“Abby, ikaw ba ‘yan?” gulat na tanong ni Mika, pero agad ding napalitan ng pait ang mukha nito. “Aba, saan ka nagnakaw ng gown? O baka naman inutang mo ‘yan tsaka balak mong takbuhan?”

“Ma’am Mika, invited po ako rito gaya ng lahat,” mahinahong sagot ni Abby.

“Invited? Eh sinabi ko sa’yo, ‘di ba, punuin na ‘yung slot para sa mga intern? Tsaka tingnan mo nga ‘yung kasama mo. Sino ‘yan? Driver mo? O baka naman ‘yan ‘yung kinakalantari mong construction worker?”

Nagtawanan ang mga tao sa paligid.

“Nakakahiya ka, Abby. Pinilit mo pa talagang pumunta rito kahit magmukha kang cheap. Pati ba naman driver isasama mo rito para lang masabing may escort ka? Magkano binayad mo sa kanya para magpanggap?”

“Excuse me, ladies,” malalim na boses ni Caleb na bumasag sa tawanan. “May problema ba rito?”

“At ikaw naman, kuya driver, huwag ka nang sumasabat sa usapan na may usapan. Umalis ka na rito. Doon ka sa parking lot. Doon ‘yung lugar mo,” taboy ni Mika.

Sa pagkakataong ‘yon, dahan-dahang tinanggal ni Caleb ang kanyang shades. Isinuot niya ng maayos ang kanyang tuxedo jacket at hinarap ang lahat. Ang kanyang mukha ay puno ng awtoridad at galit.

“Anong sabi mo? Sa parking lot ang lugar ko?”

“Sir Caleb…”

“Yes, it’s me. ‘Yung driver na sinasabi ninyo,” malamig na sabi ni Caleb. Inakbayan niya si Abby sa harap ng lahat. “At para malaman ninyo, si Abby, hindi lang siya basta isang intern. Siya ang escort ko ngayong gabi.”

“Sir, sorry po, hindi po namin alam. Akala po namin…”

“Akala ninyo ano? Akala ninyo pwede niyo siyang tapakan dahil simple lang siya? Akala ninyo na pwede niyo siyang insultuhin dahil sa kinakain niya at saka sa suot niya? Nakita ko lahat. Lahat ng naging pambubully ninyo sa kanya. Lahat ng panlalait ninyo. Alam niyo ba kung sino ang pamilya ni Abby? Kababata ko siya. ‘Yung pamilya ko ang nagmamakaawa sa kanya na pumasok dito. Pero pinili niyang magsimula bilang intern dahil gusto niyang magpakumbaba. Isang bagay na hinding-hindi ninyo matututunan.”

Humarap si Caleb sa mga stockholders.

“Ladies and gentlemen, pasensya na sa eksenang ‘to. Pero hindi ko mato-tolerate ang ganitong klaseng ugali sa kumpanyang pinaghirapan ng tatay ko. Ang mga taong mapanghusga sa kapwa, walang lugar sa kumpanyang ‘to.”

Tumingin si Caleb kina Mika at Joy.

“Mika, Joy, at lahat kayo na nakisali sa pambubully kay Abby. Consider this ball your farewell party. Sumadya kayo sa HR bukas ng umaga. You’re all fired.”

“Sir, please. Breadwinner din po ako. Kailangan ko po ng trabahong ‘to,” pagmamakaawa ni Mika.

“Breadwinner din naman si Abby, pero kailanman hindi siya nangapak ng tao para lang umangat. Umalis na kayo sa paningin ko bago ko patawagan ang security.”

“Pasensya ka na kung kailangang humantong sa ganito, Abby. Pero hindi ko na kayang makitang sinasaktan ka nila,” sabi ni Caleb kay Abby.

Pero bago pa makasagot si Abby, lumapit ang ilang board members.

“Sir Caleb, sino ba talaga siya? Is she just a friend?”

“Actually, hindi lang siya basta kaibigan. She’s my girlfriend.”

“Caleb…” gulat na bulong ni Abby.

“Coincidence lang ba ‘to, sir? O baka naman nilandi lang kayo niyan?” bulong ng isang tsismosa.

“Hindi siya ang lumandi sa akin. Ako ang matagal nang nanliligaw sa kanya, pero ayaw niyang tanggapin dahil iniisip niya ang sasabihin sa inyo. Ngayon, malinaw na ba?” mariing sagot ni Caleb.

Natahimik ang lahat.

Kung bago ka pa lang sa channel na ito, “Ibang Kwento ni Ate Jane.” Istorya mo, ikukwento ko. Huwag kalimutang pindutin ang notification bell at subscribe button.

Maagang nagising si Abby para maghanda ng kanyang dadalhing baon sa opisina. Kahit napuyat sa pag-aasikaso ng mga bayarin sa bahay bilang breadwinner, kailangan niyang kumilos ng mabilis. Habang nagigisa ng sardinas na hinaluan ng sariwang talbos ng kamote at maraming kamatis, biglang tumunog ang kanyang cellphone. Nakita niya ang pangalan ni Caleb sa screen.

“Abby, gising ka na ba? Malapit na ako sa kanto ninyo. Sabay ka na sa akin,” sabi ni Caleb sa kabilang linya. Ang boses nito ay puno ng sigla na para bang hindi ito ‘yung CEO ng isang malaking kumpanya na kakaharap lang sa sandamakmak na meeting kahapon.

“Naku Caleb, huwag na. Nakakahiya naman sa’yo. At saka baka may makakita sa atin. Isipin pa nila kung ano. Intern lang ako doon, tandaan mo,” sagot naman ni Abby habang mabilis na isinilid ang kanyang baon sa isang plastic na container. Isinuot niya ang kanyang simpleng polo shirt na medyo kupas na at ang kanyang luma pero malinis na sapatos.

“Eh ano naman kung intern ka? Magkababata tayo, Abby. Halos sa bahay niyo na nga ako lumaki, ‘di ba? Alam mo namang gustong-gusto ka nina Mama at saka ni Papa para sa akin. Eh kulang na nga lang kaladkarin ka nila papunta sa bahay namin para doon ka na tumira,” biro pa ni Caleb.

Pero may bahid ng katotohanan ang mga sinabi niya. Sa totoo lang, noon pa man ay botong-boto na ang pamilya ni Caleb kay Abby dahil sa kabutihan ng loob nito tsaka sa pagiging masipag.

“Alam mo namang kapatid lang ang turing ko sa’yo, ‘di ba? Parang kuya na kita eh. Kaya sige na, mauna ka na. Magji-jeep na lang ako para normal lang ‘yung dating ko sa opisina,” giit ni Abby.

Hindi niya alam na sa kabilang linya, medyo napangiti pa nang mapait si Caleb. Para kay Abby, magkaibigan lang sila, pero kay Caleb, higit pa doon ang nararamdaman niya. Itinatago lang niya ‘to dahil ayaw niyang masira ang kung anong meron sila.

Nang makarating si Abby sa kumpanya, agad siyang dumiretso sa kanyang desk. Gusto sana ng pamilya ni Caleb na bigyan siya agad ng mataas na posisyon bilang manager o executive assistant man lang. Pero tumanggi si Abby. Gusto niyang dumaan sa tamang proseso at matuto mula sa baba. Ayaw niyang masabing nakasandal siya sa impluwensya ni Caleb.

“Good morning po,” bati ni Abby sa mga katrabaho niyang andun na. Pero imbes na batiin siya pabalik, tiningnan lang siya ng mga tao mula ulo hanggang paa.

“Ang aga-aga, amoy ginisang ewan na ‘yung paligid. May nagdala na naman yata ng pagkaing pang-squatter,” bulong ni Mika na isa sa mga regular na employees doon. Sapat na para marinig ni Abby. Nagtawanan ang mga kasama nito habang nag-aayos ng kanilang mamahaling makeup.

Hindi na lang kumibo si Abby at nagsimula nang mag-ayos ng mga papeles. Maya-maya lang, pumasok na si Caleb sa opisina. Lahat ng empleyado ay agad na tumayo at nagbigay-pugay sa kanya. Pagdaan ni Caleb sa harap ni Abby, sandali itong huminto at ngumiti ng palihim.

“Ayos ka lang ba rito, Abby? Kung may kailangan ka, sabihin mo lang sa akin ha,” saad ni Caleb sa mahinang boses na silang dalawa lang ang nakakarinig. Sobrang caring ni Caleb sa kanya at palagi nitong sinisiguro na komportable siya kahit na intern lang ang posisyon niya.

“Okay lang ako, Caleb. Sige na, pumasok ka na sa opisina mo baka mahalata tayo ng mga tao rito,” pabulong namang sagot ni Abby habang kunwari ay busy sa pag-aayos ng files.

Nang makaalis si Caleb, agad na lumapit si Mika at ‘yung grupo nito kay Abby.

“Hoy, intern, anong pinagsasasabi mo kay Sir Caleb? Bakit kinakausap ka niya? Huwag mo sabihing sinusubukan mong akitin ‘yung boss natin sa ganyang itsura mo?” mataray na tanong ni Mika.

“Ah, nagtanong lang po siya tungkol sa mga report na ginagawa ko,” pagsisinungaling ni Abby para makaiwas sa gulo. Ramdam niya ang panginginig ng kanyang kamay pero pinilit niyang magpakatatag.

“Siguraduhin mo lang. Isang hamak na intern ka lang dito, Abby. At tingnan mo nga ‘yung suot mo. Para kang pupunta ng palengke. Nakakahiya ka sa image ng kumpanya. Jologs na nga ‘yung pananamit, jologs pa ‘yung kinakain,” dagdag pa ng isang empleyado bago sila tuluyang umalis para mag-coffee break.

Napabuntong-hininga na lang si Abby. Sanay na siya sa hirap ng buhay pero hindi niya akalain na magiging ganitong kahirap ang pakikitungo sa mga taong nasa paligid niya sa trabaho. Sa kabila ng lahat, iniisip na lang niya ang kanyang pamilya at ‘yung pagkakataong ibinigay sa kanya para makapag-aral at makapagtrabaho.

Sa kabilang banda, sa loob ng kanyang opisina, hindi naman mapakali si Caleb. Gusto niyang protektahan si Abby pero alam niyang kailangang hayaan ang dalaga na tumayo sa sariling mga paa. Gayunpaman, hindi niya mapigilang mag-alala. Alam niyang hindi madali ang mundong pinasok ni Abby, lalo na’t napapaligiran ‘to ng mga taong mapanghusga sa panlabas na anyo.

“Sana lang hindi ka masyadong mahirapan, Abby. Nandito lang ako palagi para sa’yo,” bulong ni Caleb sa sarili habang nakatingin sa litrato nilang dalawa noong bata pa sila na nakatago sa drawer ng kanyang lamesa. Isang simpleng pagkakaibigan na para sa kanya ay higit pa sa anumang kayamanan sa mundo.

Lumipas ang mga oras at dumating ang lunch break. Inilabas ni Abby ang kanyang baon. ‘Yung amoy ng tuyo at sardinas ay muling kumalat sa pantry. Ramdam niya ‘yung mga matang nakatingin sa kanya ng may pandidiri pero binaliwala niya ito. Masarap ‘yung luto ng kanyang nanay at para sa kanya ito ang pinakamasarap na pagkain sa buong mundo.

Habang kumakain, biglang dumaan si Caleb sa pantry. Nakita niya si Abby na mag-isang kumakain sa sulok. Gusto niya itong tabihan pero alam niyang lalo lang itong mapapag-usapan ng mga tao. Nagtagpo ang kanilang mga mata at isang tipid na ngiti ang ibinigay ni Caleb kay Abby bago ito tuluyang lumabas.

Sa sandaling iyon, naramdaman ni Abby na kahit papaano may isang tao pa ring naniniwala at nagpapahalaga sa kanya sa gitna ng mapanghusgang mundong ito.

Sa paglipas ng mga araw, lalong naging malapit si Caleb kay Abby sa loob ng opisina kahit napilitang itinatago ng dalaga. Tuwing umaga bago magsimula ang shift, sinisiguro ni Caleb na nakakapag-iwan siya ng paboritong kape o kaya meryenda sa desk ni Abby na madalas iniisip ng iba na nanggaling lang sa kung saang promo.

“Abby, nakita mo ba ‘yung kape sa lamesa mo? Galing daw sa HR ‘yon para sa mga top performing intern,” pagsisinungaling ni Caleb nang magkasalubong sila sa hallway.

Ngumiti lang si Abby dahil alam niyang gawa-gawa lang ‘yan ni Caleb para hindi siya mahiya.

“Salamat, Caleb. Pero tigilan mo na ‘yan baka mahalata ka ng mga tao rito. Kanina pa ako tinitingnan ni Mika, oh. Parang gusto akong lumunon sa talim ng tingin niya,” bulong ni Abby habang naglalakad sila ng mabilis patungo sa elevator.

“Hayaan mo sila. Hindi naman nila alam na magkababata tayo. At isa pa, concern lang ako sa’yo. Alam mo namang simula nung bata pa tayo, ako na ‘yung tagapagtanggol mo sa mga batang nang-aagaw ng tsinelas mo sa kalsada, ‘di ba?” biro ni Caleb na pilit na pinapagaan ang loob ng dalaga.

“Iba na ngayon, Caleb. CEO ka na. Intern lang ako. Breadwinner ako. Kailangan ko ‘yung trabahong ‘to. Kaya kung magkaroon ng issue, alam mo naman ‘yung pamilya ko umaasa sa akin,” seryosong saad ni Abby.

Sa puntong ito, naramdaman ni Caleb ang bigat na dala ni Abby. Gusto niya itong tulungan ng higit pa sa pagbibigay ng kape. Pero iginagalang niya ang prinsipyo nito.

“Alam ko, Abby. Hanggang ngayon, hangang-hanga pa rin ako sa’yo. Kahit hirap kayo, hindi mo pinapabayaan ang pag-aaral mo. At kahit ngayon na pwede naman kitang bigyan ng posisyon sa isang pitik lang, pinipili mo pa ring magpakahirap bilang intern. ‘Yan ang dahilan kung bakit gustong-gusto ka ni Mama para sa akin,” sabi ni Caleb na may halong seryosong tingin.

Natawa na lang nang mahina si Abby. “Naku, Caleb, tumigil ka na nga. Alam mo namang parang kapatid na kita. At saka masyado kang mataas para sa akin. Humanap ka na lang ng babaeng kapantay mo. ‘Yung katulad kong nagbabaon ng sardinas tsaka tuyo araw-araw.”

Hindi na sumagot si Caleb. Pero sa loob-loob niya, gusto niyang sabihin na wala siyang pakialam sa katayuan sa buhay. Para sa kanya, si Abby ang pinakaespesyal na babaeng nakilala niya. ‘Yung pagiging simple nito at ‘yung pagmamahal sa pamilya. ‘Yun ang dahilan kung bakit lihim siyang nagmamahal dito sa loob na ng maraming taon.

Nang makarating sila sa palapag kung nasaan ang department ni Abby, agad na bumalik sa pagiging pormal si Caleb.

“Good morning everyone. I hope you all have a productive day,” bati ni Caleb sa lahat, bago naglakad palayo.

Agad namang lumapit ang mga katrabaho ni Abby na sina Mika at Joy.

“Oh. Anong sinabi ni Sir Caleb sa’yo? Parang ang haba naman yata ng usapan niyo sa hallway, ah. Nag-a-apply ka ba bilang personal maid niya?” pangungutya ni Mika.

“Ah, wala po. Tinanong lang po niya kung nakuha ko na ba ‘yung pinapagawa niyang inventory report kahapon,” sagot ni Abby nang hindi tumitingin sa kanila. Tinuloy na lang niya ang kanyang ginagawa habang pilit na hindi dinadamdam ang mga salita ng mga ito.

“Siguraduhin mo lang, Abby. Kasi kahit anong gawin mong pagpapapansin, hinding-hindi ka magugustuhan ng isang tulad ni Sir Caleb. At tingnan mo nga ‘yang suot mo. Parang galing sa ukay-ukay na hindi mo lang naitama ang kulay. Jologs na jologs ang dating mo,” sabi ni Joy habang tumatawa silang dalawa ni Mika.

Hindi alam ni Abby na naririnig pala ni Caleb ang usapang iyon bago tuluyang pumasok sa kanyang sariling opisina. Kumuyom ang mga palad ni Caleb. Galit na galit siya sa naririnig pero pinigilan niya ang kanyang sarili.

“Hayaan mo lang, Abby. Malapit na ‘yung araw na malalaman nilang lahat kung sino ang totoong mahalaga sa kumpanyang ‘to,” bulong ni Caleb sa kanyang sarili habang nakatingin sa labas ng bintana ng kanyang opisina.

Sa loob ng sumunod na ilang oras, naging mas mahigpit ang mga katrabaho ni Abby. Binibigyan siya ng sandamakmak na trabaho na hindi naman na dapat sa kanya at sinasabayan pa ‘to ng mga panlalait tungkol sa kanyang pananamit at kanyang simpleng pamumuhay bilang breadwinner. Pero si Abby, nananatiling matatag. Para sa kanya, ang mahalaga ay ang sahod na matatanggap niya para sa kanyang pamilya.

“Hoy intern, bilisan mo diyan sa pag-aayos ng files ha. At saka pakidala na rin itong mga basura sa labas. Bagay sa’yo ‘yan. Pareho kayong amoy basura,” utos ni Mika sabay tapon ng isang supot ng basura sa paanan ni Abby.

Napapikit na lang si Abby at huminga ng malalim. “Opo. Gagawin ko na po,” mahinang sagot niya.

Kinuha niya ‘yung basura at lumabas ng opisina. Habang naglalakad siya sa hallway, hindi niya mapigilang mapaluha. Hindi niya alam kung hanggang kailan niya kayang tiisin ang ganitong trato sa kanya. Pero sa tuwing naiisip niya ang kanyang mga magulang at kapatid, muli siyang nagkakaroon ng lakas ng loob.

Sa kabilang banda, si Caleb ay patuloy na nagmamasid sa kanyang CCTV monitor. Nakita niya ‘yung ginawa ni Mika kay Abby. Ramdam niya ‘yung sakit na nararamdaman ng kanyang matalik na kaibigan.

“Hindi na ako makapaghintay pa ng matagal, Abby. Kailangan na nilang malaman ang totoo. Pero gagawin natin ‘to sa paraang hindi nila malilimutan,” saad ni Caleb nang may determinasyon sa kanyang mga mata.

Nang matapos ang araw, nagkitang muli ang dalawa sa parking lot kung saan walang masyadong tao.

“Abby, sumakay ka na. Ihahatid na kita. Huwag ka nang tumanggi. Gabi naman na tsaka delikado sa kalsada,” utos ni Caleb na para bang hindi tumatanggap ng hindi bilang sagot.

“Salamat, Caleb. Pasensya ka na kung lagi na lang kitang naaabala,” sabi ni Abby habang sumasakay sa mamahaling sasakyan ni Caleb.

“Kahit kailan hindi ka naging abala sa akin, Abby. Sana alam mo ‘yan,” sagot ni Caleb habang tinititigan si Abby nang may pagmamahal.

Sa sandaling iyon, para bang tumigil ang mundo para sa kanilang dalawa. Pero agad ding binasag ni Abby ang katahimikan.

“Sige na, Caleb, baka may makakita sa atin. Umuwi na tayo,” sabi ni Abby at pilit na tinatago ang kanyang nararamdaman. Alam niya sa sarili niya na nagsisimula na ring mahulog ang loob niya kay Caleb. Pero pinipigilan niya ito dahil sa takot na baka hindi siya karapat-dapat para sa lalaki.

Maagang pumasok si Abby kinabukasan dahil alam niyang tambak ang trabaho niya bilang intern. Habang naglalakad sa hallway, nakasalubong niya ang secretary ni Caleb na si Mrs. Reyes, isang matanda at mabait na babae na alam ang tunay na ugnayan nina Abby at Caleb dahil matagal na itong naninilbihan sa pamilya ng lalaki.

“Abby, iha, kamusta ka rito? Hindi ka ba nahihirapan?” tanong ni Mrs. Reyes habang matamis na nakangiti.

“Ayos naman po, Ma’am. Medyo nakakapagod lang po pero kailangan eh, para sa pamilya,” sagot ni Abby sabay ayos ng kanyang lumang bag.

“Naku, alam mo namang si Caleb halos araw-araw akong kinukulit kung ayos ka lang ba rito. Eh sabi ko sa kanya, hayaan ka muna dahil alam ko namang matatag kang bata. Pero alam mo naman ‘yung batang ‘yon. Simula nang mga paslit pa kayo sa probinsya, buntot na ‘yan ng buntot sa’yo,” saad ni Mrs. Reyes habang tumatawa ng mahina.

Nahihiya namang napakamot ng ulo si Abby. “Si Caleb talaga, napaka-overprotective. Minsan nga po naiisip ko baka kaya ako napag-iinitan ng iba rito dahil sa sobrang pag-aalaga niya. Pero hindi ko naman siya magawang tanggihan kasi alam kong concern lang siya.”

“Iha, hindi lang concern ang tawag doon. Alam mo namang simula’t sapul, ikaw lang ang babaeng dinala niyan sa bahay na hindi business partner ang turing. At ‘yung pamilya ni Caleb, excited na excited na nga silang maging official ang lahat eh. Sabi nga ni Madam, kahit bukas na bukas din handa silang ipakasal kayo,” biro pa ni Mrs. Reyes.

“Hala Ma’am, huwag naman pong ganoon. Malayo pa po ako sa narating ni Caleb. At saka gaya nga ng sinabi ko sa kanya, kapatid lang talaga ‘yung tingin ko sa kanya. Ayoko masira ‘yung friendship namin dahil lang sa mga ganyang bagay,” seryosong sagot ni Abby.

Sa totoo lang, natatakot si Abby na kapag naging sila, lalong lalayo ang agwat niya sa mga tao. Ayaw niyang bansagang gold digger o kaya naman ay swerte lang. Gusto niyang patunayan ang sarili niya.

Habang nag-uusap sila, hindi nila napansin na nakatayo na pala si Caleb sa likuran nila. Kanina pa siya nakikinig.

“Anong pinag-uusapan niyo rito? At bakit narinig ko ang pangalan ko?” tanong ni Caleb na may kasamang nakakalokang ngiti.

“Ah, Sir Caleb, wala po itong si Abby. Sinasabi ko lang na kailangan niyang kumain ng maayos dahil napansin kong pumapayat siya,” mabilis na pagdadahilan ni Mrs. Reyes bago nagpaalam para bumalik sa kanyang pwesto.

Naiwan ang dalawa sa hallway. Tinitigan ni Caleb si Abby. Napansin niya ang medyo maduming laylayan ng palda ni Abby dahil sa pagsakay nito sa jeep kanina. Agad siyang kumuha ng panyo sa kanyang bulsa at yumuko para punasan nito.

“Caleb, ano ba? Tumayo ka nga diyan. Maraming nakakakita,” gulat na sabi ni Abby habang pilit na inilalayo ang kanyang binti.

“Hayaan mo sila. Madumi ‘yung palda mo, Abby. Baka kung ano pang sabihin ng mga tao sa department ninyo. At saka bakit ba kasi ayaw mong magpapahid sa akin? Tingnan mo, nadudumihan ka sa kalsada,” sermon ni Caleb habang patuloy na pinupunasan ang mantsa.

Ang kanyang kilos ay puno ng lambing at pag-iingat na para bang isang mamahaling kristal si Abby na ayaw niyang mabasag.

“Kaya ko naman ang sarili ko, Caleb. Sanay ako sa hirap, ‘di ba? Nakalimutan mo na yata na ako ‘yung taga-akyat sa puno ng mangga nung bata pa tayo kasi takot ka sa heights,” pang-aasar ni Abby para mawala ang tensyon.

Napatawa naman si Caleb at tumayo na. “Oo na. Ikaw na ‘yung matapang. Pero Abby, seryoso ako. Huwag mong papabayaan ang sarili mo dito. Alam kong mahirap maging intern lalo na’t maraming matapobre rito. Pero tandaan mo, isang tawag mo lang, tatakbo ako para sa’yo.”

“Alam ko, Caleb. Salamat talaga,” matapang na sagot ni Abby.

Nang makarating si Abby sa kanyang desk, sakto nakita nina Mika at Joy ang pag-alis ni Caleb mula sa kinaroroonan ni Abby.

“Aba, tingnan mo nga naman. Mukhang gumagana ‘yung charms ng ating jologs intern. Ano bang pinahid mo sa mukha mo at mukhang naaakit mo pati ‘yung CEO?” tanong ni Mika na punong-puno ng sarkasmo.

“Wala po akong ginagawa, Ma’am. Nagkataon lang po na dumaan si Sir Caleb,” maikling sagot ni Abby.

“Nagkataon? O baka naman sinusundan mo siya? Alam mo Abby, payong kapatid lang ha. Huwag kang masyadong ambisyosa. Isang hamak na taga-iklop ka lang ng mga papel dito. Ang kailangan ni Sir Caleb, isang babaeng marunong magdala ng sarili. Hindi ‘yung amoy ng sardinas pagsapit ng tanghalian,” dagdag ni Joy habang tinitingnan ang kanyang sariling designer bag.

Hindi na sumagot si Abby. Binuksan niya ang kanyang computer at nagsimulang mag-encode. Pero sa loob-loob niya, nasasaktan siya. Bakit ba ‘yung tingin ng mga tao sa kanya ay palaging mababa dahil lang sa mahirap siya? Hindi ba pwedeng maging magkaibigan ‘yung isang CEO at isang intern nang walang malisya?

Tanghalian na nang muling buksan ni Abby ang kanyang baon. Ngayong araw, ang dala niya ay tuyo, kamatis at pritong talong. Para sa kanya, ito ang pinakamasarap na pagkain lalo na’t ito’y galing sa pinaghirapan niyang sweldo noong nakaraang raket niya.

Habang kumakain siya sa isang bakanteng lamesa sa gilid ng pantry, biglang may tumapon na tubig sa kanyang pagkain.

“Ay sorry Abby, hindi ko sinasadya,” sabi ni Mika. Pero bakas sa mukha nito ang pagkukunwari. “Ang baho kasi ng pagkain mo. Akala ko tuloy basura na nakalagay sa lamesa kaya tinapunan ko ng tubig para mawala ‘yung amoy.”

Napatitig si Abby sa kanyang pagkain na ngayon ay basa na at hindi na pwedeng kainin. Ramdam niya ang pangingilid ng kanyang luha.

“Bakit niyo po ginawa ‘yun? Pagkain ko po ‘yan,” mahinang sabi ni Abby.

“Pagkain ba ‘yan? Akala ko pagkain lang ‘yan ng mga aso sa kalye. Oh sige na. Huwag ka nang umiyak diyan. Bibigyan na lang kita ng barya para makabili ka ng cup noodle sa labas. ‘Yan lang naman ‘yung afford mo, ‘di ba?” sabi ni Mika sabay hagis ang Php10 sa harap ni Abby.

Tumayo si Abby. Kinuha ang kanyang basang baon at mabilis na lumabas ng pantry. Hindi na niya napansin na mula sa pinto, nakita ni Caleb ang lahat. Gustong sumugod ni Caleb at pugpugin ng sermon si Mika. Pero pinigilan niya ang sarili. Gusto niyang bigyan ng leksyon ang mga tao sa tamang panahon at sa paraang hindi na nila makakalimutan.

Sinundan ni Caleb si Abby sa rooftop ng building. Doon niya nakita ang dalaga na tahimik na umiiyak habang nakatingin sa malayo. Dahan-dahan siyang lumapit at inabutan ‘to ng panyo.

“Abby,” tawag niya sa mahinang boses.

Nagulat naman si Abby at agad na pinunasan ang kanyang mga mata. “Caleb, anong ginagawa mo rito? Dapat nasa meeting ka na, ‘di ba?”

“Huwag mo nang intindihin ‘yung meeting. Bakit ka umiiyak? Dahil ba sa ginawa nila sa pantry?” tanong ni Caleb na halata ang galit sa kanyang boses.

“Wala ‘to Caleb. Kasalanan ko rin naman. Masyado kasing maamoy ‘yung dala kong pagkain. Tama sila. Hindi bagay ‘yung ganitong pagkain sa ganitong kagandang opisina,” pagsisinungaling ni Abby para lang hindi na lumaki ang gulo.

Hinarap siya ni Caleb at hinawakan ang kanyang mga balikat. “Makinig ka sa akin, Abby. Walang masama sa kinakain mo. ‘Yan ‘yung pagkaing kinalakihan natin sa probinsya. ‘Yan ‘yung pagkaing nagpalaki sa’yo para maging matatag na babae. Huwag mong hahayaang tapakan nila ang pagkatao mo dahil lang sa kung anong meron ka sa lamesa. Mahalaga ka, Abby. Higit pa ‘yan sa iniisip mo.”

Tinitigan ni Abby si Caleb. Sa mga mata ng lalaki, nakita niya ‘yung tapat na paghanga at pagmamahal. Sa sandaling ‘yon, bahagyang gumaan ang kanyang pakiramdam.

“Salamat, Caleb. Buti na lang andiyan ka palagi.”

“Palagi lang ako andito, Abby. Hinding-hindi kita iiwan,” sagot ni Caleb. Ngumiti siya at kinuha ang kamay ni Abby. “Halika na. Huwag mo nang isipin ‘yung pagkain mo. Ilalabas kita. Kakain tayo sa labas. My treat.”

“Pero Caleb, baka may makakita.”

“Hayaan mo silang makakita. CEO ako eh. Ano ngayon? Sabi ko lunch break ko rin ngayon. So tara na,” hila ni Caleb sa kanya nang may kasamang tawa.

Kahit na natatakot sa pwedeng sabihin ng iba, sumunod na lamang si Abby. Sa isip niya, kahit sandali lang, gusto niya namang maramdaman na hindi siya nag-iisa sa laban na ‘to. Pero hindi niya alam, ‘yung simpleng paglabas na lang iyon ay magiging mitsa ng mas malalang pambu-bully sa kanya sa mga susunod na araw.

Pagbalik nila mula sa lunch, pansin ni Abby na mas lalong umingay ang bulungan sa paligid. Kahit na sinubukan nilang mag-ingat ni Caleb, hindi nakaligtas sa mapanuring mata ng mga empleyado ang pagsakay ni Abby sa sasakyan ng boss nila.

“Oh tignan niyo, bumalik na ‘yung senyorita natin. Saan ka dinala ni Sir Caleb? Sa mamahaling restaurant ba o sa karinderya lang sa kanto para hindi siya masyadong gumastos sa’yo?” pang-aasar ni Mika pagkapasok na pagkapasok ni Abby sa kanilang departamento.

“Kumain lang po kami sa labas. Trabaho pa rin naman po ‘yung pinag-usapan namin,” mahinahong sagot ni Abby. Inilapag niya ang kanyang gamit at agad na hinarap ang tambak na folder sa kanyang lamesa.

“Trabaho? O baka naman working on how to get a promotion through the easy way,” sabat ni Joy habang nagkukulay ng kuko. “Alam mo Abby, ang kapal din naman ng mukha mo. Isang hamak na intern ka lang pero nagagawa mong landiin ang boss natin. Hindi ka ba nahihiya sa itsura mo? Tingnan mo nga ‘yung buhok mo, parang hindi man lang nakatikim ng conditioner.”

“Wala po akong nilalandi. Magkaibigan po kami ni Caleb noon pa,” depensa ni Abby.

Pero lalo lang nagtawanan ang dalawa. “Caleb? Wow. First name basis sila. Feeling close talaga ang jologs na ‘to,” tawa ni Mika.

Bigla nitong hinablot ‘yung notebook ni Abby kung saan nakasulat ang kanyang mga budget at listahan ng bayarin sa bahay.

“Akin na po ‘yan, Ma’am Mika. Gamit ko po ‘yan!” sigaw ni Abby habang pilit na inaabot ang notebook.

“Wait, tingnan natin kung ano ‘yung priorities ng isang breadwinner,” basa ni Mika ng malakas. “Kuryente, tubig, gamot ni nanay, tuition ng kapatid. Naku Abby, ang bigat naman pala ng dinadala mo. Kaya ba kapit-tuko ka kay Sir Caleb para makakuha ng bonus?”

Naramdaman ni Abby ang pamumula ng kanyang mukha sa hiya. Ang kanyang pribadong buhay ay pilit na ibinubulgar sa harap ng maraming tao.

“Ibalik niyo po ‘yan. Please lang.”

“Ayoko nga. Gusto ko munang makita kung gaano ka talagang kahirap. Baka naman pati pambili ng sabon nakalista dito,” patuloy na pang-iinis ni Mika.

Dahil sa ingay, lumabas si Caleb mula sa kanyang opisina na nasa dulo ng hallway. Agad na tumahimik ang lahat nang makita ang seryosong mukha ng boss nila.

“What’s going on here? Bakit ang ingay sa department na ‘to?” malamig na tanong ni Caleb.

Agad na itinago ni Mika ang notebook sa likuran niya at nagkunwaring nag-aayos ng kanyang buhok. “Wala po sir. Nagbibiruan lang po kami ni Abby. Tinuturuan lang po namin siya kung paano maging mas efficient sa trabaho.”

Tumingin si Caleb kay Abby. Nakita niya ang panginginig ng mga labi ng dalaga at ‘yung namumula nitong mga mata.

“Abby, is there a problem?”

Umiling si Abby. “Wala po, sir. Okay lang po.”

“Sigurado ka? Kung may nanggugulo sa’yo, huwag kang mag-atubiling magsumbong. I don’t tolerate bullying in this company,” mariing pahayag ni Caleb habang nakatitig ng diretso kina Mika at Joy.

Kita ‘yung takot sa mga mata ng dalawang babae. Pero agad din itong napalitan ng inis nang tumalikod na si Caleb.

“Swerte mo ngayon, Abby. Pero tandaan mo, hindi ka habang buhay mapoprotektahan ni Sir,” bulong ni Mika bago padabog na ibalik ang notebook sa lamesa ni Abby.

Nang matapos ang oras ng trabaho, dumiretso si Abby sa banyo para maghilamos. Pagtingin niya sa salamin, nakita niya ang kanyang sarili—isang simpleng babae na puno ng pangarap pero para bang tinatapak-tapakan ng tadhana. Sa puntong iyon, pumasok si Mrs. Reyes.

“Abby, iha! Huwag mo na lang silang pansinin. Alam mo naman ‘yung mga ‘yan, naiinggit lang ‘yan dahil malapit ka kay Caleb,” pag-aalo ng matanda.

“Minsan po kasi ma’am, nakakapagod din. Gusto ko lang naman po na magtrabaho ng maayos para sa pamilya ko. Hindi ko naman ginusto na maging ganito ang sitwasyon namin,” maluha-luhang sabi ni Abby.

“Alam ko, iha. At alam din ni Caleb ‘yan. Alam mo ba nung mga bata pa kayo, tuwing inaasar ka ng ibang bata dahil sa butas-butas mong tsinelas, palihim na umiiyak ‘yang si Caleb sa nanay niya kasi gusto niyang ibigay sa’yo ang lahat ng tsinelas niya. Ganoon ka kamahal ni Abby noon pa man.”

Napangiti nang bahagya si Abby sa kwento ni Mrs. Reyes. “Sobrang bait po talaga ni Caleb. Kaya nga po ayokong maging pabigat sa kanya. Ayoko hong masabing kaya lang ako nandito eh dahil sa kanya.”

“Hindi ka kailanman naging pabigat, Abby. Ikaw ‘yung inspirasyon niya para maging mabuting leader ng kumpanyang ‘to. Kaya magpakatatag ka ha?” sabi ni Mrs. Reyes sabay tapik sa balikat ni Abby.

Paglabas ni Abby ng building, andun na naman ang sasakyan ni Caleb. Pero sa pagkakataong ‘to, hindi lamang si Caleb ang nandoon. Kasama niya ang nanay niya na si Madam Elena.

“Abby, iha!” masayang tawag ni Madam Elena nang makita ang dalaga. Agad itong bumaba ng sasakyan at niyakap si Abby. “Kumusta ka na? Sabi ko kay Caleb, dalhin ka sa bahay ngayong gabi. Nagluto ako ng paborito mong adobo.”

“Naku, Madam Elena. Nakakahiya naman po. Galing pa po ako sa trabaho tsaka medyo madumi po ‘yung suot ko,” sagot ni Abby na nagulat sa presensya ng ginang.

“Anong nakakahiya? Pamilya na ‘yung turing namin sa’yo, Abby. At saka gusto naming marinig kung kamusta ang unang mga linggo mo rito sa kumpanya. Eh sabi nitong si Caleb, napakasipag mo raw,” nakangiting sabi ni Madam Elena habang hinahawakan ang kamay ni Abby.

Tumingin naman si Abby kay Caleb na nakasandal sa sasakyan at nakangiti sa kanya. “Sige na Abby. Ayaw mo namang mabigo si Mama, ‘di ba? Isang gabi lang naman.”

Wala nang nagawa si Abby kundi sumama. Habang nasa loob ng sasakyan, ramdam niya ang init ng pagtanggap ng pamilya ni Caleb. Pero sa likod ng kanyang isip, natatakot siya sa sasabihin ng mga katrabaho niya kung sakaling malaman nilang naging bisita siya sa mansyon ng mga boss nila.

“Abby, alam mo ba,” panimula ni Madam Elena habang nasa biyahe sila, “gustong-gusto talaga namin na ikaw ang makatuluyan ni Caleb. Wala kaming ibang gustong maging bahagi ng pamilya kundi ikaw.”

Nabulunan si Abby sa sarili niyang laway. “Madam, ano po? Magkaibigan lang po talaga kami ni Caleb. Parang kapatid ko lang po siya.”

Napatawa si Caleb nang mahina habang nagmamaneho. “Oh, narinig mo Ma? Friendzone na naman ako. Pero ayos lang, sanay naman na ako.”

Kahit na nagbibiruan sila, ramdam ni Abby ang seryosong tingin ni Caleb sa rearview mirror. May kung anong kurot sa kanyang puso na hindi niya maipaliwanag. Gusto niya rin ba si Caleb? O natatakot lang siyang aminin dahil sa malaking agwat ng kanilang katayuan sa buhay?

Nang gabing iyon sa mansyon, pansamantalang nakalimutan ni Abby ‘yung pambubully sa kanya sa opisina. Busog na busog siya tsaka punong-puno ng pagmamahal mula sa pamilya ni Caleb. Pero alam niya na pagdating ng kinabukasan, kailangan niyang muling harapin ang realidad—’yung realidad na isa siyang jologs na intern sa mata ng marami, habang si Caleb naman ay makapangyarihang CEO na para bang bituin sa langit na mahirap abutin.

Kinabukasan, masayang-masaya si Abby na pumasok. Bitbit niya ang isang maliit na paper bag na naglalaman ng adobong niluto ni Ma’am Elena kagabi. Ipinabalot talaga iyon ng ginang para raw may masarap siyang tanghalian. Pero pagtapak pa lang niya sa pintuan ng opisina, para bang biglang nagbago ang ihip ng hangin.

“Oh tingnan niyo, blooming ‘yung intern natin. Mukhang masarap ‘yung tulog pagkatapos ng overtime sa kung saan,” bungad ni Mika na may kasamang matalim na ngiti. ‘Yung mga mata nito ay nakatuon sa paper bag na dala ni Abby.

“Hindi po. Maaga po ako nakauwi kagabi,” maikling sagot ni Abby. Tumuloy siya sa kanyang desk at sinubukang mag-focus sa kanyang mga gagawing reports.

Pero hindi siya tinantanan ni Joy na lumapit pa sa kanya at kunwaring tiningnan ang kanyang suot. “Abby, pansin ko lang. Pare-pareho lang ‘yung style ng suot mo araw-araw. Wala ka na bang ibang damit? ‘Yung hindi naman mukhang binili sa talipapa?” tanong ni Joy habang tinitingnan ang kanyang sariling reflection sa screen ng computer ni Abby. “Kasi kung gusto mong mapansin ni Sir Caleb nang matagal, kailangan mo namang mag-upgrade. Hindi sapat ‘yung pa-api-apihan look mo.”

“Maayos naman ‘yung suot ko ah. Malinis naman po tsaka desente para sa trabaho,” depensa ni Abby. Hindi niya mapigilang makaramdam ng inis. Bakit ba palaging ‘yung damit niya ang nakikita ng mga tao at hindi ‘yung kalidad ng trabaho niya?

“Desente? Abby naman. This is a corporate office, hindi ‘to charity event. Mukha ka tuloy out of place,” dagdag ni Mika. Biglang hinablot ni Mika ‘yung paper bag mula sa lamesa ni Abby. “Ano ‘to? Mukhang may amoy na naman ah. Adobo? Ang mantika naman niyan. Amoy palengke na naman ang buong floor dahil sa’yo.”

“Ibalik niyo po ‘yan please. Bigay po ‘yan sa akin,” sabi ni Abby at pilit na kinukuha ‘yung supot. Ayaw niyang masayang ang pagkain galing sa pamilya ni Caleb.

“Bigay ng sino? Nung squatter mong construction worker?” tawa ni Mika. Itinaas niya ang supot kaya hindi ‘to maabot ni Abby.

Sa gitna ng kanilang pag-aagawan, biglang bumukas ang pinto ng elevator at lumabas si Caleb kasama ang ilang board members. Agad na ibinaba ni Mika ang supot at itinago ito sa ilalim ng desk niya. Pero huli na ‘yung lahat dahil nakita ni Caleb ‘yung tensyon sa mukha ni Abby. Gayunpaman, dahil may mga kasama siyang importante, hindi siya pwedeng basta-basta lumapit.

Nagpatuloy si Caleb sa paglalakad patungo sa kanyang opisina. Pero bago siya pumasok, binigyan niya si Abby ng isang tingin na para bang nagtatanong kung ayos lang ba ito. Tumango nang bahagya si Abby para hindi na lumaki ‘yung gulo.

Pero nung makaalis ang mga board members, muling binalikan nina Mika at Joy si Abby.

“Alam mo Abby, ang galing mo rin magpa-victim. Ano? Akala mo ba hindi namin alam na sinusubukan mong akitin si Sir? Feeling mo ba dahil pinapansin ka niya, magiging Cinderella ka na?” inis na sabi ni Mika. “Tandaan mo, ‘yung katulad ni Sir Caleb, hindi ‘yan pumapatol sa mga jologs na kagaya mo. ‘Yung escort niya sa mga events, mga model tsaka anak ng mga mayayaman. Hindi ‘yung amoy tuyo tulad mo.”

“Hindi ko po siya inaakit. Magkaibigan po kami,” ulit ni Abby kahit alam niyang hindi sila naniniwala.

“Friendship? In your dreams. Baka yaya ka lang niya noon kaya kayo magkakilala,” halakhak naman ni Joy.

Sa loob ng kanyang opisina, hindi mapakali si Caleb. Tinawagan niya ang kanyang secretary na si Mrs. Reyes.

“Reyes, pakitingnan nga kung anong nangyayari sa labas. Parang pinagkakaguluhan na naman si Abby nina Mika.”

“Opo, sir. Pupuntahan ko na po,” sagot ni Mrs. Reyes.

Paglabas ni Mrs. Reyes, nakita niya si Abby na nakayuko na lang habang tinitiis ‘yung mga masasakit na salita ng mga katrabaho. Lumapit ‘yung matanda at kunwaring may itatanong.

“Mika, Joy, tapos na ba ‘yung mga reports na hinihingi ni Sir Caleb? Kailangan daw ‘yun bago mag-lunch.”

Dahil sa takot kay Caleb, agad namang nagsibalikan ng kani-kanilang pwesto ang dalawa. Nilapitan naman ni Mrs. Reyes si Abby at hinawakan ang kamay nito.

“Ayos ka lang ba, iha? Huwag mo na silang intindihin. Alam mo naman na sadyang may mga taong hindi masaya sa tagumpay ng iba.”

“Salamat po, Ma’am. Nasasaktan lang po ako kasi wala naman akong ginagawang masama sa kanila. Ginagawa ko lang naman po ‘yung trabaho ko,” malungkot na sabi ni Abby.

Nang sumapit ‘yung lunch break, imbes na sa pantry kumain, napagpasyahan ni Abby na lumabas na lang at pumunta sa isang maliit na park malapit sa building. Ayaw niyang maulit ‘yung nangyari kahapon na natapunan ng tubig ang pagkain niya.

Habang kinakain niya ‘yung adobong bigay ni Madam Elena, biglang may tumabi sa kanya.

“Sabi ko na nga ba dito kita matatagpuan,” sabi ni Caleb habang may dalang dalawang bottled water.

“Caleb, bakit nandito ka? Baka may makakita sa’yo,” gulat na sabi ni Abby.

“Hayaan mo lang silang makakita sa akin. Lunch break ko rin naman. At saka gusto ko lang makasiguro na kinakain mo ‘yung luto ni Mama. Alam mo namang magtatampo ‘yun kapag nalaman niyang hindi mo naubos,” biro ni Caleb habang umuupo sa tabi ni Abby.

“Sobra-sobra na ‘yung ginagawa niyo para sa akin, Caleb. Minsan pakiramdam ko hindi ko deserve ‘yung ganitong treatment. Intern lang naman ako. Samantalang ikaw, ikaw ang boss ko,” seryosong sabi ni Abby habang nakatingin sa kanyang pagkain.

“Abby, ilang beses ko bang sasabihin sa’yo, hindi kita tinitingnan bilang intern. Tinitingnan kita bilang si Abby, ‘yung kababata ko, ‘yung taong laging nandiyan nung wala pa akong kahit ano. Walang boss o intern pagdating sa atin,” sabi ni Caleb at hinawakan ang kamay ni Abby.

Ramdam ni Abby ang init ng palad nito at ang katapatan sa kanyang mga salita. “Pero ang daming nagsasabi na hindi daw tayo bagay. Na jologs daw ako, na pang-mahirap lang ‘yung level ko. Nasasaktan ako para sa pamilya ko, Caleb. Kasi ‘pag nilalait nila ako, pakiramdam ko pati sila nalalait din,” pag-amin ni Abby habang may luhang pumatak sa kanyang pisngi.

Nagtago ang galit sa mga mata ni Caleb nang marinig iyon. “Hayaan mo sila, Abby. Malapit na silang matauhan. Sa ngayon, hayaan muna natin silang mag-isip ng kung anu-ano. Pero tandaan mo, hinding-hindi kita hahayaang masaktan ulit.”

Nagpatuloy sila sa pagkukwentuhan tungkol sa kanilang kabataan sa probinsya. Ikinuwento ni Caleb kung paano niya laging sinusundan si Abby sa bukid at kung paano siya palaging pinagtatanggol nito sa mga asong gala. Sa sandaling iyon, nawala ‘yung lahat ng bigat sa dibdib ni Abby. Nakalimutan niya ang mga mapanghusgang mata sa opisina at ‘yung mga masasakit na salita nina Mika.

Nang matapos ang lunch break, sabay silang bumalik sa building pero naghiwalay rin bago makarating sa lobby. Hindi nila alam, sa ‘di kalayuan, nakita sila ni Mika na magkasama at tumatawa.

“Aha. So talagang may namamagitan nga sa kanila. Akala mo Abby ha. Tingnan natin kung hanggang saan ‘yang tapang mo kapag nalaman ng buong opisina ‘yang kalandian ninyo,” bulong ni Mika habang kinukunan sila ng picture gamit ang kanyang cellphone.

Pagbalik sa opisina, hindi mapakali si Mika sa kanyang natuklasan. Agad niyang ipinakita kay Joy ang litrato.

“Tingnan mo ‘to. Sinasabi ko na nga ba. Ginagamit nitong si Abby ang pagka-inosente niya para makuha ang loob ni Sir Caleb. Ang landi talaga!”

“Naku, kailangan malaman ‘to ng lahat. Hindi pwedeng basta-basta na lang niyang maloloko si Sir,” sagot ni Joy.

Dito na nagsimula ang mas matinding bulungan laban kay Abby. Pero si Abby, dahil sa lakas ng loob na binigay ni Caleb kanina, ay nanatiling nakatutok sa kanyang trabaho.

Lumipas ang ilang araw at para bang lalong bumigat ang hangin sa loob ng opisina. Si Abby, sa kabila ng sipag niya, ay unti-unting nararamdaman ang pag-iwas ng ibang mga empleyado na dati naman ay neutral sa kanya. Dahil sa mga kumalat na picture tsaka tsismis nina Mika, naging tampulan siya ng kansyaw tuwing dadaan siya sa hallway.

Isang umaga, pagpasok ni Abby, nakita niyang puno ng post-it notes ang kanyang computer screen. May nakasulat na “Gold Digger,” “Social Climber,” at “Amoy Sardinas.” Imbes na umiyak, dahan-dahan niyang tinanggal ang mga ‘to at tinapon sa basurahan. Alam niyang kapag nagpakita siya ng kahinaan, lalo lang siyang pagpipiyestahan.

“Oh, Abby, mukhang busy ka sa paglilinis ng kalat mo ah. Hmm, bagay sa’yo. Parang janitress lang,” saad ni Mika habang naglalakad papunta sa water dispenser.

“Ma’am Mika, kung may problema po kayo sa trabaho ko, pwede niyo po akong kausapin ng maayos. Pero sana po huwag niyo po sanang idamay ‘yung personal na buhay ko,” mahinahong sagot ni Abby.

Tumigil si Mika at hinarap siya nang may pandidiri. “Personal na buhay? Abby, ikaw ‘yung nagpasok ng personal na buhay mo rito nung nilandi mo si Sir Caleb. Akala mo ba hindi namin alam na nagpapakipot ka lang para mapansin niya? Isang hamak na intern na breadwinner na taga-probinsya. Tapos boss ‘yung tina-target? Ang kapal din naman ng mukha mo eh no?”

“Hindi ko siya tina-target. Magkaibigan lang kami noon pa at wala akong hinihinging kahit ano sa kanya,” giit ni Abby.

“Kaibigan? Baka naman friends with benefits? O baka naman ginagamit mo ‘yung pagiging mahirap mo para kaawaan ka niya,” singit naman ni Joy na kararating lamang. “Tingnan mo ‘yung baon mo ngayon. Ano na naman ‘yan? Tuyo tsaka kamatis? Nakakasulasok ‘yung amoy, Abby. Nakakahiya sa mga kliyente na pumunta rito.”

Hindi na lang sumagot si Abby. Binuksan niya ang kanyang files at nagsimulang mag-type. Maya-maya pa, lumabas si Caleb mula sa kanyang opisina para sa isang meeting. Tulad ng dati, tiningnan niya si Abby at napansin ang mga basang tissue sa tabi ng basurahan nito. Alam ni Caleb na katatapos lang umiyak o uminom ng tubig ni Abby para kumalma.

“Abby, pakidala nitong mga document sa conference room sa 10th floor. Ngayon na,” utos ni Caleb sa pormal na tono para hindi mahalataan ng iba.

“Opo, sir,” sagot ni Abby.

Kinuha niya ‘yung mga papeles at sumunod kay Caleb sa elevator. Nang magsara ang pinto ng elevator at sila na lang dalawa ang nandoon, agad na humarap si Caleb sa kanya.

“Inaapi ka na naman ba nila? Nakita ko ‘yung mga sulat sa desk mo kanina bago mo itapon. Bakit hindi mo sinasabi sa akin, Abby?”

“Caleb, ayoko namang maging sumbongera. At saka intern lang ako dito. Kung papatulan mo sila dahil sa akin, lalong sasama ang tingin nila sa akin. Hayaan mo na. Matatapos din ang internship ko,” paliwanag ni Abby.

“Hindi ko hahayaang matapos ang internship mo na ganyan ang trato nila sa’yo. Hindi ka pumasok dito para bastusin. Pamilya mo kami, Abby. Sabi ni Mama, kung nahihirapan ka na, umalis ka na diyan at gawin ka na lang naming manager sa ibang branch. Pero ayaw mo naman,” frustrated na sabi ni Caleb.

“Kasi gusto ko ring patunayan na kaya ko. Na hindi lang dahil kakilala niyo ako kaya ako nandito. Gusto kong matuto, Caleb, kahit mahirap,” sagot ng dalaga.

Hinawakan ni Caleb ang pisngi ni Abby. “Napakabuti mong tao, Abby. Kaya kitang-kita ko kung bakit gustong-gusto ka nila Mama at Papa para sa akin. At kung alam mo lang, hindi lang dahil sa pamilya ko kaya kita pinoprotektahan. Mahalaga ka sa akin. Higit pa sa pagiging kababata.”

Nag-iwas ng tingin si Abby. “Caleb, huwag ngayon. Marami tayong ginagawa.”

Nang makarating sila sa 10th floor, bumalik sila sa trabaho. Pero habang tumatagal ang araw, lalong lumalala ang pambu-bully kay Abby. May mga pagkakataon na sinasadya siyang banggain sa hallway o kaya naman ay itatago ang kanyang mga gamit para mapagalitan siya ng supervisor.

Isang hapon habang nag-aayos si Abby ng mga photocopy, lumapit si Mika at may bitbit na kape. Tinadya nitong tisurin ang sarili at natapon ang mainit na kape sa braso ni Abby.

“Aray!” napasigaw si Abby sa hapdi. Namula agad ang kanyang balat dahil sa init ng kape.

“Ay sorry, nakaharang ka kasi sa daan, Abby. Kita mo namang may dala akong kape, doon ka pa talaga tumatambay sa tapat ng printer,” singhal ni Mika imbes na humingi ng paumanhin.

“Kayo po ‘yung lumapit sa akin, Ma’am. Nagfo-photocopy lang naman po ako rito,” mangiyak-ngiyak na sabi ni Abby habang hinahawakan ang kanyang braso.

“Sumasagot ka pa ha? Gusto mo bang isumbong kita sa HR dahil sa pambabastos mo sa regular employee? Isang salita ko lang, tanggal ka rito,” banta ni Mika.

Dahil sa takot na mawalan ng trabaho, nanahimik na lamang si Abby. Pumunta siya sa banyo at binuhusan ng malamig na tubig ang kanyang braso. Habang nandoon siya, hindi niya napigilang humagulgol. Bakit kailangang maging ganito kahirap? Ginagawa naman niya ‘yung lahat pero bakit hindi pa rin sapat?

Nang gabing ‘yon, hindi na muna nagpahatid si Abby kay Caleb. Sinabi niya na may bibilhin lang siya sa mall. Pero ang totoo, ayaw niyang makita ni Caleb ‘yung paso niya sa braso. Pag-uwi niya sa kanilang maliit na bahay, sinalubong siya ng kanyang nanay.

“Abby, anak! Bakit namumula ‘yang braso mo?” tanong ng kanyang nanay na puno ng pag-aalala.

“Wala lang ‘to Nay. Natapunan lang po ng mainit na tubig sa opisina. Aksidente lang po,” pagsisinungaling niya.

“Anak, kung nahihirapan ka na sa trabaho mo, sabihin mo lang. Alam ko namang breadwinner ka pero ayoko namang makita kang nasasaktan,” sabi ng nanay niya habang nilalagyan ng ointment ang kanyang braso.

“Ayos lang po ako, Nay. Para sa inyo ‘to ni bunso. Konting tiis na lang,” pilit na ngiti ni Abby.

Samantala, sa kabilang dako naman ng lungsod, si Caleb ay hindi rin mapakali. Tinawagan niya ang isa sa mga security guards na kaibigan niya.

“Kuya Roger, patingin naman ang CCTV sa may photocopy room kaninang bandang 3:00. Gusto ko lang i-check kung may nangyari bang hindi maganda.”

Matapos ‘yung ilang minuto, pinadala ni Roger ang video clip kay Caleb. Doon nakita ni Caleb ang sinasadyang pagtapon ni Mika ng kape kay Abby. Kumuyom ang kanyang kamao. ‘Yung galit na kanyang nararamdaman ay hindi niya na kayang pigilan.

“Sobra na kayo. Hindi niyo kilala kung sino ang kinakalaban ninyo,” bulong ni Caleb sa sarili habang madilim ang tingin sa screen ng kanyang laptop.

May plano na si Caleb. Alam niyang malapit na ang annual company ball at doon niya naisip na turuan ng leksyon ang lahat. Gusto niyang ipakita sa kanila kung sino ba si Abby sa buhay niya at kung gaano kalaki ang pagkakamali nila sa pagtrato rito ng masama.

Kinabukasan, pumasok si Abby na may bandage sa braso. Maraming nagbulungan pero wala siyang pakialam. ‘Yung tanging iniisip niya ay matapos ang araw ng payapa. Pero hindi niya alam, si Caleb ay nagsimula na ring magmanman nang mas maigi. Hindi na lang bilang kababata kundi bilang isang tagapagtanggol na handang itaya ang lahat para sa kanya.

“Abby,” tawag ni Caleb sa kanya nang magkasalubong sila sa pantry. “Maghanda ka para sa party sa susunod na linggo. Gusto kong nandoon ka.”

“Caleb, alam mo namang hindi ako bagay sa mga ganoong event tsaka wala akong maisusuot. Tsaka sinabihan na rin nila ako na hindi raw ako invited,” tanggi ni Abby.

“Anong hindi ka invited? Invited ka. At huwag kang mag-alala sa isusuot mo. Akong bahala. Basta mangako ka sa akin, pupunta ka,” mariing sabi ni Caleb.

Tumango na lang si Abby kahit na labag sa kalooban niya.

Hindi nagtagal, nagpatuloy ang paghahanda ng buong kumpanya para sa annual company ball. Pero para kay Abby, parang ordinaryong araw lang ‘to na puno ng pasakit. Habang ang lahat ay abala sa pag-uusap tungkol sa kani-kanilang mga gown at suit, si Abby naman ay abala sa pag-aayos ng mga resibo at pag-encode ng datos na ibinato sa kanya nina Mika para siya ang gumawa.

“Hoy Abby, nabalitaan ko, required daw lahat ng interns umattend sa ball. Siguraduhin mo naman na hindi ka magmumukhang basahan doon ha. Baka mapahiya ‘yung department natin ng dahil sa’yo,” pang-aasar ni Mika habang nag-aayos ng kanyang mamahaling alahas.

“Susubukan ko po Ma’am Mika. Pero baka hindi rin po ako magtagal doon. Kailangan ko rin kasing bantayan si Nanay sa bahay,” sagot ni Abby nang hindi tumitingin sa kanila.

“Mabuti pa nga huwag ka na lang pumunta kasi kahit ano namang gawin mo, jologs ka pa rin sa paningin namin. Isipin mo na lang ‘yung presyo ng isang plate ng pagkain doon eh baka pang-isang buwan mo ng sahod bilang intern. Sayang lang kung sa’yo mapupunta,” dagdag ni Joy sabay tawa ng malakas.

Hindi na kumibo si Abby. Sanay na siya sa ganitong trato. ‘Yung tanging nagpapasaya na lang sa kanya ay ang mga palihim na text ni Caleb. Kagabi lang, nag-video call pa sila at pinakita ni Caleb ‘yung mga bago niyang aso na para bang walang problemang kinakaharap si Abby sa opisina. Sobrang caring ni Caleb. Kahit pagod sa trabaho, sinusiguro nito na kamustahin ang kanyang pamilya at ang kalagayan ng kanyang sugat sa braso.

“Abby, huwag ka nang makikinig sa kanila ha. Magtiwala ka lang sa akin,” sabi ni Caleb sa text na kababasa lang ni Abby sa ilalim ng mesa. Napangiti naman si Abby.

“Salamat, Caleb. Pero seryoso, kailangan ko ba talagang pumunta? Baka naman lalo lang akong pag-initan ng mga tao doon.”

“Kailangan, dahil may special na surpresa ako para sa’yo. At huwag kang mag-aalala sa damit, may ipapadala ako sa bahay ninyo. Isuot mo ‘yon.”

“Okay,” reply ni Abby.

Nang sumapit ang huling araw bago ang ball, lalong naging malala ang pambu-bully kay Abby. Dahil alam ng mga empleyado na malapit siya kay Caleb, sinadya nilang tambakan siya ng trabaho para hindi siya makapag-ayos.

“Abby, tapusin mo ‘yang lahat bago ka umuwi ha. Kapag hindi ‘to natapos, huwag ka nang papasok bukas,” utos ng kanilang supervisor na tila kampi rin kina Mika.

“Pero Ma’am, 5:00 na po at ball na po mamaya,” reklamo ni Abby.

“Wala akong pakialam. Trabaho muna bago landi, Abby. ‘Yan ang hirap sa inyong mga ambisyosa. Akala niyo porke pinapansin ng boss, exempted na sa rules,” bulyaw ng supervisor.

Napilitan si Abby na mag-stay habang ang lahat ay nagsisialis na para maganda. Siya ay naiwan sa malamig at tahimik na opisina. Alas-otso na ng gabi nang matapos niya ang lahat. Pagod na pagod na siya at ang kanyang simpleng polo shirt ay gusot na gusot na.

Paglabas niya ng building, nagulat siya dahil may isang itim na sasakyan na naghihintay sa kanya. Bumaba ‘yung driver at pinagbuksan siya ng pinto.

“Ma’am Abby, pinapasundo po kayo ni Sir Caleb.”

“Ha? Pero uuwi pa ako para mag-ayos,” sabi ni Abby.

“Doon na po kayo sa suite mag-ayos, Ma’am. Nandun na po lahat ng kailangan ninyo,” sagot naman ng driver.

Puno ng kaba ang dibdib ni Abby habang papunta sa hotel kung saan gaganapin ‘yung event. Sa loob ng suite, nandoon si Mrs. Reyes at ilang mga professional na makeup artist. Nagulat si Abby sa ganda ng gown na nakahanda para sa kanya—isang simpleng emerald green na gown na para bang kumikinang sa ilalim ng ilaw.

“Iha, maupo ka na. Gagawin ka naming pinakamagandang babae ngayong gabi,” nakangiting sabi ni Mrs. Reyes.

“Ma’am, totoo po ba ‘to? Baka nananaginip lang ako,” hindi makapaniwalang sabi ni Abby.

“Totoo ‘to, Abby. Gusto ni Caleb na makita ng lahat kung sino ka talaga. Hindi ka lang isang intern, Abby. Ikaw ang babaeng mahalaga sa buhay niya,” seryosong sabi ni Mrs. Reyes.

Habang inaayusan si Abby, hindi niya maiwasang maisip ang sinabi ni Mrs. Reyes. Mahalaga ba talaga siya kay Caleb? O ginagawa lang ‘to ni Caleb dahil sa awa at dahil magkababata sila? Para kay Abby, kapatid lang ‘yung turing niya kay Caleb. Pero habang tumatagal, nararamdaman niyang para bang may nagbabago sa kanyang puso. ‘Yung bawat pag-aalaga ni Caleb, ang bawat pagtatanggol nito ay unti-unting bumabasag sa pader na itinayo niya sa kanyang sarili.

Pagkatapos ng ilang oras, natapos na ‘yung pag-aayos kay Abby. Tumingin siya sa salamin at hindi niya nakilala ang kanyang sarili. Wala na ‘yung jologs na intern. ‘Yung nasa harap niya ay isang sopistikada at napakagandang babae.

Samantala, sa venue ng ball, nagsimula na ‘yung program. Andun na lahat ng stockholders at mga empleyado. Sina Mika at Joy ay nakasuot ng kani-kanilang mamahaling gown at abala sa paghahanap kay Caleb.

“Nasan na kaya si Sir Caleb? Sabi niya may escort daw siya ngayong gabi,” ani Mika habang umiinom ng wine.

“Sigurado ako isang sikat na model ‘yan. Katulad ni Abby na malamang nasa bahay ngayon tsaka kumakain ng sardinas,” tawa pa ni Joy.

Hindi nila alam, sa labas ng venue, pababa na ng sasakyan si Abby at doon sa dilim naghihintay si Caleb. Nakasuot ng tuxedo pero may suot na shades at nakapatong lang ang jacket sa kanyang balikat. Nagpapanggap na isang driver o bodyguard sa simula para sa kanyang plano.

“Handa ka na ba, Abby?” tanong ni Caleb nang makalapit siya sa dalaga.

“Ha? Kinakabahan ako, Caleb. Baka pagtawanan nila ako,” bulong ni Abby.

“Huwag kang matakot. Kasama mo ako. Ngayong gabi, lahat ng nang-aapi sa’yo magsisisi,” mariing sabi ni Caleb.

Hinawakan niya ang kamay ni Abby at sabay silang naglakad papunta sa entrance ng grand ballroom. Nagsisimula na ‘yung tugtugan sa loob ng ballroom nang makarating si Abby at Caleb sa tapat ng malaking pinto. Ramdam ni Abby ‘yung panginginig ng kanyang mga kamay kaya mas lalo niyang hinigpitan ‘yung kapit sa braso ni Caleb. Pero si Caleb, nananatiling kalmado. Nakasuot pa rin siya ng kanyang shades at ‘yung tuxedo jacket niya ay nakasampay lang sa kanyang balikat. Mukha siyang bodyguard o driver na escort ng isang mahalagang bisita.

“Caleb, sigurado ka ba rito? Baka mapagalitan ka ng board members kapag nakita nilang ganito ang ayos mo,” bulong ni Abby habang papalapit sila sa guard.

“Huwag kang mag-aalala Abby. Kasama mo ako, ‘di ba? Trust me on this,” sagot ni Caleb na may kasamang pilyong ngiti.

Pagpasok nila sa loob, hindi agad nakilala ng mga empleyado si Caleb dahil sa dilim ng paligid at sa ayos nito. Pero lahat ng mata ay natuon kay Abby. ‘Yung emerald green niyang gown ay kuminang sa ilalim ng mga chandelier. Mukha siyang prinsesa na naligaw sa isang corporate event.

“Wait. Sino ‘yun? Ang ganda naman ng babae,” bulong ng isang empleyado mula sa accounting department.

“Parang pamilyar siya. Pero imposible naman na si Abby ‘yan ‘di ba?” sagot naman ng isa pa.

Nang makalapit sila sa table nina Mika at Joy, agad na napatayo ang dalawa. Tinitigan nila si Abby mula ulo hanggang paa. Kahit na naka-makeup at maayos ang buhok, nakilala pa rin nila ang mukha ng intern na palagi nilang binubully.

At doon na nga nagsimula ang eksena.

“Abby, ikaw ba ‘yan?” gulat na tanong ni Mika, na sinundan ng panlalait sa gown at sa escort ni Abby.

At tulad ng plano ni Caleb, nang insultuhin ni Mika ang “driver,” tinanggal niya ang kanyang shades at nagpakilala.

“Anong sabi mo? Sa parking lot ang lugar ko?”

Nanlaki ang mata ni Mika at ni Joy. Halos mabitawan ni Mika ang hawak niyang wine. Ang buong ballroom ay biglang tumahimik. Ang mga stockholders na kanina pa nag-uusap ay napalingon sa kanila.

“Sir Caleb…” sabay na sabi nina Mika at Joy. Namutla sila nang husto na para bang nakakita ng multo.

“Yes, it’s me. ‘Yung driver na sinasabi ninyo,” malamig na sabi ni Caleb. Inakbayan niya si Abby sa harap ng lahat. “At para malaman ninyo, si Abby, hindi lang siya basta isang intern. Siya ang escort ko ngayong gabi at siya ang pinaka-importanteng tao sa buhay ko.”

Nagkaroon ng malakas na bulungan sa buong hall. ‘Yung mga empleyadong kanina ay tumatawa, biglang nag-iwas tingin. Si Abby naman ay nakatayo lamang, gulat na gulat din sa bilis ng pangyayari.

“Sir, sorry po. Hindi po namin alam. Akala po namin…” nauutal na sabi ni Joy.

“Akala ninyo ano? Akala ninyo na pwede niyo siyang tapakan dahil simple lang siya? Akala niyo pwede niyo siyang insultuhin dahil sa kinakain niya tsaka sa suot niya?” bulyaw ni Caleb. “Nakita ko lahat. Lahat ng pambubully ninyo sa kanya. Lahat ng panlalait ninyo. Alam niyo ba kung sino ‘yung pamilya ni Abby? Kababata ko siya. ‘Yung pamilya ko ang nagmamakaawa sa kanya na pumasok dito. Pero pinili niyang magsimula bilang intern dahil gusto niyang magpakumbaba. Isang bagay na hinding-hindi ninyo matututunan.”

Humarap si Caleb sa mga stockholders. “Ladies and gentlemen, pasensya na sa eksenang ‘to. Pero hindi ko mato-tolerate ang ganitong klaseng ugali sa kumpanyang pinaghirapan ng tatay ko. ‘Yung mga taong mapanghusga sa kapwa, walang lugar sa kumpanyang ito.”

Tumingin si Caleb kina Mika at Joy. “Mika, Joy, at lahat kayo na nakisali sa pambubully kay Abby. Consider this ball your farewell party. Sumadya kayo sa HR bukas ng umaga. You’re all fired.”

Parang gumuho ang mundo ni Mika. “Sir, please. Breadwinner po ako ng family ko. Kailangan ko po ng trabahong ‘to.” Pagmamakaawa ni Mika habang umiiyak.

“Breadwinner din si Abby. Pero kailanman, hindi siya nangapak ng tao para lang umangat. Umalis na kayo sa paningin ko bago ko patawagin ang security,” utos ni Caleb.

Umalis ang mga ‘to nang may hiyang dala-dala. Humarap si Caleb kay Abby at ngumiti nang malapad.

“Pasensya ka na kung kailangang humantong sa ganito, Abby. Pero hindi ko na kayang makitang sinasaktan ka nila.”

Pero bago pa makasagot si Abby, lumapit ang ilang board members. “Sir Caleb, sino ba talaga siya? Is she just a friend?” tanong ng isa.

Tumingin si Caleb kay Abby pagkatapos ay sa lahat ng tao. “Actually hindi lang siya basta kaibigan. She’s my girlfriend.”

Anunsyo ni Caleb na ikinagulat hindi lamang ng lahat kundi pati ni Abby mismo. “Caleb?” gulat na bulong ni Abby pero hindi siya binitawan ni Caleb.

“Coincidence lang ba ito, sir? O baka naman nilandi lang kayo niyan?” bulong ng isang tsismosa na empleyado sa likod. Pero narinig ito ni Caleb.

“Hindi siya ‘yung lumandi sa akin. Ako ang matagal nang nanliligaw sa kanya. Pero ayaw niyang tanggapin dahil iniisip niya ang sasabihin ninyo. Ngayon, malinaw na ba?” mariing sagot ni Caleb.

Natahimik ang lahat. Ang mga negatibong bulungan ay biglang napalitan ng takot at paghanga. Habang si Abby ay hindi malaman kung magagalit ba o mahihiya sa ginawa ni Caleb.

Pagkatapos ng anunsyo ni Caleb, para bang tumigil ang mundo para kay Abby. Ramdam niya ang libo-libong mata na nakatusok sa kanya. ‘Yung iba ay puno ng inggit. Ang iba naman ay takot na takot dahil sa mga nagawa nila sa kanya nitong mga nakaraang linggo. Pero bago pa makapag-react ang dalaga, hinila na siya ni Caleb patungo sa isang mas pribadong bahagi ng garden ng hotel kung saan walang makakarinig sa kanila.

Nang masiguro ni Abby na silang dalawa na lang, agad niyang binawi ang kamay at hinarap ang lalaki nang may halong inis at pagkalito.

“Caleb, ano ‘yung ginawa mo sa loob? Bakit mo sinabi sa lahat na girlfriend mo ako kahit hindi naman?” pasigaw na tanong ni Abby. “Alam mo namang hindi totoo ‘yun. Pinahiya mo ako sa harap ng napakaraming tao.”

Humarap sa kanya si Caleb, kalmado pa rin pero may lalim ang tingin. “Pinahiya? Abby, ipinagtanggol kita. Nakita mo ba ‘yung mga mukha nina Mika? Hindi na nila magagawang bastusin ka dahil alam na nila kung sino ka sa buhay ko.”

“Pero sa maling paraan, Caleb! Ngayon iisipin na ng lahat na kaya lang ako nandito dahil girlfriend mo ako. Mawawalan ng saysay lahat ng paghihirap ko bilang intern dahil iisipin nila na dinaan ko sa landi ‘yung posisyon ko,” sabi ni Abby habang nagsisimulang mamuo ang luha sa kanyang mga mata. “Bakit ba kailangan mong magsinungaling? Bakit kailangan sabihin mo ‘yon?”

Lumapit si Caleb sa kanya at hinawakan ang magkabilang balikat ng dalaga. “Bakit Abby? Natatakot ka ba sa sasabihin nila? O natatakot ka kasi alam mong may katotohanan ‘yung nararamdaman ko?”

Natigilan si Abby. “Anong… anong sinasabi mo?”

“Abby… pagod na akong magpanggap na kuya o kababata mo lang. Sa tingin mo ba lahat ng pag-aalaga ko? Lahat ng pagbabantay ko sa’yo sa opisina eh dahil lang sa magkaibigan tayo? Ginawa ko ‘yun dahil mahal kita. Noon pa,” pag-amin ni Caleb. Ang boses niya ay gumagaralgal at bakas ang emosyon.

Napailing si Abby habang pilit na kumakawala sa hawak ni Caleb. “Hindi pwede, Caleb. Masyado tayong magkaiba. Boss kita, anak ka ng may-ari ng kumpanya. Ako, breadwinner lang ako na nagbabaon ng tuyo tsaka sardinas. Hindi tayo talo.”

“Wala akong pakialam sa kinakain mo o sa kung gaano ka kahirap. Ang gusto ko lang naman ay ‘yung Abby na nakilala ko sa probinsya. ‘Yung Abby na matapang tsaka hindi sumusuko,” giit ni Caleb. “Gusto mo bang totohanin na lang natin? Gusto mo bang maging girlfriend na kita para hindi na ako nagsisinungaling sa kanila?”

Hindi naman na nakapagsalita si Abby. Ang totoo, matagal na rin siyang may lihim na pagtingin kay Caleb. Pero pinipigilan niya ito dahil sa takot na baka mapag-usapan lang siya. Dinaya lang siya sa nararamdaman niya dahil ayaw niyang masira ang pagkakaibigan nila. Pero ngayong narinig niya ang pag-amin ni Caleb, para bang gumuho lahat ng pader na itinayo niya.

“Caleb, hindi ito ‘yung tamang panahon,” bulong ni Abby.

“Kailan naman ‘yung tamang panahon, Abby? Kapag nakahanap na ako ng iba? Kapag huli na ang lahat?” tanong ni Caleb. “Hindi kita minamadali, pero sana bigyan mo ako ng pagkakataon na ligawan ka ng tama. Hindi bilang boss mo kundi bilang si Caleb na kaibigan mo.”

Tinitigan ni Abby ang mga mata ni Caleb. Doon niya nakita ang sinseridad na matagal na pala niyang hinahanap.

“Sira ka talaga. Ang dami mong pakulo.”

Ngumiti si Caleb. “So payag ka na?”

“Payag na ano? Na ligawan mo ako?” tanong ni Abby.

“Payag na totohanin ‘yung sinabi ko sa loob,” sagot ni Caleb sabay kindat.

Huminga ng malalim si Abby. “Hmm… pag-iisipan ko. Pero sa ngayon, kailangan nating harapin ang gulo na ginawa mo sa loob.”

Naglakad sila pabalik sa ballroom na magkahawak-kamay. Sa pagkakataong ito, hindi na nakayuko si Abby. Ramdam niya ang proteksyon ni Caleb sa kanyang tabi. Pagpasok nila, agad silang sinalubong ng mga bulung-bulungan.

“Tingnan niyo, magkasama pa rin sila.”

“Baka coincidence lang talaga na magkababata sila, tapos nagustuhan ni Sir,” sabi ng isang empleyado.

“O baka naman talagang nilandi lang ni Abby si Sir Caleb para makaangat. Alam niyo naman ‘yung mga mahihirap, gagawin ang lahat para yumaman,” bulong naman ng isa pa na malapit sa dating grupo nina Mika.

Narinig ni Caleb ang huling sinabi ng empleyado. Huminto siya sa harap ng babae.

“Kung may sasabihin kayo, siguraduhin niyong may ebidensya kayo. At tandaan ninyo, ‘yung susunod na magsasalita ng masama tungkol sa girlfriend ko, susunod kina Mika sa exit door.”

Natahimik ang lahat. Doon napatunayan ng lahat na seryoso si Caleb. Hindi lang ito isang laro o pagtatanggol.

Nang matapos ang party, hinatid ni Caleb si Abby pauwi sa kanilang maliit na bahay. Habang nasa tapat sila ng gate, bumaba si Caleb para pagbuksan si Abby.

“Salamat sa gabing ‘to, Caleb. Kahit na medyo naging magulo,” sabi ni Abby.

“Gusto ko lang malaman mo na simula bukas, magbabago na lahat sa opisina. Hindi na sila makakaporma sa’yo,” pangako ni Caleb.

“Sana nga. Pero Caleb, promise me hindi mo ako bibigyan ng special treatment pagdating sa trabaho. Gusto ko pa ring tapusin ‘yung internship ko ng maayos,” hiling ni Abby.

“Anything for you, my queen,” biro ni Caleb bago hinalikan ang noo ni Abby.

Pagpasok ni Abby sa loob ng bahay, hindi niya mapigilang mapahawak sa kanyang puso. Natatakot siya sa mga susunod na mangyayari lalo na ‘yung mga tsismis na sasalubong sa kanya sa opisina. Pero sa unang pagkakataon, naramdaman niyang hindi na siya nag-iisa.

Kinabukasan, parang ayaw pang bumangon ni Abby. Alam niyang pagtapak niya sa opisina, siya ang magiging main topic sa bawat water dispenser, bawat cubicle at kahit sa banyo. Pero dahil sa kanyang prinsipyo bilang breadwinner, hindi siya pwedeng basta-basta sumuko. Isinuot niya ang kanyang simpleng damit na isang maayos na T-shirt at pantalon. Bitbit ang kanyang paboritong baon na ginisang sardinas na may maraming kamatis.

“Anak, sigurado ka bang papasok ka? Baka masama ‘yung pakitungo sa’yo ng mga tao roon pagkatapos ng nangyari kagabi,” pag-aalala ng kanyang nanay habang nag-aabot ng baon.

“Kailangan po, Nay. Intern pa rin naman po ako doon tsaka wala naman ho akong ginawang masama. Magtatrabaho lang ho ako,” sabi ni Abby na pilit pinapatapang ang kanyang loob.

Pagdating sa lobby ng building, agad nararamdaman ni Abby ang mga tingin ng mga security guard at receptionist. Dati ay hindi siya pinapansin o kaya naman ay tinitingnan mula ulo hanggang paa. Pero ngayon, napatayo pa ‘yung receptionist at binati siya.

“Good morning, Miss Abby,” nakangiting bati nito na may kasamang bahagyang yuko.

Nailang si Abby. “Good morning din po,” maikling sagot niya bago dumiretso sa elevator.

Sa loob ng elevator, saktong nakasabay niya ang ilang empleyado mula sa sales department. Ramdam niya ‘yung siko ng mga tao sa isa’t isa habang pabulong na nag-uusap.

“Siya ‘yun ‘di ba, ‘yung sinabi na girlfriend daw ni Sir Caleb? Ang simple lang pala talaga niya sa personal ano, parang hindi naman kapani-paniwala,” bulong ng isa.

“Eh baka naman nag-gayuma si Sir, o kaya coincidence lang na magkababata sila kaya feeling special na siya,” sumagot naman ang isa pa.

Huminga ng malalim si Abby at tumingin na lang sa floor indicator. Pagpasok niya sa kanyang departamento, para bang tumigil ang lahat sa kani-kanilang ginagawa. Wala na sina Mika at Joy, pero ‘yung mga natirang empleyado ay para bang hindi malaman kung paano siya pakikitunguhan.

“Good morning!” bati ni Abby sa lahat.

Nagkatinginan ang mga ito. “Good morning, Abby,” sagot ng isa sa mga katrabaho na dati sumasabay sa panlalait nina Mika. “Ah ano… kailangan mo ba ng tulong sa mga reports mo? Pwede kitang tulungan.”

“Ay hindi na po. Salamat. Kaya ko na po ito,” mahinahong sagot naman ni Abby.

Umupo siya sa kanyang desk at laking gulat niya nang makita ang malinis na ito. Wala na ‘yung mga mapanirang post-it notes. Wala na rin ‘yung mga basura na madalas iwan sa mesa niya. Pero sa kabila ng positive side na hindi na siya direktang binubully ng physical, ramdam niya ang bigat ng mga negatibong tsismis na nakapaligid sa kanya.

“Uy, nakita niyo ba? Mag-isa pa rin siyang kumakain,” bulong ng isang babae sa kabilang cubicle nung lunch break na. “Eh akala ko ba girlfriend ni Sir ‘yan? Bakit hindi siya sinasabayan? Baka naman palabas lang ‘yun ni Sir Caleb para protektahan ‘yung image ng company sa bullying issue.”

“Oo nga eh. Baka nga nilandi lang niya si Sir Caleb kagabi para hindi siya masama sa mga natanggal. Napakatalino rin talaga ng jologs na ‘to no?” dagdag ng isa pa.

Hindi na lang pinansin ni Abby ang mga ito. Inilabas niya ang kanyang baong sardinas at nagsimulang kumain. Kahit na alam niyang pinagtitinginan siya dahil sa amoy ng kanyang pagkain, mas pinili niyang magpakatotoo sa sarili.

Maya-maya, biglang bumukas ang pinto ng opisina at pumasok si Caleb. Tulad ng inaasahan, agad na tumahimik ang lahat. Pero imbes na dumiretso sa kanyang sariling opisina, naglakad si Caleb patungo sa desk ni Abby.

“Abby,” tawag ni Caleb at ang boses nito ay malambing. Malayo sa pormal na tono na ginagamit niya sa iba.

“Caleb, anong ginagawa mo dito? Dapat nasa meeting ka na ‘di ba?” galit na tanong ni Abby.

“Tapos na ‘yung meeting at nalaman ko galing kay Mrs. Reyes na hindi ka raw lumabas para mag-lunch. Bakit dito ka lang kumakain?” tanong ni Caleb habang tinitingnan ‘yung baon ni Abby. Napansin niya ‘yung mga empleyadong nakamasid sa kanila.

“Eh masarap kasi ‘yung luto ni Nanay eh. Caleb, tsaka marami pa akong tinatapos na trabaho eh,” sagot naman ni Abby.

Biglang kinuha ni Caleb ang isang upuan at tumabi kay Abby. “Pahingi nga ako niyan. Mukhang masarap ‘yang sardinas na may kamatis ha. Matagal na akong hindi nakakakain niyan simula nung huling uwi natin sa probinsya.”

Nanlaki ang mga mata ng mga empleyado sa paligid. Ang boss nila, lalaking mayaman at makapangyarihan na si Caleb, ay nakikikain ng sardinas sa isang plastic na container kasama ang isang intern.

“Caleb, ano ba? Maraming nakakakita,” pabulong na saway ni Abby.

Pero huli na dahil kumuha na si Caleb ng kutsara at saka sumubo. “Hmm. Ang sarap. Iba talaga ang luto ni Tita. Mas masarap pa sa steak na kinain ko kagabi.”

Malakas ang sabi ni Caleb para marinig ng lahat. “Gusto ko rin ‘yung ipakain mo sa akin kapag naging tayo na talaga ha.”

Namula si Abby sa sinabi ni Caleb. “Caleb!”

Tumawa si Caleb at hinarap ang mga empleyado na kanina pa nakikinig. “By the way everyone, I hope you’re treating Abby well. Alam niyo naman kung gaano siya kahalaga sa akin, ‘di ba? And just to clarify, hindi coincidence ‘yung pagkikita namin dito. I’ve been looking for her for a long time.”

Pagkatapos kumain ni Caleb, muli siyang tumayo. “Abby, sunduin kita mamaya ha. Huwag kang tatakas. Mag-uusap tayo tungkol sa ‘ligaw things’ na sinabi ko kagabi.”

Nang makaalis si Caleb, hindi na mapigilan ang bulungan. Pero ngayon may halong takot na. Alam na ng lahat na hindi lang basta pretend ang ginawa ni Caleb.

“Abby, pasensya ka na kung minsan sumasabay ako kina Mika,” lapit ng isang katrabaho. “Huwag mo sanang sabihin kay Sir Caleb. Kailangan ko lang talaga ng trabaho.”

“Wala ‘yon. Basta gawin na lang natin ang trabaho natin ng maayos,” sagot ni Abby.

Sa kabila ng pagiging in-denial ni Abby, hindi niya maikakaila na kinilig siya sa bawat kilos ni Caleb. Pero alam niyang malayo pa ‘yung lalakbayin nila. Sa labas, siya ang target ng tsismis. Pero sa loob ng puso niya, unti-unti niya nang tinatanggap na baka nga… baka nga gusto niya na rin talaga ang kababata niya.

“Hay Caleb, ano bang ginawa mo sa buhay ko?” bulong ni Abby sa sarili habang tinatapos ang kanyang trabaho.

Sumapit ang hapon at kahit gustong magmadaling umuwi ni Abby para iwasan ang mga matang nakamanman sa kanya, hindi niya magawa dahil kailangan niyang tapusin ang filing ng mga resibo. Habang abala siya, napansin niyang para bang nagkakagulo ang mga empleyado sa labas ng kanilang departamento.

“Uy, ang ganda nung bulaklak. Para kanino kaya ‘yan?” rinig niyang tili ng isang babae mula sa kabilang table.

Maya-maya, pumasok ang isang delivery man na may bitbit na malaking bouquet ng mga sariwang sunflower—’yung paboritong bulaklak ni Abby nung nasa probinsya pa sila. Dumiretso ang lalaki sa desk ni Abby.

“Miss Abby, para po sa inyo. Galing kay Sir Caleb,” saad ng delivery man na may malapad na ngiti.

Naramdaman ni Abby ang biglang pag-init ng kanyang mukha. “Ah… salamat,” nauutal niyang sagot habang kinukuha ‘yung mga bulaklak.

May kasama itong maliit na card na may sulat-kamay ni Caleb. Nakasulat na: “Para sa paborito kong kababata na sana maging paborito ko na ring girlfriend balang araw. See you later.”

Muling nagbulungan ang mga katrabaho niya.

“Grabe, sunflowers talaga. Dati sardinas lang ‘yung dala niya, ngayon flower crown na ‘yung peg,” bulong ng isang empleyado na halatang may halong inggit ang boses.

“Hayaan niyo na. Baka coincidence lang naman na alam ni Sir ‘yung favorite flower niya. O baka naman nagpapahiwatig lang si Abby,” sagot naman ng isa na hindi pa rin matanggap ang katotohanan.

Hindi na lang pinansin ni Abby ang mga ito. Itinabi niya ang bulaklak at itinuloy ang trabaho. Pero hindi pa natatapos ang araw nang lapitan siya ng kanilang supervisor na ngayon ay halos magkanda-ugaga na sa pag-alok ng kape sa kanya.

“Abby, iha, kung pagod ka na, pwede ka nang maunang umuwi. Kami na magtatapos nitong file eh. Alam mo namang mahalaga ‘yung pahinga lalo na para sa isang special na tao ni Sir Caleb,” saad ng supervisor na may kasamang pilit na ngiti.

“Ayos lang po ako, Ma’am. Gusto ko naman pong tapusin ‘yung nasimulan ko. Intern lang po ako rito at gusto ko lang pong maging fair sa lahat,” magalang na sagot ni Abby.

“Napakabait mo talagang bata ka. Kaya naman pala nahulog ang loob ng boss natin sa’yo. Pero seryoso Abby, kung may kailangan ka, huwag kang mahihiyang magsabi sa akin ha? Kalimutan mo na ‘yung mga nangyari noong kasama pa natin sina Mika,” dagdag pa nito bago bumalik sa kanyang pwesto.

Nang matapos ang shift, saktong paglabas ni Abby sa main lobby ay nakita niyang sasakyan ni Caleb. Pero sa pagkakataong ito, hindi driver ang nakaupo sa harap kundi si Caleb mismo. Bumaba ang lalaki at pinagbuksan siya ng pinto sa harap ng maraming empleyadong palabas din ng building.

“Handa ka na?” tanong ni Caleb habang nakatingin sa mga mata ni Abby.

“Caleb, ‘yung mga bulaklak… salamat. Pero sana huwag ka nang magpadala ng ganun sa opisina. Nakakahiya,” bulong ni Abby habang sumasakay sa sasakyan.

“Bakit naman ako mahihiya? I want everyone to know that I’m officially courting you. Walang secrets-secret,” sagot ni Caleb habang nagmamaneho paalis.

Dinala ni Caleb si Abby sa isang tahimik na parke kung saan sila madalas maglaro nung mga bata pa sila. Hindi sa probinsya kundi sa isang maliit na parke sa lungsod na kamukha ng dati nilang tinatambayan. Bumili sila ng isaw at kwek-kwek sa tabi-tabi, bagay na ikinagulat ni Abby dahil naka-suit pa si Caleb.

“Caleb, tingnan mo ‘yung suot mo. Tapos kumakain ka ng isaw sa kalsada. Baka bukas nasa news ka na,” tawa ni Abby.

“Wala akong pakialam, Abby. Mas masaya akong kasama kang kumakain nito kaysa naman sa mga formal dinner na puro business ‘yung usapan,” seryosong sabi ni Caleb. “Abby, alam kong in-denial ka pa rin hanggang ngayon. Alam kong iniisip mo pa rin ‘yung sasabihin ng ibang tao tungkol sa pagiging breadwinner mo tsaka sa simpleng buhay mo.”

Napayuko si Abby. “Mahirap kasi, Caleb. Ang layo ng agwat natin. Kahit anong gawin ko, titingnan nila akong ‘yung mahirap na babaeng nanggagamit ng mayaman.”

Hinarap siya ni Caleb at hinawakan ang kanyang mga kamay. “Makinig ka sa akin. Hindi mo kailangang magbago para sa kanila. Tsaka hindi mo kailangang pantayan ang yaman ko dahil ‘yung yaman ko, yaman mo rin kung papayag ka. ‘Yung hinahanap ko hindi investment partner kundi ‘yung babaeng nagpatibok ng puso ko simula nung mga bata pa tayo.”

“Pero Caleb…”

“Wala nang pero, Abby. Gusto kita. Mahal kita at liligawan kita hanggang sa masabi mo ‘yung oo sa akin. Kahit magbaon ka pa ng tuyo araw-araw sa opisina, ako ang sasabay sa’yong kumain,” deklarasyon ni Caleb.

Naramdaman ni Abby ang panlalambot ng kanyang puso. Sa kabila ng lahat ng kanyang pagtanggi, alam niyang matagal na siyang nahulog kay Caleb. ‘Yung pagiging caring nito at ‘yung paninindigan sa kanya sa harap ng lahat ang unti-unting tumutunaw sa kanyang takot.

“Sige na nga, payag na ako. Manligaw ka. Pero huwag kang masyadong showy sa opisina ha. Baka lalong dumami ‘yung tsismis,” pagsuko ni Abby na may kasamang ngiti.

“Yes, finally!” sigaw ni Caleb na parang bata na nanalo sa laro. “Promise, susundin ko ‘yung gusto mo pero hindi ko itatago na sa akin ka.”

Habang naglalakad sila pabalik sa sasakyan, ramdam ni Abby ang gaan ng loob. Alam niya ang pagpasok niya bukas, naroon pa rin ‘yung mga mapanghusgang tingin at ‘yung mga negatibong bulong. Pero sa pagkakataong ‘to, hindi na siya natatakot dahil alam niyang sa likod ng bawat tsismis, may isang Caleb na handang humarang para sa kanya.

Lunes na naman at gaya ng inaasahan, ang bawat hakbang ni Abby sa lobby ng kumpanya ay para bang sinusundan ng mga radar. Pero may nagbago. Kung dati puro pandidiri ang mababakas sa mga mata ng mga tao, ngayon ay halo-halong takot, kuryosidad, at palihim na panlalait ang nararamdaman niya.

“Tingnan mo, suot pa rin niya ‘yung luma niyang sapatos. Akala ko ba binilhan na siya ni Sir Caleb ng mga branded?” bulong ng isang babae sa kabilang department habang naghihintay ng elevator.

“Baka naman strategy lang niya ‘yan para magmukhang humble. Alam mo na, para hindi sabihing gold digger agad. Pero sa loob-loob niyan, sigurado ako nagpapabili na ‘yan ng condo,” sagot ng kasama nito na may kasamang irap.

Huminga ng malalim si Abby. Pumasok siya sa elevator at tumingin sa refleksyon niya sa bakal na pinto. Simple lang siya at mananatili siyang simple. Pagdating niya sa kanyang desk, laking gulat niya nang makitang may nakapatong na namang maliit na box doon. Pagbukas niya, naglalaman ‘to ng isang mamahaling ballpen na may nakaukit na pangalan niya: Abigail Ramos.

“Para hindi ka na mawalan ng ballpen kapag kinuha ng iba,” saad ng isang boses sa likuran niya.

Napatalon naman sa gulat si Abby. “Caleb, ano ba? Huwag ka ngang nanggugulat. At saka bakit ba kailangan pang ganito kamahal na ballpen? Eh pwede naman ‘yung tig-sa-piso lang.”

“Iba ‘yan Abby. Simbolo ‘yan na bawat pirma mo tsaka bawat sulat mo rito sa kumpanya may halaga. At saka hindi ba sabi ko liligawan kita? Bahagi na ‘to ng panliligaw ko,” nakangiting sabi ni Caleb habang nakasandal sa gilid ng cubicle ni Abby.

“Caleb, tinitignan tayo ng lahat. Bumalik ka na nga sa opisina mo. Please lang,” pakiusap ni Abby habang pilit na tinatago ang kanyang kilig.

“Oh sige, aalis na ako. Pero mamaya sabay tayo magla-lunch ha. Sa pantry tayo kakain at magdadala ako ng sarili kong baon,” sabi ni Caleb bago kumindat at naglakad palayo.

Dahil sa presensya ni Caleb, ang mga dating katrabaho na hindi siya kinakausap ay biglang naging concern sa kanya.

“Abby, baka gusto mo ng tubig o baka gusto mo ng tissue? Sabihin mo lang ha,” sabi ng isang empleyadong si Sarah na dati ay isa sa mga tumatawa kapag nilalait ni Mika ‘yung baon ni Abby.

“Ayos ako, Sarah. Salamat,” maikling sagot ni Abby. Alam niya ‘yung plastic na pakikitungo ng mga ito pero pinili niyang maging desente pa rin.

Nang sumapit ang lunch break, lalong nagkagulo sa pantry. Dala ni Abby ang kanyang baon: pritong tuyo, kamatis at itlog na maalat. Sanay na siya sa amoy pero alam niyang para sa iba, cheap ito. Maya-maya, pumasok si Caleb na may dalang sariling lunch box. Umupo siya sa tapat ni Abby sa gitna ng maraming empleyado.

“Ano ‘yung baon mo, Caleb?” tanong ni Abby.

“Nagpabili ako kay Mrs. Reyes ng ginisang monggo at saka tapa. Gusto ko kasing matikman ‘yung sinasabi mong paborito ninyo sa probinsya,” sagot ni Caleb habang binubuksan ang kanyang pagkain.

Nagkaroon ng bulungan sa paligid. “Si Sir Caleb kumakain ng tinapa? Seriously?” rinig nilang sabi ng isang supervisor mula sa malayo.

“Bakit? Masama ba ‘yung tinapa? Masarap ‘to ah,” malakas ang sabi ni Caleb para marinig ng lahat. “Alam niyo, ang mga pagkaing ‘to nagpapaalala sa akin kung saan ako nanggaling. Hindi dahil boss na ako, kakalimutan ko na ‘yung lasa ng pagkaing pinagsaluhan namin ni Abby noon.”

Tumingin si Caleb kay Abby at ngumiti. “Abby, balita ko marami pa ring nagsasabi na coincidence lang na magkababata tayo, na baka nilandi mo lang ako. Gusto mo bang sabihin ko sa kanila kung ilang beses kitang iniyakan nung bata tayo dahil ayaw mo akong kalaro?”

“Caleb, huwag mong ikwento ‘yon. Nakakahiya,” saway ni Abby habang namumula ang mga pisngi.

Nagtawanan ang ilang empleyado, hindi dahil sa pangungutya kundi dahil sa nakitang human side ng boss nila. Pero sa likod ng tawanan na iyon, may mga negatibo pa ring bulong.

“Nagpapakitang-tao lang ‘yan si Sir para hindi lumabas ang kumpanya. Si Abby naman feeling main character. Tingnan natin kung hanggang kailan ‘yan,” bulong ng isang empleyadong inggit na inggit sa atensyong nakukuha ni Abby.

Pagkatapos mag-lunch, hinatid ni Caleb si Abby hanggang sa desk nito.

“Abby, huwag mong iisipin ‘yung mga sinasabi nila ha. Alam kong negative pa rin ‘yung ibang side pero ang mahalaga hindi ka na nila pwedeng saktan physically o basta-basta pagsalitaan. I’ve made sure of that.”

“Salamat, Caleb. Pero sana talaga matapos ko na itong internship ko ng walang gulo. Gusto kong makuha ‘yung certificate ko based sa merit. Hindi lang dahil girlfriend mo ako,” sabi ni Abby.

“Liligawan pa lang, Abby. Huwag kang excited,” biro pa ni Caleb.

Natawa na lang si Abby. Sa kabila ng lahat, unti-unti niya nang natatanggap na ang buhay niya ay hindi na magiging gaya ng dati. Sa isang banda, masakit pa rin marinig ang mga tsismis na gold digger siya. Pero sa kabilang banda, masarap sa pakiramdam na may isang taong gaya ni Caleb na handang kumain ng tinapa sa harap ng lahat para lang ipakitang wala siyang dapat ikahiya.

“Abby!” tawag ni Caleb bago ito tuluyang umalis. “Kahit anong mangyari, hinding-hindi kita bibitawan. Tandaan mo ‘yan.”

Tumango si Abby at bumalik sa kanyang trabaho. Ramdam niya ang mga mata ng mga tao sa paligid. Pero sa pagkakataong ito, mas matatag na ang kanyang loob.

Sa paglipas ng mga araw, naging routine na ni Caleb ang pagsabay kay Abby sa tanghalian sa loob mismo ng pantry. Ang dating mesa ni Abby na iniiwasan ng lahat dahil sa amoy ng mahirap na pagkain ay naging sentro na ngayon ng atensyon. Pero kahit hindi na siya pisikal na sinasaktan o harapang nilalait, ramdam pa rin ni Abby ang bigat ng mga tsismis na sasalubong sa kanya tuwing papasok siya.

“Tingnan mo, suot na naman niya ‘yung lumang cardigan niya. Nakakasawa na, parang walang pambili ng bago kahit nililigawan na ng mayaman,” bulong ng isang empleyado mula sa kabilang table habang nag-aayos ng makeup.

“Baka naman strategy ‘yan para hindi halatang binubuhay siya ni Sir Caleb. Pero tingnan mo sa social media, ang daming negative comments tungkol sa kanila. Keso coincidence daw na nagkakilala sila sa probinsya tapos dito pa nag-intern. Masyadong scripted,” sagot ng isa pa na hindi alam na nakikinig si Abby sa kabilang bahagi ng shelf.

Huminga ng malalim si Abby. Inayos niya ang kanyang mga folders at naglakad palayo. Hindi niya mapigilang makaramdam ng lungkot. Kahit na anong gawin niya, kahit gaano siyang kasipag sa trabaho, ang tanging nakikita ng mga tao ay ang koneksyon niya kay Caleb at ang kanyang pagiging mahirap.

Nang makabalik siya sa kanyang desk, nakita niya si Mrs. Reyes na may dalang mainit na kape.

“Iha, mukhang malalim ang iniisip mo ah. Huwag mong masyadong dibdibin. Narinig mo ang mga tao rito? Kapag hindi nila makuha ang meron ka, sisiraan ka nila.”

“Ma’am, mahirap po palang maging special sa paningin ng nakakataas. Mas gusto ko pa po yata nung intern ako na hindi nila pinapansin, kahit pa binubully nila ako, kaysa ngayon na bawat galaw ko may kahulugan sa kanila,” malungkot na sabi ni Abby.

“Alam mo Abby, si Caleb, seryoso siya sa’yo. Kagabi lang, narinig ko siyang kausap ang Daddy niya. Sabi niya handa raw siyang iwan ang posisyon niya kung ‘yan ang kailangan para mapatunayan sa’yo na hindi ka niya ginagamit para sa image ng kumpanya,” kwento ni Mrs. Reyes.

Nagulat si Abby. “Gagawin niya ‘yon?”

“Ganon ka niya kamahal, iha. Kaya huwag kang matakot. Hayaan mo silang magtsismisan. Ang mahalaga, alam mo ‘yung totoo.”

Maya-maya, pumasok si Caleb sa department. May bitbit itong malaking paper bag. “Lunch time. Abby, tara na sa pantry. May dala akong ginisang talbos ng kamote na may sardinas. Nagpaluto ako sa bahay dahil nag-crave ako nung nakita ko ‘yung baon mo nung nakaraan.”

Natuwa ang ilang empleyado pero si Abby ay napangiti na lang. “Caleb, talagang paninindigan mo ‘yan ha?”

“Oo naman. At saka gusto kong makita nila na mas masarap ‘to kaysa sa mga kinakain nila sa labas,” sagot ni Caleb sabay kindat.

Sa pantry habang kumakain sila, isang senior manager ang lumapit. “Sir Caleb, may meeting po kayo sa stockholders sa loob ng 30 minuto. Sigurado po ba kayong dito kayo kakain?”

“Yes, manager. At kung pwede, pakisabi na rin sa kanila kung may problema sila sa kinakain ko o sa kasama ko, pwedeng-pwede silang mag-withdraw ng shares nila. I don’t work with judgmental people,” seryosong sabi ni Caleb.

Natahimik ang manager at agad na umalis. Tumingin si Abby kay Caleb. “Masyado ka namang matapang, Caleb. Baka maapektuhan ‘yung kumpanya ninyo.”

“Abby, ‘yung kumpanya binubuo ng mga tao. Kung ‘yung mga tao rito puro panlalait lang ‘yung alam sa kapwa, hindi magtatagumpay ‘yung business na ‘to. And I’m doing this for the company’s culture, and for you,” paliwanag ni Caleb.

Nang matapos silang kumain, hinatid ni Caleb si Abby sa kanyang desk.

“Abby, liligawan kita ng tama. Hindi lang sa salita kundi sa gawa. Maganda ka sa Sabado ha. Ipapakilala kita ng formal sa buong pamilya ko bilang nililigawan ko, para wala na ring masabi ‘yung mga tao na coincidence lang lahat.”

“Caleb, nakakatakot naman ‘yan,” kabadong sabi ni Abby.

“Huwag kang matakot, kasama mo ako. At alam mo namang botong-boto sa’yo sina Mama, ‘di ba?”

Pag-alis ni Caleb, muling bumalik ang mga bulungan.

“Negative side na naman. Gagamitin na naman ‘yung pamilya para makasiguro sa yaman,” rinig ni Abby mula sa likuran niya.

Pero sa pagkakataong ‘to, hindi na yumuko si Abby. Humarap siya sa nagsasalita at ngumiti.

“Kung sa tingin niyo yaman lang ang habol ko, eh ‘di sana matagal ko nang tinanggap ‘yung alok nilang mataas na posisyon. Pero andito ako, intern pa rin. Nagtatrabaho gaya ninyo. Sana bago kayo magsalita, tingnan niyo muna ‘yung sarili ninyo sa salamin.”

Natahimik ‘yung empleyado at nagkunwaring busy. Sa loob-loob ni Abby, ramdam niya ang kaba pero ramdam niya rin ang tapang na ibinibigay sa kanya ni Caleb. Alam niyang marami pang haharapin na paninira. Pero hangga’t nasa tabi niya si Caleb, kakayanin niya.

Sumapit ‘yung araw ng Sabado, ‘yung araw na ipapakilala ni Caleb si Abby sa kanyang pamilya nang pormal. Kahit alam naman ni Abby na gusto siya ng mga magulang ni Caleb, hindi niya mapigilang manginig sa kaba. Suot niya ang isang simpleng floral dress na binili niya gamit ang kanyang unang sahod sa internship. Hindi ito galing kay Caleb dahil gusto niyang panindigan ang kanyang pagiging breadwinner.

“Anak, ang ganda-ganda mo. Huwag kang kabahan. Kilala ka na nila,” pag-aalo ng kanyang nanay habang inaayos ang kanyang buhok.

“Iba po kasi ngayon, Nay. Dati kababata lang ako. Ngayon nililigawan na po ako ni Caleb. Natatakot lang ako na baka sa huli mapahiya lang ako dahil sa agwat namin,” pag-amin ni Abby.

Eksaktong 6 ng gabi nang dumating si Caleb. Pagkakita niya kay Abby, para bang natigilan pa ang lalaki.

“Abby, ang ganda mo. Sabi ko naman sa’yo, ‘di ba? Kahit anong isuot mo, ikaw ang pinakamaganda sa paningin ko.”

“Salamat, Caleb. Tara na. Baka hinihintay na tayo ni Madam Elena,” yaya ni Abby para maitago ang pamumula ng kanyang mukha.

Sa loob ng mansyon, sinalubong sila ng mainit na yakap.

“Abby, iha! Sa wakas, dinala ka na rin ng anak ko rito nang pormal. Alam mo bang araw-araw akong kinukulit nito kung kailan ka raw papayag na magpaligaw?” biro ng ama ni Caleb na si Don Juan.

Habang naghahapunan, napansin ni Abby na ang hinahandang pagkain ay hindi mga mamahaling steak o caviar kundi mga pagkaing kinalakihan nila sa probinsya. May pinakbet, pritong tilapia, at ensaladang talbos ng kamote.

“Alam naming ito ang gusto mo, Abby. Ito rin ang gusto naming ituro kay Caleb na hindi niya dapat kalimutan ang pinagmulan niya,” sabi ni Madam Elena.

Sa gitna ng hapunan, naging seryoso ang usapan.

“Abby, alam namin ‘yung mga tsismis sa opisina. Alam naming nahihirapan ka dahil sa mga negatibong side ng mga empleyado,” panimula ni Don Juan. “Gusto naming malaman mo na kahit ano pang sabihin nila, ikaw ang pinipili namin para sa anak namin. Hindi dahil sa yaman kundi dahil sa ugali mo.”

Napaiyak si Abby sa narinig. “Salamat po. Akala ko po kasi magiging hadlang ‘yung katayuan ko sa buhay.”

“Hinding-hindi, iha. Sa katunayan, gusto naming maging part owner ka ng isa sa mga sub-companies namin kapag natapos mo ang internship mo. Hindi dahil girlfriend ka ni Caleb ha, kundi dahil nakita namin ang husay mo sa mga reports na pinapadala mo,” dagdag pa ni Don Juan.

Pagkatapos ng hapunan, naglakad-lakad sina Abby at Caleb sa garden.

“Oh, narinig mo ‘yon? Hindi lang ako ‘yung may gusto sa’yo ha, pati Board of Directors ng pamilya ko,” biro ni Caleb.

“Caleb, salamat ha sa pagtatanggol sa akin, sa pagpapakita sa lahat na wala akong dapat na ikahiya,” tapat na sabi ni Abby.

Hinarap siya ni Caleb at hinawakan ang kanyang mga kamay. “Abby, ito na ‘yung pagkakataon ko. Liligawan kita sa harap ng pamilya ko, sa harap ng mga empleyado, at sa harap ng buong mundo. Hanggang sa maging tayo na talaga. At hindi na ako papayag na tatawagin kang intern. Gusto ko, ‘Abby ko’ na ‘yung itatawag ko sa’yo.”

Napangiti naman si Abby at sa pagkakataong ‘to, hindi na siya nag-deny.

“Sige Caleb. Pinapayagan na kitang ligawan ako. Pero tandaan mo, kailangan mong paghirapan ‘to ha. Hindi porke’t mayaman ka, magiging madali na lahat.”

“Challenge accepted, my future queen,” masayang sagot ni Caleb.

Pero pagbalik ni Abby sa opisina nung Lunes, iba ang sasalubong sa kanya. Habang masaya siya sa piling ni Caleb, ‘yung mga negatibong tsismis ay lalong lumala. May mga kumakalat na blind item sa company group chat tungkol sa isang intern na ginagamit ang katawan para makuha ang pamilya ng boss nila.

“Negative side na naman tayo. Oh, tingnan mo ‘yung post sa freedom wall. Tungkol yata kay Abby ‘yan,” bulong ng isang empleyado pagdaan ni Abby.

Hindi alam ni Abby na ‘yung pananahimik niya ay lalong nagbibigay ng lakas ng loob sa mga haters niya. Pero sa kabila ng lahat, nananatiling matatag ang dalaga. Hindi na siya ‘yung Abby na iiyak sa rooftop. Siya na ‘yung Abby na handang lumaban para sa pag-ibig at para sa dangal niya.

“Hayaan mo lang sila, Abby. Malapit na ‘yung ending ng internship mo at malapit na rin ang simula ng bagong kabanata natin,” bulong ni Caleb sa kanya nang magkasalubong sila sa elevator.

Ang huling linggo ng internship ni Abby ay naging pinakamahirap pero pinakamakabuluhan. Sa bawat sulok ng kumpanya, para bang naghahati ‘yung opinyon ng mga tao. Sa positive side, wala nang nangangahas na utusan siya ng mga gawaing pang-janitress o tapunan siya ng kape. Pero sa negative na panig, ang mga tingin ay para bang mas nagiging matalas. Ang bawat pag-uusap ay tumitigil kapag pumapasok siya sa office.

“Ayun na ‘yung future madam. Siguraduhin niyo na maayos ‘yung table ninyo. Baka isumbong tayo kay Sir Caleb,” bulong ng isang katrabaho habang pilit na tumatawa.

“Nakakainggit din ano? Isang intern lang pero nakuha ‘yung jackpot. Coincidence daw na magkababata. Pero sa totoo lang, plano na yata ‘yan ng pamilya nila para makapasok sa yaman ng pamilya nila Caleb,” sagot naman ng isa pang empleyado na hindi man lang nagtatago sa likod ng cubicle.

Huminga ng malalim si Abby. Nilapitan niya ang kanyang desk at nakita ang isang nakatambak na paperwork na para bang sinadyang iwan doon para mahirapan siya sa huling araw niya. Hindi na siya nagreklamo. Inilabas niya ang kanyang baon: tuyo, kamatis at sinangag. Sa pagkakataong ‘to, hindi niya na tinago ang amoy. Kumain siya nang proud sa gitna ng opisina.

Maya-maya, lumapit si Caleb.

“Abby, bakit hindi ka pa nag-aayos? It’s your last day as an intern. May surprise ako sa’yo mamaya sa conference room.”

“Caleb, trabaho muna. Gusto kong tapusin lahat ng ‘to para wala silang masabi na naging tamad ako dahil sa’yo,” sagot ni Abby nang hindi tumitingin sa lalaki.

Hinawakan ni Caleb ang kamay ni Abby sa harap ng lahat. “Hayaan mo sila, Abby. Sa loob ng ilang buwan, nakita ko kung paano ka magpakasipag kahit na inaapi ka. Nakita ko kung paano mo tiniis ‘yung mga salita nila kahit below the belt na. You’ve proven me more than enough.”

Hapon na nang ipatawag lahat ng empleyado sa malaking conference room. Akala ng lahat, may bagong anunsyo tungkol sa shares ng kompanya, pero laking gulat nila nang makitang si Abby ang nasa harap kasama ang buong board of directors.

“Good afternoon, everyone,” panimula ni Caleb. “Ngayon ang huling araw ng internship ni Abigail Ramos. Marami sa inyo ang nag-iisip na kaya lang siya nandito ay dahil sa akin. Maraming nag-iisip na coincidence lang lahat. Pero gusto ko lang ipakita sa inyo ang performance review ni Abby.”

Ipinakita sa screen ang mga reports na ginawa ni Abby—mga gawaing pang-manager na nagawa niya nang mahusay kahit intern lang ang posisyon niya.

“Si Abby ay hindi lang basta breadwinner na jologs ang pananamit gaya ng sabi ninyo. Siya ang pinakamasipag na empleyadong nakita ko sa kumpanyang ito.” Tumingin si Caleb kay Abby nang may pagmamahal. “And today, I want to make it official. Liligawan ko si Abby ng harap-harapan at hihintayin ko ang matamis niyang oo hanggang sa maging handa siya. Sa mga nagsabing nanggagamit lang siya, tingnan niyo ang bank accounts ninyo. Si Abby ang nakatuklas ng butas sa accounting na nagligtas sa sahod ninyo nitong nakaraang buwan.”

Natahimik ang buong silid. Maraming empleyado ang napayuko sa hiya. Ang mga dating nambubully ay hindi makatingin nang diretso. Sa kabilang banda, si Abby, nakatayo nang matuwid. Sa kabila ng mga tsismis at negative side ng mga nakaraang araw, naramdaman niya ang tunay na tagumpay.

“Hindi ko kailangan ng posisyon, Caleb. Masaya na ako na napatunayan ko ang sarili ko,” bulong ni Abby.

“Pero kailangan kita, Abby. Hindi lamang sa kumpanya kundi sa buhay ko,” sagot ni Caleb.

Pagkatapos ng program, isa-isang lumapit ang mga katrabaho ni Abby.

“Abby, sorry sa mga nasabi namin ha. Sana maging masaya kayo ni Sir,” sabi ng isa.

“Ayos lang ‘yon. Basta sana matuto tayong rumespeto sa bawat isa, ano man ‘yung kinakain na suot natin,” sagot ni Abby.

Nang mag-isa na lang sila ni Caleb sa hallway, tinitigan ni Caleb ‘yung dalaga.

“So Abby, last day mo na bilang intern. Pwede na ba ako mag-apply bilang full-time boyfriend mo?”

Natawa si Abby. “Liligawan mo pa ako, ‘di ba? Sabi ko sa’yo, kailangan mong paghirapan ‘to.”

“Aba, kahit abutin pa ng habang-buhay Abby, basta para sa’yo,” sabi ni Caleb sabay yakap sa dalaga.

Dito na natatapos ang pagiging intern ni Abby at dito rin magsisimula ang bagong kabanata ng buhay niya bilang babaeng hindi na kailangang matakot sa mapanghusgang mundo dahil sa tabi niya ay ‘yung kababata niya, tagapagtanggol, at ‘yung lalaking tunay na nagmamahal sa kanya.

Lumipas ang ilang linggo matapos ang internship ni Abby. Bagaman hindi na siya empleyado sa kumpanya, hindi naging sikreto sa mga natirang empleyado na madalas pa ring makita ang sasakyan ni Caleb sa tapat ng kanilang maliit na bahay.

Sa opisina, para bang nagkaroon ng pansamantalang katahimikan. Pero hindi pa rin mawala-wala ang mga bulung-bulungan lalo na’t papalapit na ‘yung anibersaryo ng kumpanya kung saan magkakaroon ng malaking selebrasyon.

Isang hapon, habang nag-aayos si Abby ng mga paninda sa kanilang maliit na sari-sari store, dumating si Caleb. Hindi ito nakasuot ng suit. Naka-T-shirt lang at shorts, parang noong mga bata pa sila.

“Abby, handa ka na ba para sa event bukas? Gusto ni Mama na ikaw ‘yung maging special guest ko. Hindi lang bilang kaibigan kundi bilang… alam mo na,” sabi ni Caleb habang kumukuha ng isang pirasong candy sa garapon.

“Caleb, sigurado ka ba? Eh baka naman ‘pag lumitaw ako roon, magsimula na naman ‘yung mga tsismis. Alam mo naman ‘yung mga tao sa opisina ninyo. ‘Yung tingin pa rin sa akin, coincidence ang lahat ng ‘to. O kaya nilandi lang kita,” sagot ni Abby, bagama’t may ngiti na sa kanyang mga labi.

“Hayaan mo sila. Bukas, gagawin nating official lahat. Wala na akong pakialam sa sasabihin nila. Ang mahalaga eh ‘yung nararamdaman nating dalawa,” seryosong sagot ni Caleb.

Kinabukasan sa grand ballroom ng isang mamahaling hotel, muling nagtipon ang mga stakeholders at empleyado ng kumpanya. Nandoon lahat ng mga matataas na opisyal. Ang usap-usapan sa bawat table ay walang iba kundi si Abby.

“Narinig niyo ba? Darating daw si Abby ngayon bilang escort ni Sir Caleb. Ang kapal talaga ng mukha. Hindi na nahiya pagkatapos ng lahat ng issues,” bulong ng isang empleyado mula sa marketing department.

“Oo nga. Coincidence lang daw na magkababata sila. Pero tingnan niyo eh ngayon asensado na siya. Sigurado ginamit lang niyan ‘yung pagka-jologs niya para makuha ‘yung simpatya ni Sir,” dagdag pa ng isa.

Nang bumukas ang pinto, pumasok si Caleb kasama si Abby. Nakasuot si Abby ng isang napakagandang kulay asul na gown na sadyang ipinagawa para sa kanya. Pero sa kabila ng ganda niya, ramdam niya ang panunuri ng lahat.

Lumapit ang ilang stockholders kay Caleb.

“Sir Caleb, balita namin seryoso na talaga kayo rito sa dalagang ‘to ah. Hindi ba kayo natatakot na baka makaapekto ‘to sa image ng kumpanya? Marami kaming naririnig na negatibong side tungkol sa kanya?” diretsong tanong ng isang matandang stockholder.

Tumingin si Caleb kay Abby. Pagkatapos ay sa stockholder. Hinawakan niya ang kamay ni Abby at itinaas ito para makita ng lahat.

“Ladies and gentlemen, may I have your attention please?” malakas na anunsyo ni Caleb na nagpatahimik sa buong ballroom.

“Alam kong marami sa inyo ang nag-iisip na si Abby ay isang hamak na intern lamang na nagkataong naging kaibigan ko. Maraming nagsasabing coincidence lang ang lahat o baka nilandi lang niya ako para mapunta sa posisyong ‘to,” panimula ni Caleb. “Pero gusto ko lang linawin lahat ngayong gabi. Si Abby ay hindi ko lang basta kababata.”

Huminto si Caleb at tumingin nang diretso sa mga mata ni Abby.

“Ngayong gabi, sa harap ninyong lahat, gusto kong ipakilala si Abby bilang girlfriend ko. At hindi lang ‘yan. Siya ang babaeng papakasalan ko balang araw.”

Nagkaroon ng malakas na singhap sa buong paligid. ‘Yung mga empleyado na kanina lang ay nagbubulungan ay para bang nabilaukan sa kanilang iniinom. Si Abby mismo ay nagulat.

“Caleb, anong sinabi mo? Hindi pa naman tayo official ah,” bulong niya na medyo nanlaki ang mga mata.

“Official na tayo ngayon Abby. Bakit, ayaw mo ba?” biro ni Caleb pero bakas ang seryosong pagmamahal sa kanyang mukha. “Ayoko nang marinig na may nang-aapi sa kanya o nagsasabing hindi siya karapat-dapat. Si Abby ang nagturo sa akin ng tunay na halaga ng tao—wala sa suot, sa kinakain, kundi sa katapatan ng puso.”

Habang nakatayo si Abby sa tabi ni Caleb bilang escort nito, ramdam niya ang unti-unting pagbabago ng aura sa silid. Ang mga negatibong bulungan ay napalitan ng gulat na paggalang. Bagaman may iilan pa ring nagdududa, wala nang nangahas na magsalita ng masama.

“Girlfriend na pala talaga ni Sir,” bulong ng isang empleyado. “Kaya pala ganoon siya kung protektahan.”

“Ano? Negative man ‘yung tingin natin nung una, mukhang seryoso si Sir Caleb sa kanya. Hindi na talaga ‘to basta tsismis lang,” amin ng isa pa.

Hinarap ni Abby si Caleb nung mapag-isa sila sa isang sulok. “Caleb, bakit mo naman sinabi ‘yun? Bakit mo sinabing girlfriend mo ako sa harap ng lahat kahit hindi pa naman?”

“Dahil alam ko, natatakot ka na sabihin sa kanila. Ngayon alam na nila na girlfriend kita. Wala naman na silang magagawa kundi tanggapin ‘yung katotohanan. Bakit ba Abby? Ayaw mo bang totohanin na lang natin?” tanong ni Caleb habang nakangiti.

“Sira ka talaga. Pero sige na nga. Gusto ko rin naman.”

Doon sa harap ng mga stockholders at mga dating mapanghusgang empleyado, naging official ang relasyon nila. ‘Yung simpleng jologs na intern ay opisyal na ngang kinilala bilang katuwang ng boss nila—isang katotohanang hindi na kayang buwagin ng anumang tsismis.

Matapos ang gabing iyon sa ball, ang balita tungkol sa pagiging official nina Caleb at Abby ay mabilis na kumalat sa buong kumpanya. Kinabukasan, pagpasok ni Abby sa opisina para sana asikasuhin ang kanyang huling clearance bilang intern, isang kakaibang eksena ang sumalubong sa kanya. Dati-rati, pinagtitinginan siya ng may pandidiri, pero ngayon, kahit saan siya lumingon ay may mga pilit na ngiti at bahagyang yuko ng ulo.

“Good morning Miss Abby. Gusto niyo po ba ng kape o baka gusto niyo pong maupo muna rito sa lounge?” alok ng isang empleyado na dati ay hindi man lang siya tinitingnan kapag dumadaan siya.

“Naku, hindi na po. Salamat. Mag-aayos lang po ako ng papers,” mahinang sagot ni Abby.

Sa kabilang banda, hindi pa rin nawawala ang mga negatibong bulong sa mga sulok-sulok.

“Tingnan mo, wala pang isang linggo mula nung party, feeling prinsesa na siya dito. Sigurado ako hindi na ‘yun magtatrabaho ng seryoso dahil kampante na siya sa pera ni Sir Caleb,” bulong ng isang babae sa kabilang department.

“Positive side lang, hindi na siya amoy sardinas ngayon ah. Pero negative side, baka kontrolin niya na ang buong kumpanya. Masyado siyang naging swerte para sa isang katulad niyang jologs,” sagot naman ng isa pa.

Naririnig naman ni Abby ang lahat pero sa pagkakataong ‘to, hindi na siya nasasaktan. Alam niya sa kanyang sarili na ang kanyang pagkatao ay hindi na nakabase sa kung anong sasabihin ng ibang tao.

Pumasok siya sa opisina ni Caleb para sa huling pirma. Pagpasok niya, nakita niyang abala si Caleb sa pagbabasa ng mga reports. Pero agad itong tumingala at ngumiti nang makita siya.

“Oh, ‘yung girlfriend ko andito na pala,” bati ni Caleb sabay tayo para salubungin si Abby.

“Caleb, ‘yung mga tao sa labas… puro tsismis pa rin ‘yung dala. Pero kahit papaano, hindi na sila kasing lala ng dati,” kwento ni Abby habang nilalapag ang clearance forms.

“Hayaan mo sila, Abby. Importante, alam nating dalawa ang totoo. At gaya ng ipinangako ko, hindi lang kita basta girlfriend. Liligawan kita ng mas matindi pa ngayon para patunayan sa’yo na karapat-dapat ka sa lahat ng ‘to,” seryosong sabi ni Caleb habang hinahawakan ang kamay ng dalaga.

“Alam mo Caleb, nung una, in-denial talaga ako. Takot ako na baka saktan mo lang ako, baka mapaglaruan lang ako ng tadhana. Pero nung nakita ko kung paano mo ako ipinagtanggol sa harap ng lahat, doon ko na-realize na mahal na rin pala kita,” pag-amin ni Abby habang namumula ang kanyang pisngi.

Nagliwanag ang mukha ni Caleb. “Totoo? So hindi ka na in-denial ngayon?”

“Hindi na siyempre. Pero tandaan mo, kailangan mo pa ring magpaalam nang maayos kina Nanay, lalo na kay Tatay sa probinsya. Alam mo namang tradisyonal ‘yung pamilya namin,” paalala ni Abby.

“Aba, kahit ngayon din lilipad tayo sa probinsya para pormal akong humingi ng basbas sa kanila. Alam mo namang gustong-gusto ka ni Mama para sa akin. Kaya sigurado ako, matutuwa sila na tayo na talaga,” sagot ni Caleb na puno ng pananabik.

Lumipas ang mga buwan at naging maayos ang relasyon ng dalawa. Si Abby ay hindi na bumalik sa kumpanya bilang intern kundi bilang isang consultant para sa kanilang mga corporate social responsibility projects. Ginamit niya ang kanyang karanasan bilang breadwinner para tulungan ang mga pamilyang nangangailangan. Sa tuwing magkakaroon ng events ang kumpanya, hindi na pinagtitinginan si Abby ng may pandidiri; sa halip ay naging inspirasyon siya sa marami na ‘yung katayuan sa buhay ay hindi hadlang para makamit ‘yung respeto at pag-ibig. Bagaman may mga tsismis pa rin paminsan-minsan, mas nanaig ‘yung paghanga sa kanya.

Isang hapon habang naglalakad sila ni Caleb sa garden ng mansyon, huminto si Caleb at hinarap si Abby.

“Salamat, Abby. Salamat kasi sumugal ka nung panahong binubully ka sa opisina ko. Salamat kasi hinayaan mo akong maging bahagi ng buhay mo,” sabi ni Caleb habang may nilalabas na maliit na box mula sa kanyang bulsa.

“Caleb, ano ‘yan?” gulat na tanong ni Abby.

“Hindi pa ‘to proposal. Huwag kang kabahan. Promise ring lang muna. Simbolo na kahit anong tsismis o negatibong sabihin ng mundo, ikaw lang ‘yung babaeng mamahalin ko habang-buhay,” sagot ni Caleb habang isinusuot ‘yung singsing sa daliri ni Abby.

Napaiyak naman si Abby sa tuwa. “Mahal kita, Caleb. Kahit na jologs ako, kahit na mahirap lang kami… Salamat kasi tinanggap mo ako kung sino ako.”

“Hindi ka jologs, Abby. Ikaw ang reyna ng buhay ko,” huling saad ni Caleb bago hinalikan ang noo ng dalaga habang lumulubog ‘yung araw.

Ang sabi nila, kahit gaanong kahirap ang buhay, huwag na huwag kang susuko. Dahil sa bawat pagtitiis mo, may naghihintay sa’yong kaginhawaan na kusang lalapit sa’yo.