Sa isang kaharian na kilala sa karangyaan at yaman, isang madilim na sikreto ang nakatago sa likod ng mga gintong pader ng palasyo. Isang kwento ng kapangyarihan, pagmamalupit, at ang nakapanlulumong kapalaran ng apat na prinsesa na naging biktima ng sarili nilang ama.

Ang mga prinsesa ng Saudi Arabia, na dapat sana’y nabubuhay sa marangyang pamumuhay at kalayaan, ay ikinulong sa kanilang sariling palasyo ng kanilang ama dahil lamang sa pagsasalita laban sa mga pang-aabuso sa karapatan ng kababaihan sa kanilang kaharian. Ang kanilang tinig, na naglalayong magmulat at magbigay ng pagbabago, ay naging dahilan ng kanilang pagkakabilanggo.

Noong 2014, isang babae ang matapang na tumayo sa harap ng embahada ng Saudi sa London. Siya ay si Alanoud Al-Fayez, ang dating asawa ng hari ng Saudi Arabia na si King Abdullah. Sa kabila ng panganib at posibleng represyon, nagprotesta siya upang ipanawagan ang pagpapalaya ng apat nilang anak na babae—sina Prinsesa Jawaher, Prinsesa Sahar, Prinsesa Hala, at Prinsesa Maha. Ang mga prinsesang ito ay ikinulong umano sa utos ng kanilang ama, ang makapangyarihang hari.

Ang kalagayan ng magkakapatid sa loob ng Saudi Arabia noon ay talagang napakalubha. Ang kanilang tirahan, na dapat sana’y isang marangyang villa, ay naging isang impyerno. Pinagkaitan sila ng pagkain at tubig, ininsulto, at binigyan ng mga pampatulog na gamot upang patahimikin ang kanilang mga isipan at damdamin. Sila ay tinanggalan ng kalayaan, ng dignidad, at ng pag-asa.

Subalit ano nga ba talaga ang sinapit ng apat na prinsesa na ito? Bakit ang kanilang sariling ama ang nagpahirap sa kanila? At ano ang nangyari sa kanila pagkalipas ng 10 taon? Iyan ang bibigyan namin ng kasagutan.

Panoorin mo ang video na ito hanggang sa dulo para malaman mo ang nakakatakot na detalye sa kwento na ito. Ang kwento ng apat na prinsesa ng Saudi na yumanig sa buong mundo 10 taon na ang nakakalipas. Pero bago natin simulan ‘yan, kung bago ka pa lamang sa aming channel, huwag mo sanang kalimutan na mag-subscribe para naman lagi kang updated sa mga ganitong uri ng video.

Ang kanilang ama na si Haring Abdullah bin Abdulaziz Al Saud ay namuno sa Saudi Arabia sa loob ng 10 taon, mula 2005 hanggang sa kanyang kamatayan noong 2015. Siya ay may tinatayang yaman ng mahigit bilyon-bilyong dolyar, isang yaman na hindi kayang ubusin ng ilang henerasyon. Siya ay isang makapangyarihan at napakayamang pinuno, at sa mata ng marami, kilala bilang isang “reformer” o tagapagpabago.

Pinuri siya ng internasyonal na komunidad dahil sa pagbibigay ng mas maraming karapatan at kalayaan sa mga kababaihan sa Saudi Arabia. Siya ang nagbigay-daan sa mga pagbabago tulad ng pagpapahintulot sa mga babae na maging bahagi ng Consultative Council o Shura Council, makapasok sa mas mataas na edukasyon sa pamamagitan ng mga scholarship, at magtrabaho sa mga larangan na dati ay bawal sa kanila tulad ng retail at hospitality.

Bagaman mas nakakita ng publiko ang mga pagbabagong ito makalipas ang ilang taon, lalo na sa ilalim ng pamumuno ni Crown Prince Mohammed bin Salman, ang mga repormang inilunsad ni Abdullah ang naglatag ng pundasyon para sa unti-unting pagbabago ng kalagayan ng kababaihan sa Saudi Arabia. Siya ang nagbukas ng pinto, kahit paunti-unti.

Subalit pagdating sa kanyang sariling pamilya, biglang naglaho ang imahe ng isang makataong repormista at napalitan ng isang imahe ng isang malupit na diktador. Sa likod ng mga saradong pinto ng palasyo, ang hari ay isang ibang tao. Ikinulong ng hari ang apat niyang anak na babae sa loob ng isang pribadong villa sa loob ng mahigit isang dekada.

Hindi ito “golden cage” gaya ng iniisip ng iba, kung saan ang mga nakakulong ay binibigyan ng lahat ng luho ngunit hindi makalabas. Ito ay isang tunay na bilangguan. Pinagkaitan sila ng pagkain at tubig, madalas na umaabot sa punto ng malnutrisyon at dehydration. Sumasailalim sila sa kalupitang nagdudulot sa kanila ng labis na pagpapahirap, kabilang na ang sapilitang pagpapainom sa kanila ng mga mabibigat na pampatulog at sedatives upang kontrolin ang kanilang pag-iisip at pigilan silang magreklamo.

Ano nga ba ang nagtulak sa hari para maging ganon siya kalupit? Bakit ang isang lalaki na kilala sa pagtataguyod ng karapatan ng kababaihan ang mismong nagpapahirap sa kanyang sariling mga anak? Ito ba ay takot na mawalan ng kontrol? O galit sa hindi pagsunod?

Para maintindihan ito, kailangan muna nating balikan ang kwento ng kanilang ina. Ang babaeng minsang naglakas-loob na hamunin ang kapangyarihan ng maharlikang korte at tumakas mula sa impyerno.

Ang ina ng apat na prinsesa na si Alanoud Al-Fayez ay ipinanganak noong 1957 sa isang prominenteng pamilya sa Jordan. Siya ay anak ng isang Sheikh ng Al-Fayez clan mula sa Bani Sakher, isang kilala, maimpluwensya, at makapangyarihang tribo sa Jordan. Ang kanyang pamilya ay may malalim na kasaysayan at koneksyon sa pulitika ng rehiyon.

Nang siya ay 15 taong gulang pa lamang, isang edad kung saan ang mga batang babae ay dapat nag-aaral at naglalaro, ipinakasal siya ng kanyang mga magulang kay Haring Abdullah ng Saudi Arabia (na noo’y Prinsipe pa lamang), na noon ay mahigit 50 taong gulang na. Isa itong tipikal na “arranged marriage,” walang puwang para sa pag-ibig, ligawan, o sariling desisyon. Hindi man lang niya nakita ang kanyang mapapangasawa bago ang mismong araw ng kasal. Siya ay naging pawn sa isang pulitikal na alyansa.

Ang kwento ni Alanoud ay sumasalamin sa malungkot na katotohanan ng maraming batang babae sa mundo ng mga Arabo, na kung saan mas pinahalagahan ng mga pamilya ang alyansa, yaman, at pulitika ng tribo kaysa sa kapakanan, kaligayahan, at kalayaan ng mga babae. Isa itong trahedya at labis na hindi makatarungang tradisyon—ang sapilitang pagpapakasal ng mga dalagita sa matatandang lalaki sa ngalan ng tradisyon o kasunduan.

Sa panahon ng kanilang kasal, marami nang asawa si Haring Abdullah at patuloy pang lumalaki ang kanyang pamilya. Sa kabuuan ng kanyang buhay, nagkaroon siya ng tinatayang 30 asawa at 36 na anak. Bawat asawa at anak ay karaniwang nakatira sa kani-kanyang palasyo o villa, at bihirang makipag-ugnayan sa iba maliban na lamang sa mga pormal na okasyon. Ito ay isang buhay na puno ng kompetisyon at inggit.

Kahit pa may maayos siyang imahe bilang reformer sa mata ng publiko, sa loob ng kanyang sariling tahanan ay nananatili siyang tagasunod ng napakakonserbatibong sistemang patriyarkal na siyang bumabalot sa buong maharlikang pamilya ng Saudi Arabia. Ang lalaki ang batas, at ang babae ay dapat sumunod.

Ang kasal ni Alanoud ay hindi lamang isang pagsasamang walang pag-ibig, kundi ang simula ng isang buhay na puno ng kalungkutan, pag-iisa, at pagkakakulong. Pagkatapos ng kanilang kasal, tinanggap na lamang ni Alanoud Al-Fayez ang kanyang kapalaran. Wala siyang magagawa kundi ang sumunod. Nabuhay siya sa gitna ng hindi masukat na yaman, sa isang napakalawak at marangyang palasyo na puno ng ginto at mamahaling gamit.

Subalit nananatiling kulang ang kanyang puso. Ang yaman ay hindi nakabili ng kaligayahan. Sa paglipas ng mga taon, isinilang niya ang apat na anak na babae—sina Prinsesa Jawaher, Prinsesa Hala, Prinsesa Maha, at Prinsesa Sahar. Sila ang naging ilaw ng kanyang buhay, ang tanging pinagmumulan ng saya at pag-asa sa mundong unti-unti siyang sinasakal.

Sa kabila ng kanyang marangyang kapaligiran, hindi kailanman naging tunay na masaya si Alanoud. Ang kanyang asawa na si Haring Abdullah ay sadyang malupit at malamig. Pinamumunuan niya ang kanyang sambahayan sa parehong paraan ng kanyang pamumuno bilang hari—may awtoridad at walang puwang para sa emosyon. Halos imposible para kay Alanoud na mahalin siya, lalo na kung isasaalang-alang ang mga kalagayan ng kanilang kasal at ang napakalaking agwat sa kanilang edad at pagkatao.

Ang naging “turning point” sa kanilang relasyon ay ang mapagtanto ng hari na puro babae lamang ang naibibigay sa kanya ni Alanoud at wala ni isang lalaking tagapagmana. Sa kultura ng Saudi Arabia, at tulad ng karamihan sa mga monarkiya sa Gitnang Silangan noong panahong iyon, labis na pinapahalagahan ni Haring Abdullah ang pagkakaroon ng mga anak na lalaki.

Kahit marami na siyang anak na lalaki mula sa iba’t ibang asawa, para sa kanya, ang bawat asawa ay inaasahang magbibigay ng lalaki. Ang mga anak na lalaki ay simbolo ng kapangyarihan, pamana, at pagpapatuloy ng lahi. Samantalang ang mga babae naman, gaano man ito katalino, maganda, o matagumpay, ay itinuturing na mas mababa at madalas na nagiging pasanin o panggagamit lamang sa mga alyansa sa kasal.

Ang kabiguang ito ni Alanoud na bigyan siya ng karagdagang anak na lalaki ay nagpasiklab ng galit ng hari. Unti-unting nawalan ng pabor si Alanoud. Ibinaling ni Abdullah ang atensyon niya sa iba pa niyang mga asawa at mga bagong babae sa palasyo. Si Alanoud at ang kanyang mga anak ay naging “second class” sa loob ng sarili nilang tahanan.

Lalong lumala ang kanilang relasyon hanggang sa tuluyan na niyang iniwan si Alanoud. Posibleng tuluyan silang nilayasan o diborsyuhin matapos isilang ang ikaapat na anak na babae. Subalit ayon sa ilang ulat, maaaring hindi man lang alam ni Alanoud na siya ay diborsyado na. Dahil sa Saudi Arabia noong panahong iyon, may karapatan ang lalaki na hiwalayan ang asawa nang hindi ito kailangang ipaalam sa babae o kumuha ng pahintulot sa korte. Isang umaga, maaaring gumising na lang siya na hindi na siya asawa ng hari.

Nabuhay si Alanoud sa isang mapait na kabalintunaan. Siya ay nakatira sa palasyong puno ng ginto at kayamanan, subalit lugmok sa emosyonal na kapabayaan at kawalang halaga. Para sa kanyang asawa, isa lang siyang kasangkapan sa pag-aanak ng mga lalaking tagapagmana, at nang hindi niya naibigay iyon, siya ay naging walang silbi. Ang tanging bumubuo sa kanyang kaligayahan ay ang kanyang apat na anak. Ang mga prinsesang naging dahilan para magpatuloy siyang lumaban sa isang buhay na may materyal na luho, subalit walang pag-ibig ni respeto.

Noong bata pa sina Prinsesa Jawaher, Hala, Maha, at Sahar, tinatamasa nila ang lahat ng pribilehiyo ng buhay-maharlika. Para silang nabubuhay sa isang saradong mundo, protektado mula sa realidad ng labas. Nakapag-aral sa mga prestihiyosong paaralan, natuto ng iba’t ibang wika, naglakbay sa iba’t ibang bansa sa Europa at Amerika, nanatili sa mga five-star hotel, nagbakasyon sa mga exclusive resort, at nagsusuot ng mga mamahaling designer clothes.

Ang kanilang mga araw ay talagang puno ng karangyaan, at sa paningin ng mga tagalabas, tila perpekto na ang kanilang buhay. Sila ang mga prinsesa na kinaiinggitan ng marami. Subalit sa loob ng Saudi Arabia, kahit ang mga babaeng ipinapanganak sa pamilyang maharlika ay hindi ligtas sa batas ng “Male Guardianship System.”

Sa ilalim ng batas na ito, kailangang mayroong pahintulot ang mga babae mula sa kanilang “male guardian” o tagapagbantay na lalaki. Maaaring ama, kapatid, asawa, o maging anak na lalaki para makagawa ng halos lahat ng mga bagay. Kailangan nila ng permiso para mag-aral, magtrabaho, bumiyahe sa ibang bansa, magbukas ng bank account, magpakasal, at kahit para makapagpagamot sa ospital. Sila ay itinuturing na “legal minors” habambuhay.

Sa kaso ng apat na prinsesa, ang mismong ama nila na si Haring Abdullah ang nagsilbing tagapagbantay nila. Bagaman mahigpit siya sa maraming aspeto, noong kabataan ng kanyang mga anak ay pinapayagan niya silang mamuhay ng may kalayaan at karangyaan, basta’t ito ay nasa loob ng kanyang mga itinakdang limitasyon.

At dahil na rin sa kanyang napakalaking yaman na umaabot ng bilyun-bilyong dolyar, talagang hindi kataka-taka na walang pinangambahan ang magkakapatid tungkol sa pera o kanilang kinabukasan. Dahil tila hawak nila noon ang lahat. Lahat ng bagay ay ibinibigay sa kanila—pagkain, luho, edukasyon, at seguridad.

Subalit ang ganitong marangyang buhay ay may kasamang hindi nakikitang presyo—ang ganap na pagdepende sa kanilang ama. Ibig sabihin, kailangan nilang sundin ang lahat ng utos at desisyon ng hari. Walang pagtutol at walang tanong. Ang kanilang kalayaan ay “conditional.”

Ang salita ng hari ay talagang batas, at tungkulin ng mga prinsesa na sumunod sa kanya sa lahat ng mga bagay. Wala silang kontrol sa kanilang sariling buhay. Gaano man karangya o kaganda ito tignan sa paningin ng mga tagalabas, sila ay mga ibon sa isang gintong hawla.

Noong 2003, hindi na kinaya ni Alanoud Al-Fayez ang mamuhay sa gintong bilangguan. Nakukulong sa isang kasal na walang pag-ibig, isang buhay na walang saysay, at isang sistemang pinamumunuan ng takot. Sa tulong ng isang women’s rights organization na lihim na tumulong sa kanya, siya ay nagpasyang tumakas sa ibang bansa. Ito ay isang mapanganib na desisyon.

Sumakay siya ng eroplano patungo sa London at tuluyan niya nang iniwan ang palasyo at ang kanyang dating buhay sa Saudi Arabia. Pagdating niya sa UK, doon niya naranasan ang tunay na kalayaan, isang kalayaan na matagal niyang ipinagkait sa sarili—ang kalayaang maglakad sa kalsada nang walang bantay, ang kalayaang magsalita, ang kalayaang maging siya.

Umaasa siya na balang araw ay makakasunod din sa kanya ang kanyang apat na anak na babae. Ang pag-iwan sa kanyang mga anak ay isa sa mga pinakamabigat na desisyong ginawa ni Alanoud. Ito ay isang sugat sa puso ng isang ina. Subalit noong panahong ‘yon, malalaki at matatanda na ang apat na prinsesa at hindi na kailangan ng gabay araw-araw. Naniniwala si Alanoud na bilang anak ng hari, sila ay ligtas at protektado.

Sa isip niya, kailanman ay hindi sasaktan ng kanilang ama ang kanyang sariling mga anak, lalo’t kilala itong mapagbigay at mabait sa kanila noong mga bata pa sila. Inakala niya na ang galit ng hari ay sa kanya lang nakatuon. Subalit hindi niya inakala ang bangungot na susunod.

Nang malaman ni Haring Abdullah ang pagtakas ni Alanoud, nag-umapaw ang kanyang galit. Kahit matagal na niyang tinalikuran ang kanilang pagsasama at abala sa ibang mga asawa at mga babae, itinuturing pa rin niyang pag-aari si Alanoud. Ang isang babae na pag-aari ng hari ay hindi dapat tumatakas.

Ang katotohanang nagdesisyon ito para sa sarili at tumakas nang walang pahintulot niya ay itinuturing niyang insulto sa kanyang kapangyarihan at pagkalalaki. Nasugatan ang kanyang ego at sumiklab ang galit niya. Subalit alam ng Hari kung saan siya maaaring gumanti nang masakit kaysa sa kahit anong salita—sa pamamagitan ng kanyang mga anak.

Alam niyang mahal na mahal ni Alanoud ang apat nilang prinsesa. Sa tindi ng kanyang galit, sinabi raw ng hari na makikitil silang dahan-dahan at puno ng paghihirap. Isang pahayag na siyang nagpakita ng tindi ng kanyang puot.

Kaagad pagkatapos ng pagtakas ni Alanoud, pinawalang-bisa ng hari ang mga pasaporte ng kanyang apat na anak. Tinanggalan na sila ng karapatang bumyahe o humahanap ng kanlungan sa ibang bansa. Sila ay na-trap sa Saudi Arabia. Ipinag-utos niya na sila ay ilagay sa house arrest, ikulong sa isang pribadong villa na dati nilang tahanan sa Jeddah.

Ang dating palasyo na puno ng karangyaan ay naging isang piitang walang kalayaan, at ito ay simula lamang ng isang bangungot na tatagal ng mahigit isang dekada. Ang mga prinsesa ay nahiwalay sa mundo, sa kanilang mga kaibigan, at sa kanilang ina.

Subalit mayroon pang isang mas malalim na dahilan kung bakit ipinakulong ng hari ang kanyang mga anak. Habang tumatanda ang mga prinsesa, nagsimula silang magtanong ng mga bawal na katanungan tungkol sa kalagayan ng bansa. Sila ay lumaki na may edukasyon at exposure sa ibang kultura, kaya’t nakita nila ang pagkakaiba.

Matalino, edukado, at may malasakit. Hindi nila kayang manahimik sa harap ng nakikitang kawalang-katarungan sa Saudi Arabia. Nagsimula silang magsalita tungkol sa mga karapatang pantao, hustisya, at pagkakapantay-pantay ng mga kasarian. Mga paksang itinuturing na bawal at mapanganib sa isang monarkiya na walang awang pumupuksa sa sinumang bumabatikos.

Ang isa sa mayroong pinakamatinding boses ay si Prinsesa Hala. Habang nagsasanay siya bilang intern sa isang ospital sa Riyadh, natuklasan niya ang isang nakakagulat at nakakasulasok na katotohanan. Sa psychiatric ward ng ospital, may mga bilanggong pulitikal na pilit na pinapainom ng mga mabibigat na gamot at sedatives para patahimikin at sirain ang kanilang pag-iisip.

Parusang ibinibigay sa kanila dahil lamang sa pagkakaroon ng opinyong salungat sa gobyerno. Ito ay isang uri ng torture. Nang makita ito, talagang hindi nanahimik si Prinsesa Hala at nanindigan laban sa ganitong kawalang-katarungan. Gamit ang kanyang boses at posisyon bilang prinsesa, talagang ipinaglaban niya ang mga tao na walang kakayahang ipagtanggol ang kanilang sarili. Nais niyang ilantad ang sistemang ito.

Subalit ang tapang na ito ang naging dahilan ng kanyang kapahamakan. Para kay Haring Abdullah, anumang uri ng kritisismo laban sa gobyerno, kahit mula sa sariling anak, ay hindi mapapatawad. Ito ay pagtataksil. Talagang mabilis at marahas ang kanyang naging tugon.

Ipinag-utos niya ang pag-aresto kay Prinsesa Hala at ipiniit ito sa isang kulungan ng mga babae sa gitna ng disyerto—ang Al-Hair Prison, na kilala sa mga terorista at political prisoners. Ang parusang ito ay nagsisilbing babala sa iba pa niyang mga anak: “Huwag ninyong gagayahin ang kapatid ninyo.”

Subalit hindi rin sila nanahimik. Si Prinsesa Jawaher, Maha, at Sahar ay naging kasing-tapang din. Sa halip na matakot, lalo silang nagngitngit. Patuloy na nagsasalita laban sa katiwalian at kawalang-katarungan sa lipunan ng Saudi.

Talagang tinuligsa ng mga prinsesa ang kanilang ama tungkol sa laganap na kahirapan sa bansang lubos na yumayaman sa langis. Tinatanong nila kung bakit napakaraming mamamayan ang hirap na makaraos araw-araw habang ang royal family ay nabubuhay sa sukdulan ng karangyaan at pag-aaksaya.

Subalit gaano man katotoo at kapani-paniwala ang kanilang mga puna, sinagot lamang ito ng galit, pagtanggi, at pagbabanta mula sa palasyo. Bilang parusa sa kanilang pagiging “rebelde,” ipinag-utos ng hari na ipailalim sa house arrest ang apat na magkakapatid—sina Prinsesa Jawaher, Hala (na pinalaya mula sa kulungan ngunit inilagay sa house arrest), Maha, at Sahar.

Dinala sila sa isang pribadong villa ng royal family sa Jeddah na magiging kulungan nila sa loob ng maraming taon. Sa simula, talagang hindi ganoon kabigat ang kanilang kalagayan. May kaunting kalayaan pa silang lumabas sa hardin, subalit laging may kasamang mga bantay na armado. Pinayagan din silang gumamit ng internet, kaya nakakapagpadala sila ng mga mensahe sa labas ng bansa at nakakausap ang kanilang ina na si Alanoud sa pamamagitan ng Skype at email.

Subalit habang lumilipas ang panahon, patuloy silang nagrereklamo tungkol sa kanilang pagkakakulong at nagsisimulang ibunyag sa mundo ang tunay na kalagayan nila gamit ang social media at pakikipag-ugnayan sa mga journalist. Nang malaman ito ng hari, lalo siyang nagngitngit at doon nagsimula ang tunay na impyerno.

Ipinatupad ni Haring Abdullah ang mas malupit na parusa. Pinagkaitan ng sapat na pagkain at tubig ang mga prinsesa, madalas sa mahabang panahon. Minsan, inaabot ng ilang araw bago sila bigyan ng rasyon. Ipinagkait din sa kanila ang medical care kahit sila ay nagkakasakit. Pinutulan sila ng kuryente at air conditioning sa gitna ng init ng Saudi.

Pinilit silang uminom ng mabibigat na gamot na pampakalma at antipsychotics para patahimikin ang kanilang isipan at damdamin, upang magmukha silang baliw sa mata ng iba. Kung minsan, pinipinsala pa sila ng pisikal at ginagawan ng hindi maganda ng ilan sa kanilang mga kapatid sa ama at mga bantay.

Pagsapit ng 2005, talagang labis nang nababahala si Alanoud sa kalagayan ng kanyang mga anak. Alam niyang gagawin ng hari ang kahit ano para lamang patahimikin sila, kaya’t natakot siya para sa kanilang sariling buhay. Bagaman malayo siya at naninirahan man siya sa London, tumanggi siyang manahimik.

Noong 2014, nagdesisyon siyang ilabas sa publiko ang laban. Wala na siyang ibang choice. Lumabas siya sa mga lansangan ng London at nagsagawa ng protesta sa harap ng embahada ng Saudi Arabia. Bitbit ang mga placard at panawagang palayain ang kanyang mga anak, nagsimula siyang umapila sa international community.

Nagsigawa rin siya ng open letter sa dating pangulo ng Amerika na si Barack Obama, na nakatakdang bumisita sa Saudi Arabia noon. Hinihimok niya itong gamitin ang impluwensya ng Amerika upang bigyang-pansin ang nangyayari sa kanyang mga anak. Nagbigay din siya ng interview sa iba’t ibang media outlet tulad ng Channel 4 News at RT upang mailantad ang tunay na sinapit ng apat na prinsesa.

Subalit, ano nga ba ang nagawa ni Alanoud sa kanyang laban? Nakatulong ba ito sa kanyang mga anak? Sa kasamaang-palad, ang sagot ay isang masakit na paalala ng kawalang-puso ng mundo at ng pulitika. Bagama’t ipinakita ng kanluran ang pagkabigla at pagkadismaya sa kalagayan ng mga prinsesa, walang ginawang kongkretong hakbang para tulungan ang mga ito.

Patuloy pa rin ang mga western countries sa pakikipagkalakalan sa Saudi, bumibili ng langis, pumipirma sa mga kontratang negosyo, at nagbebenta ng armas. Tinutustusan nila ang mismong rehimen na umaapi sa mga babae. Mas matimbang ang pera at alyansa kaysa sa karapatang pantao.

Kapag tinatanong ang mga opisyal ng Saudi tungkol sa kaso, malamig at walang pakialam ang tugon at sinasabing ito ay “pribadong usapin ng pamilya” at hindi dapat pakialaman ng ibang bansa. Sa sagot na ito, tuluyang nagsara ang lahat ng pintuan para sa anumang makabuluhang tulong. Ang mundo ay tumalikod.

Sa loob ng susunod na dekada, nabalot ng katahimikan at misteryo ang kapalaran ng mga anak ng hari. Lahat ng impormasyon tungkol sa kanila ay mahigpit na kinokontrol. Walang nakakaalam kung sila ba ay buhay pa o kung ano na ang nangyari sa kanila. Lumaganap ang mga espekulasyon at bulung-bulungan subalit walang konkretong katibayan. Tila binura sila sa mundo, itinago sa likod ng makakapal na pader ng palasyo.

Subalit makailan lamang, lumabas na talaga ang katotohanan. Matapos ang maraming taon ng katahimikan, sa wakas ay nabunyag kung ano talaga ang nangyari kina Prinsesa Jawaher, Hala, Maha, at Sahar.

Noong 2024, isang doktor na nagngangalang Dr. Dwight Berdick, na matagal nang naglingkod sa pamilya ng hari ng Saudi bilang personal physician, ay nagsalita sa unang pagkakataon sa isang panayam sa “The New Yorker.” Ibinunyag niya ang nakakatindig-balahibong katotohanan tungkol sa mga prinsesa—ang mga taon ng kalupitan, pagkakakulong, at pagdurusa na kanilang tiniis sa ilalim ng kamay ng kanilang sariling ama.

Noong kalagitnaan ng 90s, dumating si Dr. Dwight Berdick sa Saudi Arabia mula Texas kasama ang kanyang asawa. Nainip na siya sa paulit-ulit na trabaho sa ospital sa Amerika. Kaya naman nang inalok siya ng mataas na sahod sa prestihiyosong posisyon bilang doktor ng pamilyang hari, tinanggap niya ito bilang bagong pakikipagsapalaran.

Sa simula, tila perpekto ang lahat. Marangyang pamumuhay, mataas ang respeto, at isang karerang bihira sa mga banyaga. Maging siya at ang kanyang asawa ay nagpa-convert sa Islam dahil tunay nilang pinaniniwalaan ang mga tradisyon at halaga ng bansa na ipinakita sa kanila. Subalit hindi nagtagal, unti-unti niyang natuklasan ang madidilim na lihim sa likod ng marangyang palasyo.

Noong bandang 2008, ipinatawag si Dr. Berdick sa mga silid ni Prinsesa Hala para sa isang nakakagulat na utos. Papatulugin daw niya ito ng sapilitan gamit ang mga pampatulog na gamot dahil nagwawala raw ito. Nabigla at na-dismaya si Berdick at tumanggi siyang gawin ito dahil labag ito sa kanyang prinsipyo bilang isang doktor at sa etika ng medisina.

Sa halip, humingi siya ng pahintulot na personal na makausap ang mga prinsesa upang maunawaan ang tunay na sitwasyon. Ang kanyang natuklasan ay labis na nakakagimbal. Sina Prinsesa Hala at Prinsesa Maha ay matagal nang ginagawan ng hindi maganda at pinipilit na uminom ng kakaibang gamot—mga cocktail ng drugs na sumisira sa isip. Mga bagay na itinuro sa kanila ng mismong sistemang nagkukulong sa kanila.

Ginagamit ang mga gamot na ito bilang paraan upang kontrolin ang kanilang isip at emosyon, para sila ay maging “masunurin” o tuluyang mawala sa sarili. Sa bawat sulok ng kanilang mga silid ay mayroong camera at mikropono, at kahit ang kanilang mga kilos at paghinga ay minamanmanan 24/7. Dahil dito, halos talagang nawala sila sa sarili at sila ay natakot sa kawalan ng pag-asa.

Isang araw sa unang pagbisita ni Berdick kay Prinsesa Hala, sinalubong siya nito ng matinding galit at tinangkang atakiin gamit ang isang bagay. Subalit sa halip na gumanti o tumawag ng guards, kalmado niyang kinausap ang prinsesa. Doon niya nakita ang hindi lamang galit kundi matinding dalamhati, takot, at depresyon sa mga mata nito.

Mula noon, naunawaan niya na ang mga prinsesang ito ay biktima ng isang mapang-aping sistema na layuning durugin ang kanilang loob. Bagama’t limitado ang magagawa niya, patuloy siyang bumibisita sa kanila, nagbibigay ng gamutan, payo, at kaunting pag-asa—siya ang naging tanging koneksyon nila sa mundo ng katinuan.

At sa paglipas ng panahon, nagsimulang makabangon si Prinsesa Hala. Unti-unti niyang nalampasan ang kanyang pagdepende sa bawal na gamot sa tulong ni Dr. Berdick, at muling nabuhay ang pangarap niyang makalayo.

Dahil dito, gumawa ng matapang na plano si Dr. Berdick. Gusto niyang ipadala sina Hala at Maha sa isang rehabilitation center sa California, isa sa mga pinakamagaling sa buong mundo, upang tuluyan silang gumaling. Umaasa siya na kapag gumaling na ang dalawa, masusundan sila ni Jawaher at Sahar upang makalabas din ng bansa at mabawi ang kanilang kalayaan.

Subalit nang malaman ito ng royal court, agad itong tinanggihan at tumugon na: “Hindi kailanman aalis ng Saudi Arabia ang mga prinsesa.” Binalaan siya na kung ipagpapatuloy niya ang plano, pati ang kanyang buhay ay malalagay sa panganib.

Napagtanto ni Berdick na hindi niya kayang labanan ang makapangyarihang rehimen nang hindi sinasakripisyo ang kanyang kaligtasan at ng kanyang asawa. Kaya naman itinigil niya ang plano ng pagtakas at sa halip ay nag-decide siyang tulungan na lamang ang mga prinsesa sa abot ng kanyang makakaya habang sila ay nakakulong.

Sa tulong at paggabay ni Berdick, lubusang gumaling si Prinsesa Hala at muling nagkaroon ng pag-asang makalaya at makapagsimula ng panibagong buhay kung sakaling papayagan siya ng kanyang ama. Subalit ang pag-asang ito ay isa lamang sa simula ng mas madilim na kabanata.

Tinulungan ni Dr. Dwight Berdick na maayos ang pagkikita sa pagitan ni Prinsesa Hala at ang kanyang ama na si Haring Abdullah. Sa isang pormal na hapunan, buong tapang na iniharap ni Hala ang kanyang kaso. Ipinaliwanag niya sa hari ang kanyang matagumpay na paggaling, ang kanyang bagong direksyon sa buhay, at ang pagnanais na makalabas ng bansa upang makapagsimula ng panibagong buhay sa Italya bilang isang pribadong mamamayan.

Tahimik na nakinig si Haring Abdullah, subalit ang kanyang tugon ay malamig at kalkulado. Sinabi niya kay Hala na pag-iisipan lamang niya ang kahilingan kung papayag itong magpakasal sa isang lalaking Muslim na siya mismo ang pipili. Kapag natupad na ang kondisyon na ito, saka lamang niya isasaalang-alang ang pagpayag na umalis ito ng bansa.

Talaga namang lubhang nadismaya si Hala dahil alam niya na hindi ‘yun ang tunay na alok kundi isang bitag upang lalo siyang mapailalim sa kapangyarihan ng kanyang ama at ng panibagong “guardian.” Kung tatanggapin niya ito, lalo lamang titindi ang kanyang pagkakakulong at sa pagkakataong ito sa piling ng isang lalaking hindi niya mahal. Kaya matatag niyang tinanggihan ang alok ng hari at muling ipinaglaban ang kanyang kalayaan.

Pagkaraan ng ilang buwan matapos ibunyag ng kanilang ina na si Alanoud Al-Fayez sa buong mundo ang kalagayan ng kanyang mga anak noong 2014, lalo pang naghirap ang sitwasyon ng apat na prinsesa. Bilang ganti sa kahihiyang idinulot ng atensyon ng media sa pamilya, pinarusahan sila nang malupit.

Madalas silang pagkaitan ng pagkain at tubig sa loob ng mahabang panahon. Hindi na kayang panoorin ni Dr. Berdick ang kanilang paghihirap. At dahil mayroong limitadong access pa siya sa palasyo, palihim niyang inilalabas ang mga tira-tirang pagkain mula sa mesa ng hari—mga steak, tinapay, prutas—at dinadala ito papunta sa mga prinsesa. Ang mga tira-tirang iyon na dating basura lamang sa palasyo ay naging tanging paraan upang sila ay mabuhay.

Subalit kalaunan, tinanggalan sila ng lahat ng paraan ng komunikasyon. Kinuha ang kanilang mga cellphone, pinutol ang internet, at isinara ang anumang daan papunta sa labas ng mundo. Ganap silang naiwang nakakulong at walang tinig. Lubusang nakadepende sa awa ng hari at ng kanyang mga bantay.

Nang lumala ang sitwasyon at magsimulang bantaan ang kanilang sariling kaligtasan, napilitan sina Dr. Berdick at ang kanyang asawa na lisanin ang Saudi Arabia at bumalik sa Estados Unidos. Bago umalis, nagpaalam sila kay Prinsesa Maha. Subalit ang itsura nito ay nagpayanig ng kanilang damdamin.

Halos kalbo na si Maha dahil sa stress at malnutrisyon, namamaga ang katawan, at malinaw na may matinding karamdaman. Maging ang kanyang isipan ay tila nagulo dahil sa matinding gutom, gamot, at trauma. At ang dating masiglang prinsesa ay naging parang anino na lamang ng kanyang dating sarili.

Noong 2015, pumanaw si Haring Abdullah bin Abdulaziz Al Saud. Subalit kahit sa kanyang kamatayan, hindi pa rin niya pinalaya ang kanyang mga anak. Bago siya pumanaw, sinasabing inutos niya na huwag kailanman palayain ang apat na prinsesa. Ang kanyang galit ay lumampas pa sa hukay. Kaya’t nagpatuloy ang kanilang pagkakapiit kahit wala na siya, sa ilalim naman ng pamumuno ng bagong hari at ni Crown Prince Mohammed bin Salman.

Noong 2021, habang nasa Amerika si Dr. Berdick, nakatanggap siya ng nakakalungkot na balita. Pumanaw na si Prinsesa Hala dahil sa isang malubhang sakit na hindi maipaliwanag ng palasyo. Wala ring inilabas na official details. At makalipas lamang ng anim na buwan, pumanaw din si Prinsesa Maha. Subalit sa pagkakataong ito, wala man lang official na pahayag. Tanging isang foundation na konektado sa dating hari ang nagbanggit ng kanyang pagkamatay sa social media. Tahimik silang inilibing.

Hanggang ngayon, talagang walang nakakaalam ng sinapit nina Prinsesa Jawaher at Prinsesa Sahar. May mga nagsasabing buhay pa sila at nakakulong pa rin sa isang palasyo o hotel, hiwalay sa mundo. Subalit may ilan pa ring naniniwalang baka nawala na rin sila. Ang katahimikan at kawalan ng impormasyon ay lalo lamang nagpalalim sa misteryo at trahedya ng kanilang kwento.

Samantala, si Alanoud Al-Fayez ay nananatiling nasa London. Umaasang makikita pa niya ang kahit isa sa kanyang mga anak. Sa kabila ng mga taong pananahimik at walang katiyakan, talagang hindi siya sumusuko sa paghahanap ng hustisya.

Ang kwento ng apat na prinsesa na ito ay isang masakit na paalala ng katotohanan sa ilalim ng isang manunupil na pamahalaan. Ang mga babae ay walang tunay na kalayaan, karapatan, o boses. Kahit pa sila ay mga anak ng hari. Kahit pa sila ay mga prinsesa, mga anak ng isang hari, pinapatahimik sila at tinatanggalan ng karapatang magsalita.

Kung sila nga na nasa tuktok ng lipunan ay walang tinig at kayang tapakan, ano pa kaya ang pag-asa ng mga karaniwang babae sa Saudi Arabia?

Kung naantig ka sa kwentong ito, ibahagi mo ang iyong saloobin sa mga komento. Ano sa tingin mo ang dapat gawin ng mundo? At huwag mo na ring kalimutang i-like ang video, mag-subscribe sa aming channel para sa iba pang ganitong klaseng content na nagbubukas ng isipan.