga papeles at tawag sa telepono, habang si Maurice naman ay nagtatrabaho bilang assistant sa isang lokal na engineering firm, nakatutok sa mga detalye at disenyo.

Ang kanilang ilang taong pagbabanat ng buto at pagsisikap ay nasuklian ng matiwasay at komportableng buhay. Nakabuo sila ng magandang bahay, nakapundar ng mga gamit, at nabibili nila ang mga gusto nilang bilhin. Sa paningin ng iba, sila ay matagumpay at masaya.

Bagama’t napakaganda na ng takbo ng kanilang mga trabaho at karera noong mga panahong iyon, tila batid ng mag-asawa na parang may kulang pa rin sa kanilang mga buhay. Mayroong puwang sa kanilang mga puso na hindi napupunan ng materyal na bagay o tagumpay sa trabaho. Dahil sa kabila ng kanilang magaan at estableng sitwasyon, ramdam na nila ang pagkabagot at ang pagnanais ng higit pa sa paulit-ulit na routine.

Dahil doon, nagkasundo ang mag-asawa na sumubok ng bagong adventure. Nagdesisyon silang iwanan ang kanilang komportableng buhay at tuklasin ang ganda at misteryo ng karagatan. Ito ay isang desisyong hindi madaling gawin, lalo na para sa mga taong sanay sa buhay-siyudad.

Marami sa kanilang mga kaibigan at kamag-anak ang natawa at hindi makapaniwala sa ganitong ideya. Para sa kanila, ito ay isang kahibangan. Lalo na’t hindi lang ito mangangailangan ng malaking pondo at sakripisyo, kundi para bang tila imposible na makakayan nila ang paglalayag sa malawak na dagat nang walang sapat na karanasan o formal training.

Nakakatawa man ito para sa iba, ngunit para kay Maurice at Maralyn, ito ang nag-iisang bagay na magpapanumbalik ng kanilang sigla at magbibigay ng bagong kahulugan sa kanilang buhay. Ang tawag ng dagat ay masyadong malakas para tanggihan.

Ngunit lingid sa kaalaman ng mag-asawa na higit pa sa adventure ang naghihintay sa kanila sa karagatan. Hindi lang ganda ng kalikasan ang kanilang masaksihan, kundi isang trahedya na babago sa kanilang buhay magpakailanman.

Sa loob ng limang taon, pinaghandaan nilang maigi ang kanilang pinapangarap na adventure. Hindi sila sumugod nang walang plano. Sa paglipas ng panahon, unti-unting tinuruan ni Maurice ang kanyang sarili tungkol sa pagna-navigate sa karagatan. Nag-aral siya kung paano gamitin ang compass, sextant, at ang mga bituin sa kalangitan bilang gabay—mga sinaunang pamamaraan na subok na ng panahon.

Ibinenta rin nila ang kanilang naipundar na bahay at halos lahat ng kanilang ari-arian. Sa tulong ng kanilang naipong pera, nakapagpagawa si Maurice at Maralyn ng kanilang sariling yate na pinangalanan nilang Auralyn. Ang Auralyn ay isang maliit lamang na yate, halos 10 metro ang haba, gawa sa matibay na kahoy at idinisenyo para sa mahahabang paglalakbay.

Ngunit sa tingin ng mag-asawa ay kayang-kaya nitong makipagsabayan sa mga alon at hangin ng karagatan. ‘Yun nga lang, wala itong radyo o kahit na anong high-tech na mga navigation at communication device na karaniwan sa mga modernong barko ngayon, ngunit normal naman para sa mga maliliit na bangka ng panahong iyon. Umaasa sila sa kanilang kakayahan at sa tibay ng kanilang yate.

At sa wakas, pagkalipas nga ng ilang taong paghihintay at paghahanda, matapos makumpleto ang lahat ng kanilang kakailanganin, nagpasya na si Maurice at Maralyn na umalis sa England upang tuparin ang kanilang pangarap na lakbayin ang buong mundo. Handa na silang harapin ang anumang hamon.

Kaya noong June 1972, lulan ng kanilang pinagmamalaking yate at baon-baon ang kanilang misyon na tuklasin ang malawak na karagatan, sinimulan ng mag-asawang Bailey ang kanilang panibagong adventure nang magsimula sila sa paglalayag mula sa pantalan ng Southampton, England. Ang kanilang mga puso ay puno ng pag-asa at kagalakan habang pinapanood nilang lumiliit ang baybayin ng England.

Noong una, balak ni Maurice at Maralyn na pumunta sa New Zealand, libu-libong kilometro mula sa nakasanayan nilang buhay sa mga abalang siyudad ng England. Ang New Zealand ay tila isang paraiso para sa kanila—isang lugar ng kapayapaan at natural na ganda.

Plano ng mag-asawa na sa New Zealand sila magsisimula muli at doon na permanenteng manirahan, kung saan araw-araw nilang natatanaw ang natural na ganda ng mga bundok at dagat. Malayong-malayo sa kinalakhan nilang buhay sa mausok, maingay, at abalang siyudad. Gusto nila ng simpleng buhay na malapit sa kalikasan.

Pero bago yon, susulitin muna nila ang kanilang kapanapanabik na adventure habang binabaybay ang karagatan. Nais nilang makita ang mundo bago sila tuluyang tumigil sa paglalakbay.

Mula sa England ay napadpad si Maurice at Maralyn sa tanyag na Canary Islands, kung saan makikita ang pinaghalo-halong ganda ng iba’t ibang mga isla sa hilagang-kanluran ng Africa. Dito sila nagpahinga at nag-enjoy sa kultura at tanawin. Tinawid naman nila ang Atlantic Ocean ng walang kahirap-hirap, isang malaking tagumpay para sa kanilang maliit na yate, hanggang sa marating nila ang malakristal na tubig at malanyebeng buhangin ng Caribbean.

Sa loob lamang ng ilang buwan, napuntahan na nila ang mga lugar na dati ay nakikita lang nila sa mga picture o sa mga magazine. Ang mga pangarap nila ay nagiging katotohanan na sa bawat araw na lumilipas.

Sa mga pagkakataong ‘yon, nasa harapan na nila mismo ang mga nakabibighani at makapigil-hiningang tanawin na hinding-hindi nila inakala na makikita nila sa kanilang tanang buhay. Ang bawat paglubog ng araw, bawat isla, at bawat bagong kultura ay nagpapatunay na tama ang kanilang desisyon.

Matapos namnamin ang hiwaga ng Caribbean, tinawid naman ng mag-asawa ang sikat na Panama Canal noong February 1973, na magsisilbing kanilang shortcut papunta sa Pacific Ocean. Ito ay isang mahalagang bahagi ng kanilang paglalakbay, ang pagtawid mula sa Atlantiko patungong Pasipiko.

Dahil nga naging tagumpay ang kanilang paglalayag kahit nung nagsisimula pa lang sila sa England, para bang nagkaroon si Maurice ng kumpiyansa na kakayanin din nila ang pagtawid sa Pacific Ocean at puntahan ang Galapagos Islands, kahit na kilala ito dahil sa mga masusungit na bagyo at malulupit na mga alon sa karagatan. Ang kanilang tiwala sa sarili at sa Auralyn ay nasa pinakamataas na antas.

Ang hindi nila alam na mayroon palang nagbabadyang hindi inaasahang trahedya na tatama sa kanila, na siyang susubok sa kanilang tatag at determinasyon na mabuhay. Ang karagatan ay may sariling mga plano na hindi nila kontrolado.

Pagsapit ng madaling araw ng March 4, 1973, habang nasa kalagitnaan ng karagatan, halos 500 km mula sa pinakamalapit na isla sa Galapagos, naganap ang hindi inaasahan. Habang tahimik na natutulog ang mag-asawa sa loob ng kanilang yate, ay bigla na lang silang ginising ng isang napakalakas na pagyanig mula sa labas. Ang tahimik na gabi ay naging isang bangungot.

Para bang mayroong napakalaking submarino na kumalampag sa kanilang sinasakyang bangka ng mga sandaling yon, at sa buong lakas at impact ay halos mahulog na sila sa kanilang hinihigaan. Ang tunog ng kahoy na nabibiyak at ang pagyanig ng buong istruktura ay nagdulot ng matinding takot.

Dahil sa nangyari, agad-agad umakyat si Maurice sa taas ng yate upang tingnan kung ano ang sitwasyon doon. Ang kanyang puso ay kumakabog nang mabilis sa kaba. Noong una, inakala nila na sumadsad sila sa mga bahura o ‘kaya’y bumangga na ang sinasakyan nilang yate sa ibang mga kalapit na bangka o troso.

Subalit hindi kapani-paniwalang tanawin ang tumambad kay Maurice sa taas. Ang nakita niya ay isang bagay na hindi niya malilimutan habambuhay.

‘Yun pala tinamaan sila ng biglaang pag-ahon ng isang higanteng sperm whale. Nasipat ni Maurice ang dambuhalang nilalang na umaaligid sa yate na tila ba sugatan at duguan, marahil ay dulot ng paghampas nito sa ilalim ng yate. Ang tubig sa paligid ay nagkulay pula dahil sa dugo ng balyena.

Sa sobrang laki ng balyena, halos trumiple ang haba nito kumpara sa kanilang sinasakyan. Ito ay isang higante ng karagatan, at ang kanilang maliit na yate ay walang laban sa lakas nito. Ngunit ito pa lang ang simula ng kanilang kakaharaping delubyo.

Hindi inaasahan ni Maurice at Maralyn na nagdulot pala ng butas sa yate ang pagbangga ng balyena. Ang impact ay sapat na upang sirain ang hull ng Auralyn, na naging sanhi ng hindi mapigilang pagpasok ng tubig sa loob ng cabin. Ang tubig ay mabilis na tumataas, at ang panganib ay nasa kanilang harapan na.

Kahit na sinubukan nilang takpan ang butas gamit ang kanilang mga damit, unan, o kahit na anong bagay na makita nila sa bangka, ay hindi pa rin nila mapipigilan ang pagpasok ng tubig. Ang pressure ng dagat ay masyadong malakas.

Tila ba isang napakalaking misteryo na sa sobrang lawak ng karagatan ay natiyempuhan pa talaga sila ng balyena. Kumbaga ay parang one in a million ang tsansa ng pangyayaring iyon. Isipin mo, sa lawak ng Pasipiko, nagpang-abot pa sila ng dambuhalang hayop na iyon.

Kahit na kilala ang Pacific Ocean bilang pugad ng sari-saring marine wildlife kagaya ng mga sperm whale, bihirang-bihira pa ring mangyari na makakasalamuha ng mga tao ang mga naturang balyena sa ganitong paraan. Ito ay isang malungkot na aksidente ng kalikasan.

Ngunit wala na silang oras pa para isipin kung paano tumama sa kanila ang naturang hayop o kung bakit ito nangyari. Ang realidad ay kailangan nilang harapin. Unti-unti nang binabaha ang cabin at dahan-dahan na ring lumulubog ang yate. Ang kanilang tahanan, ang kanilang sasakyan, ay nawawala na.

Kaya naman kinakailangan na nilang gawin ang isang napakahirap na desisyon upang mabuhay: ang mag-abandon ship. Iwanan ang Auralyn at iligtas ang kanilang mga sarili.

Kaagad inilunsad ni Maurice ang nakatagong inflatable life raft at kinuha ang lahat ng pwede nilang dalhin. Bawat segundo ay mahalaga. Kinuha nila ang ilang galon ng tubig, kaunting mga delata ng pagkain, kutsilyo, isang maliit na stove, mga flare gun, mapa, sextant, at compass. Ito ang magiging susi sa kanilang kaligtasan.

Mayroon lang silang ilang minuto para maka-evacuate dahil unti-unti nang lumulubog ang yate at kailangan na nilang tumalon papunta sa maliit na life raft. Ang bawat galaw ay puno ng adrenaline at takot.

Habang nasa life raft, wala nang nagawa ang mag-asawa kundi tingnan na lang ang kanilang yate habang dahan-dahan itong nilalamon ng dagat. Ang Auralyn, na naging tahanan nila at simbolo ng kanilang mga pangarap, ay unti-unting nawawala sa ilalim ng tubig.

Napayuko na lang si Maurice at Maralyn habang pinapanood ang nakapanlulumong pangyayari. Ang sakit ng pagkawala ng kanilang yate ay matindi, ngunit alam nilang may mas malaki pa silang problema na kailangan nilang harapin.

Ang maka-survive sa gitna ng kawalan at maghintay ng rescue. ‘Yun ay kung meron mang dumating. Sila ay nag-iisa sa malawak na karagatan, walang nakakakita, walang nakakarinig.

Ilang libong kilometro pa ang layo nila mula sa pinakamalapit na isla. Ang distansya ay nakakahilo isipin.

At higit pa roon, alam ni Maurice na nagpapalutang-lutang sila sa isa sa pinakaliblib na parte ng Pacific Ocean. Ito ay isang lugar kung saan bihirang dumaan ang mga barko. Siguro ay kaya nilang maka-survive roon ng ilang araw sa tulong ng kanilang mga supply, ngunit paano kung maubos na ito?

Pero dahil sa pabago-bagong kondisyon sa karagatan, hindi tatagal at baka bumigay rin kalaunan ang sinasakyan nilang life raft. Ang life raft ay hindi ginawa para sa pangmatagalang pananatili.

Hindi idinisenyo ang mga inflatable life raft para sa pangmatagalang paglalayag. Gawa lang ito sa manipis na goma at plastic, at isang maliit lang na butas mula sa isda o kagamitan ay pwede itong pumutok at lumubog, na maglalagay sa kanila sa tiyak na kamatayan.

Subalit ang mas nagpapalala ng sitwasyon ni Maurice at Maralyn ay hindi dahil limitado lang ang kanilang tubig at pagkain o kaya’y ang distansya nila mula sa pinakamalapit na isla, kundi ang katotohanang walang sino man ang nakakaalam sa kanilang mapait na sinapit sa karagatan. Walang nakakaalam na sila ay nawawala.

Maaalalang wala silang dalang radyo, kaya hindi nila magagawang humingi ng tulong sa mga kalapit na mga barko o bangka. Sila ay ganap na putol sa komunikasyon sa labas ng mundo.

Alam ni Maurice na malapit lang sila sa ruta ng mga dumadaang barko sa Pacific Ocean, kaya napagdesisyunan nilang magsagwan upang kahit papaano ay umabante sila mula sa kanilang kinalalagyan at mapalapit sa shipping lanes. Ito ay isang desperadong hakbang.

Tuwing umaga, nakabilad sila sa lumalagablab na init ng araw, kaya naman hindi nila maatim na magsagwan. Ang init ay nakamamatay at nakakapanghina.

Kahit pagtakpan nila ang kanilang mga katawan ay tinatamaan pa rin sila ng matinding sunburn at dehydration, kaya gumagalaw lang sila tuwing gabi. Ang gabi ay nagbibigay ng kaunting ginhawa mula sa init, ngunit nagdadala rin ito ng lamig at takot sa dilim.

Pagsapit ng dilim, nagsasalitan si Maurice at Maralyn sa pagsasagwan. Ang tanging naging gabay nila sa kalaliman ng gabi ay mga bituin sa kalangitan. Bawat sagwan ay isang hakbang papalapit sa posibleng kaligtasan, o kaya naman ay wala ring patutunguhan.

Sa kabila ng kanilang masaklap na sinapit, hindi tumigil ang mag-asawa sa pag-abante. Ang kanilang determinasyon ay hindi matitinag.

Ngunit pagkalipas ng isang gabi, nang tingnan ni Maurice ang kanyang sextant upang suriin ang kanilang lokasyon, nalaman niyang mahigit na anim na kilometro pa lang ang kanilang nalalakbay. Napakaliit na distansya para sa napakalaking pagod.

Gayunpaman, hindi sila nawalan ng pag-asa at nagpatuloy lang. Ang pag-asa ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanila. Ang problema nga lang, unti-unti nang bumibigay ang kanilang katawan dahil sa walang humpay na pagsasagwan at kakulangan sa nutrisyon.

Lumulupaypay na ang kanilang mga kamay at braso, at puno na ng mga paltos ang kanilang mga palad na mas lalong nagpapahina sa kanilang bawat pagsasagwan. Ang pisikal na sakit ay sumasabay sa mental na pagod.

Pagsapit ng March 9, sa panlimang araw nilang palutang-lutang, muling tiningnan ni Maurice ang kanyang sextant kung umuusad pa nga ba sila. Mahigit 25 km na ang kanilang nalakbay, isang maliit na tagumpay.

Ngunit para bang tinatangay sila ng agos papalayo sa kanilang destinasyon kahit pa na magsagwan sila nang magsagwan. Ang karagatan ay may sariling direksyon. Masyadong malakas ang daloy ng dagat papunta sa kanluran, at parang imposible na yatang marating pa nila ang Galapagos Islands na nasa silangan.

Kailangan na nilang tumigil sa pagsasagwan upang ipunin ang natitira nilang lakas. Wala nang saysay ang lumaban sa agos. Lumalala na rin ang kanilang mga problema dahil papaubos na ang kanilang pagkain at tubig. Ang gutom at uhaw ay nagsisimula nang maging palagiang kasama.

Pero nasa gitna pa rin sila ng kawalan. Naroon pa rin sila sa life raft, nag-iisa. Naghihintay ng rescue at nagbabakasakali na madaanan sila ng mga barko. Ang bawat araw ay pare-pareho—dagat, langit, at araw.

Pagdating ng March 12, sa unang beses ay namataan ni Maralyn ang isang barko sa malayo. Ang kanyang puso ay tumalon sa tuwa. Mahigit isang kilometro lang ang layo nito mula sa kanilang kinatatayuan.

At dahil sa kanilang nakita, napaisip sila na baka ito na nga ang kanilang pinakahihintay na rescue. Ang pag-asa ay muling nabuhay. Subalit nang sinubukan ni Maurice na magpaputok ng flare gun, tila ba minamala sila dahil ayaw nitong gumana. Ang equipment failure ay dumagdag sa kanilang trahedya.

Sinubukan niya ang mga flare gun isa-isa, subalit bawat isa sa mga ito ay pumalpak. Ang frustration ay umaapaw. Kahit magsisigaw at magtatalon si Maurice at Maralyn, ang tangi nilang natanaw ay ang paglayo ng barko. Wala silang magawa.

Nanlumo na lang ang mag-asawa dahil napakalapit na lang ng barkong ‘yon, ngunit parang pinagkaitan pa sila ng tadhana. Ang pagkakataon ay dumaan at nawala. Tila ba ang kanilang nag-iisang oportunidad na makaligtas ay naglaho na kasama ng barko sa horizon.

Sa paglipas ng mga araw, dinanas ni Maurice at Maralyn Bailey ang iba’t ibang mga pagsubok. Ubos na ang kanilang mga supply at kailangan na nilang umasa sa kung ano man ang bigay sa kanila ng kalikasan. Sila ay naging primitive survivors.

Isang araw, napansin ni Maurice na mayroong mga pawikan na lumalangoy-langoy malapit sa kanilang life raft. Noong una, masaya pa nilang pinapanood ang mga ito, namamangha sa buhay sa dagat. Ngunit dahil sa malubhang gutom at uhaw, napagpasyahan nilang chibugin ang mga kawawang pawikan. Ito ay usapin ng buhay at kamatayan.

Kahit labag sa kanilang loob ay kinatay nila ang mga nilalang na ito upang pangtawid gutom. Kinain nila ang karne nang hilaw. Habang ang dugo naman nito ay naging pansamantalang pampawi nila ng uhaw dahil wala silang tubig-tabang.

Kalaunan ay nakabuo naman si Maralyn ng pamingwit gamit ang safety pin na ginamit niya para makahuli ng mga isda. Ang kanyang ingenuity ay naging susi sa kanilang pagkain. Kahit nga mga maliliit na pating ay pinatos ng mag-asawa para lang may makain upang maka-survive. Lahat ay pagkain sa panahong iyon.

Sa kabutihang palad, minsan ay nabibiyayaan rin sila ng ulan at kahit papaano ay mayroon silang naiinom na tubig. Ang bawat patak ng ulan ay itinuturing nilang biyaya mula sa langit.

Subalit minsan naman ang mahinahong ulan ay nagiging masungit na bagyo. Ang mga maliliit na alon ay nagiging pitong metrong dambuhalang dingding ng tubig na tila ba lalamunin ang munti nilang life raft. Sa mga ganitong pagkakataon, tila nauubusan na ang mag-asawa ng pag-asa pang mabuhay. Ang takot na mamatay sa bagyo ay palaging nandiyan.

Minsan pa ngang napag-usapan nila na masaya na sila kahit isa man lang sa kanila ang mag-survive, basta may makapagkwento ng kanilang sinapit. Subalit hindi pa handang sumuko ang mag-asawa, at sa kabila ng mga bagyong dinanas ay malaki pa rin ang kanilang pasasalamat at nanatili silang buhay.

Lumipas pa ang ilang araw at wala pa ring dumarating na tulong para sa mag-asawang Maurice at Maralyn Bailey. Ang bawat araw ay pakikibaka.

Madaling araw ng March 29, panglimang araw na nila sa life raft. Habang nakabantay si Maralyn sa paligid, namataan na naman nito ang isang pamilyar na liwanag, isang papadaang barko. Muli, nabuhayan sila ng loob.

Kagaya ng dati, sinubukan nila ang mga flare gun at sa pagkakataong ito, maswerte sila dahil gumana ang mga ito. Nakita nila ang liwanag ng flare sa dilim. Sa kasawiang palad, tila hindi yata sila nakita ng mga crew o hindi pinansin ang signal, dahil nagpatuloy lang ang barko sa pagbiyahe.

Sa muli ay bigo na naman si Maurice at Maralyn na ma-rescue. Ang sakit ng pagkabigo ay mas matindi kaysa sa gutom. Pagkalipas ng dalawang linggo, isa na namang barko ang dumaan malapit sa kanilang lokasyon. Ang pattern ng pag-asa at pagkabigo ay paulit-ulit.

Ngunit kagaya ng dalawang nauna rito, ay tuloy-tuloy lang ang mga barko sa laot. Tila ba sila ay invisible sa mundo. Sa mga sumunod na araw, sunod-sunod pa ang pagdating ng mga barko. Pero gaya ng dati, naiwan muling sawing-palad ang mag-asawang Bailey.

Kasabay ng paghina ng katawan ni Maurice na halos buto’t balat na dahil sa kakulangan ng pagkain at tubig, unti-unti na rin siyang nawawalan ng pag-asa pang ma-rescue. Ang kanyang espiritu ay nagsisimula nang madurog.

Subalit nanatiling matatag si Maralyn at naniniwalang maka-survive sila sa pinagdaraanan nila ng mga sandaling yon. Siya ang naging lakas ni Maurice. Wala silang kamalay-malay na sa pamamagitan ng pagdurusang ito ay mas lalo paang titindi ang kanilang pagmamahalan sa isa’t isa.

Ginawa nila ang lahat ng pwede nilang gawin para lang makalimutan ang kanilang problema. Ginugol nila ang kanilang mga oras sa pagkukwentuhan tungkol sa kanilang nakaraan at mga pangarap, paglalaro ng word games, at pag-enjoy sa tanawin ng karagatan kahit na tila imposible nang makaalis na sila roon.

Hanggang sa noong May 18, 76 na araw simula nang lumubog ang kanilang yate, biglang umusbong mula sa malayo ang isang puting cargo ship. Isa na namang pagkakataon. Gamit ang kanilang mga huling lakas, sinenyasan nila ang mga crew ng barko.

Ngunit sa kasawiang palad, ang inakala nilang makaka-rescue sa kanila ay muli na namang nagpatuloy. Hindi sila nakita o hindi sila pinansin.

Nang mga sandaling yon, tuluyan nang nawalan ng pag-asa si Maurice. Ni hindi na niya magawang makipag-usap sa kanyang misis dahil sa pinaghalong gutom, uhaw, pagod, at kawalan ng inspirasyong mabuhay. Siya ay naghihintay na lamang ng kamatayan.

Lalo lang lumala ang kanilang pagdurusa dahil sa mga malalakas na bagyo noong June 1973. Ang kalikasan ay tila nagagalit sa kanila. Muntik pa ngang tuluyang sumakabilang-buhay si Maurice nang hambalusin ito ng napakalakas na alon na nagtulak sa kanya papunta sa karagatan. Nahulog siya sa tubig.

Sa kabutihang palad ay nagawan pa rin niya ng paraan para makaakyat muli sa life raft sa tulong ni Maralyn. Marahil ibig sabihin lang no’n ay hindi pa talaga nakatadhanang mamatay si Maurice ng mga sandaling ‘yon.

Sa puntong ‘yon, bakas na sa mukha ng mag-asawa na malapit nang bumigay ang kanilang mga katawan. Sila ay mga anino na lamang ng kanilang dating sarili. Halos hindi na mabuka ni Maurice ang kanyang mga mata dahil sa pagod, ngunit nagpakatatag pa rin si Maralyn at sinubukan pa ring mangisda upang mayroong makain ang kanyang mister.

Kahit papaano ay pansamantalang madudugtungan ang kanilang buhay kahit mahirap. Ang pagmamahal ni Maralyn ang bumubuhay kay Maurice.

Nasanay na ang dalawa sa buhay ng survival sa gitna ng karagatan. Naging parte na ng kanilang araw-araw ang mga isda at mga balyena na siyang mismong dahilan ng kanilang dinaranas na problema. Ngunit imbis na magalit, ay mas lalo pa silang napalapit sa kalikasan. Natuto silang igalang ang dagat at ang mga nilalang nito.

Subalit pagsapit ng June 30, 1973, 117 days simula nang magpalutang-lutang sila sa Pacific Ocean, may nagbago. Para bang nakarinig si Maralyn ng ugong ng barko. Isang tunog na matagal na nilang hindi naririnig.

Ayaw maniwala ni Maurice dahil wala naman siyang nakikita na kahit na ano man sa malayo, at inisip na baka guni-guni lang ito ng kanyang misis dahil sa pagiging desperado. “Wala ‘yan, Maralyn,” marahil ay naisip niya. Isa pa, mahigit isang buwan na rin ang lumipas simula nang huli silang makakita ng barko.

At kung meron mang dumating, alam na nilang lalagpasan lang sila ng mga ito base sa kanilang karanasan. Subalit buong-buo ang paniniwala ni Maralyn na mayroong barko sa malapit. “Naririnig ko, Maurice! May barko!” ang sigaw ng kanyang damdamin.

Hindi niya man ito nakikita ngunit naririnig niya ang tunog nito. Positibo si Maralyn na ito na nga ang pinakahihintay nilang rescue. At totoo nga, mayroong dumaang barko sa malayo, isang Korean fishing vessel na nagngangalang Wolmi 306.

Pero para kay Maralyn, para bang aabot kamay na niya ito. Subalit kahit na anong lakas ng kanilang sigaw at iwagayway pa nila ang kanilang mga kamay at damit, ganun pa rin ang resulta at dire-diretso na namang umalis ang barko.

Napaluhod si Maurice dahil sa pagkabigo at tinanggap na lang ang kanilang masaklap na kapalaran. Ito na siguro ang katapusan. Ngunit hindi pa rin tumigil si Maralyn. Ang kanyang fighting spirit ay hindi namamatay.

Nagpatuloy ang kanyang misis sa pagkaway at pagsigaw hanggang sa bigla na lang lumiko ang barko at para bang papunta sa kanilang kinaroroonan. Napansin sila ng isa sa mga crew! Nanluwa na lang ang kanilang mga mata nang makitang paparating na ang naturang barko.

Ang bukod-tanging bumalik at nagmagandang-loob na iligtas sila sa gitna ng karagatan. Ito ay isang himala. Inakala ng mag-asawang Maurice at Maralyn na imahinasyon lamang ang lahat ng ito, isang panaginip bago ang kamatayan.

Ngunit nang ibaba ng mga crew ang mga lubid at marinig nila ang boses ng mga tao, doon na nila napagtanto na totoo nga ang lahat. Dahan-dahan silang umakyat, halos hindi makagalaw ang kanilang mga binti, at kaagad naman silang tinulungan ng mga crew.

Pinakain at binigyan ng mga damit. Nang matagpuan sila ng mga crew, halos buto’t balat na ang mag-asawa, sunog ang balat, at puno ng sugat. Ngunit sa hindi maipaliwanag na dahilan ay makikita pa rin kung gaano nila kamahal ang isa’t isa habang magkahawak-kamay.

Hindi makapaniwala ang mga crew, lalo na ang kapitan ng barko na si Captain Suh, sa kung paano nakayanan ng dalawang Briton ang manatiling buhay sa isang inflatable life raft sa gitna ng karagatan sa loob ng 117 days o halos apat na buwan ng pagpapalutang-lutang sa kawalan.

Naging usap-usapan ang nakakabilib na survival ng mag-asawang Maurice at Maralyn. Naging tampok ito ng mga kwento sa radyo, telebisyon, diyaryo, at libro hindi lamang sa England kundi pati na rin sa ibang panig ng mundo. Ang kanilang libro na “117 Days Adrift” ay naging inspirasyon sa marami.

Pero hindi pa rin nadala ang adventurous na mag-asawa dahil sa nangyaring trahedya sa kanila. Ang dagat ay nasa dugo na nila. Isang taon lang mula nang ma-rescue sila mula sa Pacific Ocean, muli na namang nagpalaot si Maurice at Maralyn gamit ang bago nilang yate, ang Auralyn II.

Sa tulong ng kanilang bagong sasakyang-pandagat at ng tatlong eksperyensyadong mandaragat, matagumpay nilang nakumpleto ang isang makapigil-hiningang biyahe mula England patungo sa Patagonia, South America sa loob lamang ng ilang buwan. Pinatunayan nila na ang takot ay hindi dapat maging hadlang sa pangarap.

Hindi man nila natupad ang kanilang orihinal na pangarap na manirahan sa New Zealand, inamin ni Maurice at Maralyn na binago sila ng karagatan at maganda rin naman ang naidulot ng kanilang mapait na pinagdaanan.

Napalapit sila sa kalikasan, napamahal sila sa hayop, naging vegetarian, at higit sa lahat, mas umigting ang kanilang pagmamahalan sa isa’t isa. Ang pagsubok ay nagpatibay sa kanila.

Mga bagay na kailanman ay hindi mapapalitan ng kahit na anumang yaman sa mundo. Ang kanilang kwento ay patunay ng lakas ng loob ng tao at kapangyarihan ng pag-ibig.

Ikaw, kakayanin mo bang malagay sa ganung sitwasyon na 117 days ma-stranded sa laot kasama ang asawa o jowa mo? O baka isang linggo pa lang ay magtulakan na kayo sa gitna ng dagat dahil sukang-suka na kayo sa isa’t isa? Huwag mong kalimutang magbigay ng inyong mga opinyon sa comment section sa baba.

Kung nagustuhan mo ang video na ‘to at ang kwento nina Maurice at Maralyn, share mo naman sa iba para ma-inspire din sila, at mag-subscribe ka na rin para sa marami pang kwento ng survival at adventure.