Probinsyanang babae, pinagtawanan at pinahiya ng kanyang mga katrabaho dahil galing siya sa probinsya at hindi nga maganda ang suot nito. Pero isang linggo ang makalipas, laking gulat nila nang malaman na ito na pala ang magiging kanilang panibagong boss.

Masayang-masaya ang pamilyang Dela Cruz dahil sa wakas ay nagkaroon sila ng anak na nakapagtapos ng pag-aaral. Ang mga ngiti at halakhak ay nag-uumapaw sa maliit na bahay na gawa sa kahoy at pawid. Nakakalat ang mga bulaklak at makukulay na banderitas, tanda ng kanilang selebrasyon.

Si Erika ay masigasig na babae. Bawat hakbang niya patungo sa entablado upang tanggapin ang kanyang diploma ay puno ng determinasyon at pangarap. Naramdaman niya ang bigat ng pagod at sakripisyo sa bawat hakbang, ngunit hindi iyon naging hadlang upang siya’y magpatuloy. Matagal nang pangarap ni Erika na makatulong sa kanyang pamilya, kaya naman hindi siya makapaghintay na makapagtapos.

“Anak, sobrang proud kami sa’yo,” ani Mang Nestor, ang kanyang ama, habang niyayakap siya ng mahigpit. Ang mga mata ni Mang Nestor ay tila ba naaalala ang kanyang mga naging pagsisikap para lamang mapag-aral ang kanyang anak na si Erika. Nagtatrabaho nga siya ng sobra sa oras upang makapagbigay ng baon para sa kanyang anak.

“Oo nga, ‘nak. Hindi mo alam kung gaano kami kasaya ngayon,” dagdag pa ni Aling Mila, ang kanyang ina, habang pinupunasan ang mga luha sa kanyang pisngi. Si Aling Mila ang palaging gumagawa ng paraan upang mapanatili ang kanilang maliit na negosyo sa palengke, kahit na paminsan ay hirap na silang magkasya ang kita.

“Nay, Tay, lahat po ito ay dahil sa inyo. Kung hindi po dahil sa inyong sakripisyo, hindi ko po ito maaabot,” sagot ni Erika habang pinipilit niyang pigilan ang pag-agos ng kanyang luha. Nakayakap siya sa kanyang mga magulang, ramdam ang init ng kanilang pagmamahal at suporta.

“Erika, anak, marami ka pang mararating. Alam naming kayang-kaya mo,” sabi ni Mang Nestor habang tinatapik ang balikat ni Erika. “Pero huwag mong kakalimutan ang mga itinuro namin sa’yo ha? Ang pagiging masipag, mapagkumbaba, at mapagmahal.”

“Opo, Tay. Pangako po, hinding-hindi ko po kayo bibiguin,” sagot ni Erika habang nakangiti. Sa likod ng kanyang isip, nakikita niya ang sarili na nagtatrabaho sa isang malaking kumpanya sa Maynila, nagdadala ng sapat na pera upang tulungan ang kanyang pamilya at mapaayos ang kanilang bahay.

Sa kabila ng mga pangarap ni Erika, alam niyang hindi magiging madali ang daan patungo rito. Ang kanilang buhay sa probinsya ay punong-puno ng hamon. Walang araw na hindi niya naaalala ang mga gabing kailangang mag-aral sa ilalim ng ilaw ng gasera dahil walang kuryente. Walang oras na hindi siya naglalakad ng ilang kilometro papunta sa paaralan dahil kulang ang pamasahe. Ngunit ang lahat ng ito ay nagpatatag sa kanya, nagbigay ng lakas upang ipagpatuloy ang laban.

“Erika! Halika na at magsisimula na ang handaan!” tawag ni Aling Mila mula sa kusina.

Ang buong barangay ay nagtipon-tipon upang ipagdiwang ang tagumpay ni Erika. Ang mga kapitbahay, kamag-anak, at kaibigan ay nagsidatingan bitbit ang kani-kanilang mga handa. Sa gitna ng kasiyahan, nakita ni Erika ang kanyang mga kaibigan, sina Lito at Mareng Cilia. Sila ang mga taong naging sandigan niya sa panahon ng pangangailangan. Sila ang mga taong nagpapaalala sa kanya na hindi siya nag-iisa sa kanyang mga laban.

“Erika! Grabe, ang galing-galing mo! Tuwang-tuwa kami para sa’yo,” wika ng kanyang Mare na si Cilia habang yakap-yakap siya.

“Oo nga, Erika. Ngayon, sigurado na akong magiging successful ka sa Maynila,” saad pa ni Lito habang nagbibirong kumakaway na parang artista. Nagtawanan sila habang inaalala ang mga kalokohan at hirap na kanilang pinagsamahan noong mga bata pa sila.

“Salamat sa inyo, mga kaibigan ko. Pero hindi pa tapos ang laban. Alam kong marami pa akong harapin sa Maynila, pero handa akong harapin lahat ng iyon para sa aking pamilya,” sagot ni Erika, puno ng determinasyon sa kanyang mga mata.

Lumipas ang mga oras at ang saya ng pagdiriwang ay nagpatuloy hanggang sa gabi. Habang nakaupo si Erika sa ilalim ng puno ng mangga sa kanilang bakuran, tinatanaw niya ang malayong bayan ng Maynila. Hindi niya maipaliwanag ang kanyang nararamdaman; halo-halong saya, kaba, at pananabik.

“Erika, ano naman ang iniisip mo diyan?” tanong ni Aling Mila habang lumalapit sa kanya. Umupo ito sa tabi niya at kinamusta siya.

“Iniisip ko lang po ang kinabukasan, Nay. Ang dami ko pang gustong gawin para sa atin. Gusto kong maiahon kayo sa hirap, maipatayo kayo ng maayos na bahay, at mabigyan kayo ng komportableng buhay,” sagot ni Erika, hindi maiwasang mapaluha sa kanyang mga pangarap.

“Anak, alam namin na kaya mong lahat ng ‘yan. Pero huwag mong kalimutang magpahinga at alagaan ang sarili mo ha? Ang importante, gawin mo lahat ng bagay na may pagmamahal at katapatan,” paalala ni Aling Mila habang hinahaplos ang buhok ng anak.

“Opo, Nay. Pangako po, hindi ko kakalimutan ang mga tinuro niyo,” sagot ni Erika, puno ng pag-asa ang kanyang puso.

Kinabukasan, bago magbukang-liwayway, handa na si Erika para sa bagong kabanata ng kanyang buhay. Bitbit ang kanyang maleta at ang mga pangarap ng kanyang pamilya, sumakay siya ng bus papuntang Maynila. Hindi niya alam ang mga hamon at pagsubok na kanyang haharapin, ngunit sigurado siyang kakayanin niya ang lahat ng ito.

Sa bawat pagpadyak ng bus, bawat kilometro na nalalampasan, ramdam niya ang paglapit ng kanyang mga pangarap. Habang papalapit ang bus sa malaking siyudad, natanaw ni Erika ang mga naglalakihang gusali at abalang mga kalsada. Sa kanyang puso, alam niyang ito na ang simula ng isang bagong yugto, isang yugtong puno ng pag-asa, pagsubok, at tagumpay.

“Maynila, heto na ako,” bulong ni Erika sa kaniyang sarili habang pinipigilan ang kaba at pananabik.

Ang pangarap na minsang malabo ay ngayong nagiging mas malinaw na. Isa-isa niyang naaalala ang mga gabing nag-aaral siya sa ilalim ng gasera, ang mga araw ng pagtitiyaga, at ang mga sakripisyo ng kanyang mga magulang. Lahat ng ito ay nagbibigay sa kanya ng lakas at inspirasyon upang harapin ang bagong buhay sa Maynila. Habang iniisip ang lahat ng ito, nakatulog si Erika sa upuan ng bus may ngiti sa kanyang mga labi.

Pagdating sa Maynila, laking gulat ni Erika sa laki at dami ng mga gusali. Bata pa siya noong huling makapunta siya rito kasama ang kanyang pamilya para mamasyal, kaya’t ngayon ay para siyang nasa ibang mundo. Ang mga kalsada ay punong-puno ng sasakyan at ang mga tao’y nagmamadali. Sa kanyang mga mata, ang Maynila ay isang tila paraiso ng mga pangarap.

“Dito na magsisimula ang aking pangarap,” bulong ni Erika sa sarili habang naglalakad sa gilid ng kalsada. Ang init ng araw ay tumatama sa kanyang balat ngunit hindi nito napapawi ang kanyang determinasyon.

Sa kanyang paglalakad, unang ginawa ni Erika ay maghanap ng matutuluyan. Habang naglilibot siya, naalala niya ang paalala ng kanyang tatay tungkol sa mga taong mapagsamantala sa Maynila.

“Anak, huwag kang magtitiwala agad sa kahit na sino. Marami diyan ang mapagsamantala. Mag-ingat ka palagi,” ito ang sabi ni Mang Nestor bago siya umalis ng probinsya.

Kaya naman, sinigurado ni Erika na magiging maingat siya sa bawat hakbang na gagawin niya. Hindi siya papayag na maloko ng kahit na sino. Matapos ang ilang oras ng pag-iikot, nakahanap siya ng isang maliit na apartment na abot-kaya ang renta.

“Pwede na siguro ‘to,” sabi niya sa sarili habang tinitignan ang maliit na kwarto. May kama, maliit na lamesa, at isang kabinet—lahat ng kailangan niya para sa pansamantalang tirahan.

Ngunit kinagabihan, habang nagpapahinga siya sa kanyang bagong kwarto, napagtanto niyang nawawala ang kanyang wallet at cellphone. Kinabahan siya at agad-agad na hinanap ang mga ito sa kanyang bag.

“Nasaan na ang mga ‘yon?” tanong niya sa sarili habang patuloy na nagkakalkal.

Nang hindi niya makita ang mga ito, naisip niyang nadukutan siya. Mabilis na nag-init ang kanyang mga mata at hindi niya napigilan ang pag-agos ng kanyang luha.

“Paano na ‘to? Paano ako magsisimula kung wala akong pera at cellphone?” iyak ni Erika habang nakaupo sa gilid ng kama. Ramdam niya ang bigat ng sitwasyon at ang takot na baka hindi niya kayanin ang mga darating na pagsubok.

Ngunit biglang tumunog ang isa pang cellphone sa kanyang bag, ang kanyang backup phone na isang lumang keypad. Mabilis niyang kinuha ito at sinagot ang tawag.

“Hello?” nanginginig niyang sabi.

“Hello? Magandang gabi. Ako nga pala si Michael. Napulot ko ‘yung cellphone at wallet mo kanina sa may kanto ng España. Nakita ko na ito ‘yung backup number mo. Tama ba na ikaw si Erika?” tanong ng lalaki sa kabilang linya.

“Opo, ako po si Erika. Salamat po, Sir! Akala ko po kasi nadukutan ako,” sagot ni Erika, hindi mapigilan ang tuwa at ginhawa na nararamdaman.

“Walang anuman. Kung gusto mo, pwede tayong magkita bukas para maibalik ko sa’yo ang gamit mo,” alok ni Michael.

“Sige po, Sir. Maraming salamat po ulit,” sabi ni Erika, ramdam ang pag-asa sa kanyang puso.

Kinabukasan, sa isang maliit na kapehan malapit sa kanyang apartment, nakipagkita si Erika kay Michael. Habang hinihintay niya ito, hindi maiwasan ni Erika na makaramdam ng kaba at excitement. Ilang sandali pa, dumating si Michael. Mabango ito at gwapo, na agad namang napansin ni Erika. May dala itong isang maliit na bag at nang makita siya ni Michael, ngumiti ito at lumapit.

“Erika?” tanong ni Michael habang iniaabot ang bag. “Ito na ang cellphone at wallet mo. Napulot ko siya malapit sa isang tindahan kahapon.”

“Maraming salamat po, Sir Michael,” sagot ni Erika habang kinukuha ang bag. “Hindi niyo po alam kung gaano kalaking tulong ‘to sa akin.”

“Naku, wala ‘yun. Mas mabuti na rin na naibalik ko ‘to sa’yo. Baka kailangan mo ang mga ito para sa trabaho o iba pang mahahalagang bagay. Nandito pa naman lahat ng ID mo,” sabi ni Michael na may ngiti sa kanyang mga labi.

Habang nag-uusap sila, hindi maiwasan ni Erika na hangaan si Michael. Bukod sa pagiging gwapo at mabango, tila mabait at matapat pa ito.

“Ano po ang trabaho niyo, Sir?” tanong ni Erika, nais makilala pa ang lalaki na nagbalik sa kanyang mga gamit.

“Ah, nagtatrabaho ako dito sa isang kumpanya sa Maynila. Ikaw, anong balak mong gawin dito sa lungsod?” tanong ni Michael habang umuupo sa tapat ni Erika.

“Balak ko pong maghanap ng trabaho. Katatapos ko lang po kasing magkolehiyo at gusto kong makatulong sa pamilya ko,” sagot ni Erika, hindi maitago ang kasabikan sa kanyang boses.

“Ganoon ba? Sigurado akong makakahanap ka ng magandang trabaho dito. Mukha namang masipag ka at mukha kang determinado,” sabi ni Michael habang tinitignan si Erika.

“Salamat po. Sana nga po ay magtagumpay ako,” sagot ni Erika, puno ng pag-asa.

Sa kanilang pag-uusap, naramdaman ni Erika ang isang kakaibang koneksyon kay Michael. Para bang may tiwala siya agad dito kahit ngayon lang sila nagkita. Ngunit naalala niya ang paalala ng kanyang tatay na mag-ingat sa Maynila, kaya’t kahit gusto niyang makipagkaibigan kay Michael, nagdesisyon siyang maging maingat pa rin.

“Sir Michael, maraming salamat ulit. Sana magkausap pa tayo ulit,” sabi ni Erika bago sila maghiwalay.

“Oo naman, Erika. Kung kailangan mo ng tulong o may tanong ka, nandito lang ako. Huwag kang mahihiyang lumapit,” sagot ni Michael na nagbigay pa ng kanyang numero kay Erika para sa anumang pangangailangan.

Habang pabalik sa kanyang apartment bitbit ni Erika ang kanyang wallet at cellphone, naramdaman niya ang pag-asa at tiwala sa kanyang sarili. Alam niyang hindi magiging madali ang mga susunod na araw, ngunit sa tulong ng mga mabubuting tao tulad ni Michael, naniniwala siyang malalampasan niya ang anumang pagsubok na darating.

Sa kanyang maliit na kwarto, muling inaalala ni Erika ang mga pangarap niya para sa kanyang pamilya. Hindi siya papayag na mapigilan ng kahit na ano o kahit sino. Buong puso siyang magtatrabaho at magsusumikap para sa kanyang mga mahal sa buhay at para sa kanyang sarili. Ang Maynila ay puno ng hamon at oportunidad, at si Erika ay handa na upang harapin ang lahat ng ito.

Kinabukasan, maaga pa lamang ay gising na si Erika. Nakahanda na ang kanyang resume at suot ang pinakamaayos niyang damit. Tila ba punong-puno siya ng pag-asa habang naglalakad sa mga kalsada ng Maynila, dala ang pangarap na magkaroon ng trabaho upang makatulong sa kanyang pamilya.

“Kayang-kaya ko ‘to,” bulong ni Erika sa sarili habang papunta sa unang kumpanyang kanyang aaplayan.

Ngunit sa kanyang pagdating, tila ba pinagsakluban siya ng langit at lupa. Pagkatapos maghintay ng halos isang oras, lumabas ang secretary at sinabi, “Pasensya na, pero hindi kami tumatanggap ng applicants ng walang experience.”

“Pero nakapagtapos po ako ng pag-aaral at masipag po akong magtrabaho,” pagmamakaawa ni Erika. Ngunit tila ba ay hindi siya naririnig ng sekretarya.

“Pasensya na, pero kailangan ng experience dito. Maraming salamat na lang sa pagpunta,” sabi ng sekretarya bago siya iniwan.

Lumabas si Erika ng gusali, buo ng kalumbayan ang kanyang loob at nawawala na rin ang kanyang determinasyon. Sunod niyang pinuntahan ang iba pang mga kumpanya sa kanyang listahan, ngunit sa bawat pintong kanyang kakatukin, tila ba paulit-ulit na lang ang sagot: “Walang bakanteng posisyon,” “Hindi kami tumatanggap ngayon,” “Kailangan ng experience.”

Lumipas ang oras at naramdaman ni Erika ang bigat ng gutom. Wala na siyang pera upang bumili ng pagkain dahil lahat ng kanyang dala ay nagamit na niya sa unang araw pa lang ng pagdating. Buong hapon siyang naglibot sa siyudad umaasang may isang kumpanya na tatanggap sa kanya, ngunit sa bawat pagtanggi, nararamdaman niyang nawawala ang kanyang pag-asa.

“Bakit ganito?” bulong ni Erika sa sarili habang naglalakad sa kahabaan ng Intramuros. Ang kanyang mga paa ay tila mabigat at ang kanyang puso ay puno ng pangamba. Naupo siya sa isang bench, pinapanood ang mga ibon na lumilipad. Naisip niya ang kanyang mga magulang sa probinsya at ang kanilang mga pangarap para sa kanya.

“Dapat yata hindi na lang ako nakipagsapalaran dito sa Maynila,” isip niya habang pinupunasan ang mga luhang nagbabadyang pumatak.

Habang nagmumuni-muni, may narinig siyang tawag.

“Erika?”

Isang pamilyar na boses ang pumukaw sa kanya. Paglingon niya, nakita niya si Michael kasama ang pamilya nito. Nagulat siya sa muling pagkikita nila.

“Michael?” gulat niyang bati. “Anong ginagawa mo dito?”

“Dinala ko lang sila Mama at Papa dito at saka mga kapatid ko para mamasyal,” sagot ni Michael habang papalapit. “Ikaw, anong ginagawa mo dito? Ah, naghahanap ka ng trabaho ‘di ba?” tanong ni Michael na tila naalala ang kanilang pag-uusap kagabi.

“Oo, buong araw na akong nag-iikot pero wala pa rin akong mahanap. Lahat sila gusto may experience,” paliwanag ni Erika habang pinipilit na huwag ipakita ang kanyang pagkadismaya.

“Ganoon ba? Alam mong may bakanteng posisyon sa kumpanya namin? Baka gusto mong subukan? Pwede kitang tulungan na makapasok doon,” sabi ni Michael habang umuupo sa tabi ni Erika.

Nagulat si Erika sa narinig. “Talaga? Totoo ba ‘yun Michael?” tanong niya, hindi makapaniwala sa kanyang narinig.

“Oo naman. Kailangan lang ng isang masipag at determinadong tao. Alam kong pasok ka sa mga katangiang iyon,” sagot ni Michael na may ngiti.

“Salamat, Michael. Hindi mo alam kung gaano kalaking tulong ‘to sa akin,” sabi ni Erika, puno ng pag-asa at tuwa. “Kailan naman ako pwedeng magsimula?” tanong ni Erika na hindi maitago ang excitement sa kanyang boses.

“Bukas na bukas din. Magdala ka lang ng resume mo at sasamahan kita sa opisina,” sagot ni Michael habang kinukuha ang kanyang cellphone. “Tatawagan ko lang si HR para malaman nila na darating ka.”

Habang nag-uusap sila, hindi maiwasan ni Erika na makaramdam ng ginhawa at pasasalamat. Sa wakas, tila nagbubukas na ang pinto ng mga oportunidad para sa kanya. Nakaramdam siya ng muling pag-asa at tiwala sa sarili.

Kinabukasan, maaga pa lamang ay gising na si Erika. Nakahanda na ang kanyang resume at suot ang pinakamaayos niyang damit muli. Tila ba punong-puno siya ng pag-asa habang naglalakad sa mga kalsada ng Maynila, dala ang pangarap na magkaroon ng trabaho upang makatulong sa kanyang pamilya.

Sa wakas, dumating sila Michael sa opisina. Magarang gusali ito at sa loob makikita ang mga empleyadong abala sa kanilang trabaho. Pinakilala siya ni Michael sa HR manager at nagbigay ng rekomendasyon para kay Erika.

“Hi, I’m Lisa, the HR manager here. Michael here told me about you,” bati ng HR manager habang inaabot ang kamay kay Erika.

“Nice to meet you, Ma’am. Thank you po for this opportunity,” sagot ni Erika habang mahigpit na kinamayan si Lisa.

“Okay, let’s sit down and discuss your qualifications,” sabi ni Lisa habang tinuturo ang isang upuan sa tapat ng kanyang mesa.

Habang nag-i-interview, naramdaman ni Erika na tila ba gumagaan ang kanyang pakiramdam. Naipakita niya ang kanyang determinasyon at kakayahan, at kitang-kita ni Lisa ang potensyal niya.

“Michael was right, you have the qualities we are looking for. Welcome to the team, Erika,” sabi ni Lisa habang inaabot ang isang papel na may kontrata.

“Thank you so much, Ma’am! I promise I will do my best,” sagot ni Erika habang pinipirmahan ang kontrata.

Pagkatapos ng lahat ng ito, lumabas si Erika ng opisina na may ngiti sa kanyang mga labi. Hindi pa rin siya makapaniwala na sa wakas ay nakahanap na siya ng trabaho. Lumapit siya kay Michael at niyakap ito.

“Thank you so much, Michael. Kundi dahil sa’yo, hindi ko ‘to makakamit,” sabi ni Erika habang pinipilit na pigilan ang kanyang luha.

“Walang anuman, Erika. Alam kong kaya mo ‘to. Basta’t magsikap ka at magtiwala sa sarili mo ha?” sagot ni Michael na may ngiti sa kanyang labi.

Sa araw na iyon, naglakad si Erika pauwi sa kanyang apartment na puno ng pag-asa at tiwala. Alam niyang marami pa siyang haharapin na pagsubok, ngunit ngayon, may trabaho na siya at may tiwala sa sarili. Sa tulong ni Michael, isang pinto ng oportunidad ang nagbukas para sa kanya at siya ay handa na upang harapin ang mga hamon ng buhay sa Maynila.

Sa mga unang linggo pa lamang ng trabaho ni Erika, agad na nakitaan ng kanyang mga boss ang kanyang husay at dedikasyon. Sa bawat gawain na ibinibigay sa kanya, palagi niyang ginagawa ito ng may buong sigasig at pag-iingat. Ang kanyang pagiging mapagkumbaba at pagiging masipag ay tila ba magnet na humahatak ng positibong atensyon mula sa kanyang mga nakatataas.

“Erika, maayos ang ginawa mo sa report na ‘to. Keep up the good work,” sabi ni Miss Santos, ang kanyang immediate supervisor, isang umaga habang inaabot ang dokumento na kanyang inihanda.

“Maraming salamat po, Ma’am. I will do my best,” sagot ni Erika, hindi maitago ang tuwa sa mga papuri.

Partikular na napansin ni Miriam, ang matandang Board of Director ng kumpanya, ang kanyang galing. “Miss Erika, right? You have a bright future ahead of you. I see great potential in you,” sabi ni Miriam isang araw matapos nilang mag-usap tungkol sa isang proyekto.

“Thank you po, Ma’am. I am very grateful for this opportunity po,” sagot ni Erika, halos hindi makapaniwala na siya’y pinupuri ng isa sa pinakamataas na opisyal ng kumpanya.

Habang patuloy na umaangat si Erika sa kanyang trabaho, napansin din niya kung gaano karaming kaibigan si Michael sa kumpanya. Madalas niyang makita si Michael na kausap ang iba’t ibang empleyado; lahat sila ay mukhang natutuwa at nagpapakita ng respeto sa kanya. Bukod sa kanyang kagwapuhan, mabait at approachable si Michael, kaya naman marami ang lumalapit sa kanya.

Isang araw, habang abala si Erika sa kanyang trabaho, naisip niyang lapitan si Michael upang magpasalamat muli.

“Michael, gusto ko lang po ulit magpasalamat sa inyo sa oportunidad na binigay niyo sa akin. Hindi ko po alam kung paano ako makakabayad sa inyo,” sabi ni Erika habang sila ay nagkakasalubong sa hallway.

“Walang anuman ‘yun, Erika. Ano ka ba? Basta’t gawin mo lang ang best mo sa trabaho. Alam kong malayo ang mararating mo,” sagot ni Michael na may ngiti sa kanyang labi. “And please, you don’t need to be so formal. Tawagin mo na lang ako Michael. Huwag ka nang magku-kuya sa susunod, ha?”

Hindi na umaasa si Erika na mapapalapit pa siya kay Michael dahil na rin sa dami ng kaibigan nito sa kumpanya. Ngunit isang araw, habang kumakain siya mag-isa sa cafeteria, bigla siyang nilapit ni Michael.

“Hi Erika, can I join you?” tanong ni Michael habang dala ang kanyang tray ng pagkain.

“Oo naman Michael, sure,” sagot ni Erika na medyo nagulat pero natuwa rin sa paglapit ni Michael.

Umupo si Michael sa tapat ni Erika at nagsimula silang magkwentuhan. “Kumusta ang trabaho?” tanong ni Michael habang kumakain.

“Okay naman. Medyo challenging pero enjoy naman ako. Maraming bago akong natututunan,” sagot ni Erika habang ngumingiti.

“Good to hear that. Kung may kailangan ka or may tanong ka about work, huwag kang mag-aatubiling magtanong sa akin ha?” sabi ni Michael na may kasamang ngiti.

Habang sila’y nag-uusap, hindi nila namamalayan na may mga mata at tenga sa paligid na nakatingin at nakikinig sa kanila. Ang kanilang pag-uusap ay nagdulot ng usap-usapan at tsismis sa loob ng kumpanya. Maraming nagalit at nainggit kay Erika dahil sa atensyon na ibinibigay sa kanya ni Michael.

“Ba’t kaya siya pinapansin ni Michael? Dati hindi naman siya ganyan,” sabi ng isang empleyado habang nakikipag-usap sa kanyang kaibigan.

“Oo nga, baka naman may gusto si Michael sa kanya. Baka… baka may namamagitan na sa kanila,” sagot ng isa pang empleyado na puno ng inggit.

Ngunit si Erika, na walang kamalay-malay sa mga usap-usapan, para sa kanya ang lahat ng ito ay bahagi lamang ng kanyang pangarap at pagsusumikap. Hindi niya iniisip na may mga taong naiinggit o nagagalit sa kanya.

Sa mga sumunod na araw, patuloy ang mga tsismis at inggit ng mga katrabaho ni Erika. Ngunit nanatiling nakatuon si Erika sa kanyang trabaho. Ang bawat araw ay pagkakataon para patunayan ang sarili at magtagumpay sa kanyang mga pangarap. Sa tulong ng kanyang sipag, determinasyon, at suporta mula kay Michael at iba pang mga kasamahan, alam niyang malayo pa ang mararating niya.

Isang araw, habang pauwi si Erika mula sa trabaho, nakatanggap siya ng tawag mula kay Michael.

“Erika, may oras ka ba ngayon? Baka gusto mong magkape muna tayo?” alok ni Michael sa telepono.

Nagulat si Erika pero agad na sumagot, “Sige Michael, pwede akong sumama.”

Nagkita sila sa isang malapit na coffee shop. Habang nagkakape, pinag-usapan nila ang iba’t ibang bagay: trabaho, buhay, at mga pangarap.

“Erika, alam mo, bilib talaga ako sa’yo. Ang dami mong nagagawa sa maikling panahon. Ang sipag mo at ang tiyaga,” sabi ni Michael habang humihigop ng kanyang kape.

“Salamat Michael. Inspirasyon ko kasi ang pamilya ko, gusto ko talagang makatulong sa kanila,” sagot ni Erika habang ngumingiti.

“Napakaswerte ng pamilya mo dahil sa’yo. At sa totoo lang, napakaswerte rin ng kumpanya dahil nandiyan ka,” sabi ni Michael na may seryosong mukha.

Nagulat si Erika sa sinabi ni Michael. “Michael, salamat talaga. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Sobrang halaga ng mga sinasabi mo sa akin,” sagot ni Erika habang nararamdaman ang pag-init ng kanyang mga pisngi.

Habang lumalalim ang gabi, nagpaalam na si Erika kay Michael. “Michael, uwi na ako ha? Maraming salamat sa pag-aya mo sa akin, nag-enjoy talaga ako,” sabi ni Erika.

“Walang anuman ‘yun, Erika. Ingat ka ha? Kung may kailangan ka, nandito lang ako,” sabi ni Michael habang kumakaway.

Habang pauwi si Erika, hindi niya mapigilan ang mag-isip tungkol sa kanilang pag-uusap. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng mga sinabi ni Michael, pero alam niyang naging espesyal ang araw na iyon para sa kanya. Ramdam niya ang inspirasyon at determinasyon na magpatuloy sa kanyang mga pangarap.

Sa mga sumunod na araw, patuloy ang pag-igting ng mga tsismis sa kumpanya. Marami ang nagagalit kay Erika dahil sa kanilang inggit. Ngunit si Erika ay nanatiling matatag. Ang kanyang sipag, tiyaga, at pagmamahal sa trabaho ang nagbigay sa kanya ng lakas upang harapin ang mga hamon. Alam niyang marami pa siyang dapat patunayan, pero sa bawat araw, alam niyang unti-unti niyang natutupad ang kanyang mga pangarap.

Isang gabi, habang nagpapahinga si Erika sa kanyang maliit na apartment, bigla siyang nakatanggap ng text mula kay Michael. Kinuha niya ang kanyang cellphone at binasa ang mensahe.

“Hi Erika. Kumusta ka? Balita ko may mga tsismis daw sa office. Gusto ko lang malaman kung okay ka lang.”

Naguluhan si Erika. Hindi niya alam na pinag-uusapan pala siya ng kanyang mga katrabaho. Agad niyang tinawagan si Michael upang linawin ang lahat.

“Michael, anong ibig mong sabihin? Anong tsismis?” tanong ni Erika, halatang nababahala sa kanyang boses.

“Huwag kang mag-alala, Erika. Wala naman ‘yun. May naririnig lang ako na may mga nagtsitsismisan pero hindi mo na kailangan pang alamin ang mga detalye. Ang importante, okay ka lang,” sagot ni Michael, pilit na pinapakalma si Erika.

“Michael, anong sabi nila?” tanong ni Erika na lalong nag-aalala.

“Wala naman, Erika. Sabi ko nga, hindi na mahalaga ‘yun. Ang mahalaga, alam kong masipag ka at mahusay sa trabaho. Kaya nga niyaya kita sa office namin, ‘di ba?” sabi ni Michael na may halong pag-aalala sa boses.

“Salamat Michael. Medyo kinakabahan lang ako,” sagot naman ni Erika habang pinipilit na kalmahin ang sarili.

“Naiintindihan ko. Alam mo, para ma-distract ka sa mga tsismis na ‘yan, gusto kitang imbitahan sa bahay namin bukas ng gabi. Gusto kong ipakilala ka sa mga magulang ko. Nagkataon kasi na pareho pala kayo ng probinsya ng nanay ko,” alok ni Michael.

Nagulat si Erika sa alok ng lalaki. Hindi niya inaasahan na iimbitahan siya nito sa kanilang bahay. “Talaga Michael? Okay lang ba? Sige, pupunta ako,” sagot ni Erika na may halong kaba at excitement.

Kinabukasan, matapos ang trabaho, dumiretso si Erika sa bahay nila Michael. Pagdating niya doon, agad siyang sinalubong ni Michael at ng kanyang mga magulang. Malaki at maganda ang bahay ng lalaki, halatang maayos ang kanilang pamumuhay.

“Erika, gusto ko sanang ipakilala sa’yo ‘yung mga magulang ko. Nay, Tay, si Erika po, ‘yung lagi ko pong kinukwento na kaibigan ko sa trabaho,” sabi ni Michael habang ipinapakilala si Erika.

“Magandang gabi po,” bati ni Erika na may halong hiya at kaba.

“Magandang gabi rin, Erika. Ang saya naman at nakapunta ka dito. Michael has told us a lot about you,” sabi ng nanay ni Michael na si Aling Tessa.

“Erika, anong probinsya ka nga ulit?” tanong ni Mang Tony, ang tatay ni Michael.

“Sa Batangas po,” sagot ni Erika na may ngiti.

“Talaga? Taga-Batangas din kasi kami ni Tessa. Anong bayan ka sa Batangas?” tanong ni Mang Tony na tila ba nagkakaroon ng malaking interes sa sagot ng babae.

“Sa San Juan po,” sagot muli ni Erika.

“Naku, kababayan pala talaga tayo! Iba talaga ang mga Batangueño, masisipag at matatapang,” sabi ni Aling Tessa na may halong tuwa.

Habang nag-uusap sila, naramdaman ni Erika ang mainit na pagtanggap ng pamilya ni Michael. Pakiramdam niya ay para siyang nagkaroon ng pangalawang pamilya habang siya ay nasa Maynila. Naging masaya at puno ng tawanan ang kanilang hapunan.

“Erika, ikwento mo naman sa amin ang tungkol sa pamilya mo sa probinsya,” tanong ni Mang Tony habang nag-aayos na ang kanilang mga plato.

“Ah, eh… kami po’y simpleng pamilya lang. Ang tatay ko po ay magsasaka at ang nanay ko naman po ay nagtitinda sa palengke. Sila po ang dahilan kung bakit nagsusumikap po ako dito sa Maynila. Gusto ko po silang matulungan,” sagot ni Erika habang kinikilala ang bawat miyembro ng pamilya ni Michael.

“Nakakatuwa naman at talagang masipag ka. Alam mo, mahalaga talaga ang pamilya, kaya kami nandito sa Maynila para mabigyan ng magandang kinabukasan ang mga anak namin,” sabi ni Aling Tessa na puno ng pagmamahal sa kanyang mga mata.

“Michael, buti na lang at dinala mo si Erika dito. Ang bait at sipag pala ng kaibigan mo,” dagdag ni Mang Tony habang tinitignan ang babae.

“Nagpapasalamat nga po ako kay Michael. Kasi kung hindi po dahil sa kanya, wala po ako sa trabaho ngayon. Sobrang laki nung utang na loob ko po sa kanya,” sagot ni Erika na puno ng pasasalamat.

Habang lumalalim ang gabi, nagpatuloy ang kanilang masayang pag-uusap. Natutunan ni Erika ang maraming mga bagay tungkol sa pamilya ni Michael. Nalaman niyang si Aling Tessa pala ay dating guro sa probinsya at si Mang Tony naman ay dating sundalo. Pareho silang nagdesisyon na lumipat sa Maynila upang mabigyan ng mas magandang kinabukasan ang kanilang mga anak.

“Erika, sana’y maging madalas ang pagpunta mo dito sa bahay. Masaya kami na makasama ka,” sabi ni Aling Tessa bago magpaalam si Erika.

“Oo nga, Erika. Huwag kang mahihiya, welcome ka dito palagi,” dagdag naman ni Mang Tony.

“Maraming salamat po. Napakabait niyo po. Salamat din Michael sa pag-imbita sa akin,” sabi ni Erika habang nagpapaalam sa kanila.

Sa pag-uwi ni Erika sa kanyang apartment, hindi niya maiwasang mag-isip tungkol sa mainit na pagtanggap ng pamilya ni Michael. Pakiramdam niya ay nagkaroon siya ng pangalawang pamilya habang siya ay nasa Maynila. Sobrang saya at ginhawa ang naramdaman niya. Alam niyang sa bawat pagsubok na darating, may mga taong handang tumulong at sumuporta sa kanya.

Sa mga sumunod na araw, patuloy ang mga tsismis sa opisina ngunit si Erika ay nanatiling matatag. Hindi niya pinapansin ang mga ito at patuloy na nagtatrabaho ng buong sipag at determinasyon. Ang inspirasyon at pagmamahal niya mula sa kanyang pamilya sa probinsya at ang suporta ng pamilya ni Michael ang nagbigay sa kanya ng lakas upang harapin ang bawat pagsubok.

Isang araw, habang nasa office si Erika, nilapitan siya ni Miriam, ang matandang Board of Director na unang napansin ang kanyang galing.

“Erika, gusto kitang makausap sa office ko,” sabi ni Miriam na may seryosong mukha.

Kinabahan si Erika pero sumunod siya kay Miriam papunta sa office nito. Pagkapasok nila sa loob, agad na nagsalita si Miriam.

“Erika, alam kong marami kang pinagdadaanan dito sa office, pero gusto kong malaman mo na nakikita ko ang iyong pagsusumikap at dedikasyon. Huwag mong hahayaan na ang mga tsismis ay makasira sa’yo.”

“Maraming salamat po, Ma’am Miriam. Gagawin ko po ang lahat ng aking makakaya para mapagtagumpayan ko po ‘yung mga problema dito,” sagot ni Erika nang puno ng pasasalamat.

“Alam kong malayo ang mararating mo, Erika. Basta’t magpatuloy ka lang sa pagsisikap at huwag mong kalimutan ang iyong mga pangarap,” sabi ni Miriam habang hinahawakan ang kamay ni Erika.

“Maraming salamat po, Ma’am. Pangako po, hindi ko po kayo bibiguin,” sagot ni Erika na puno ng determinasyon.

Pagkatapos ng kanilang pag-uusap, bumalik si Erika sa kanyang mesa. Sa kanyang isip, alam niyang marami pa siyang dapat patunayan, ngunit sa bawat araw, sa bawat pagsubok na kanyang kinakaharap, alam niyang unti-unti niyang natutupad ang kanyang mga pangarap. At sa tulong ng mga taong nagmamahal at sumusuporta sa kanya, alam niyang kayang-kaya niyang harapin ang lahat ng hamon ng buhay.

Sa kabila ng mga pagsisikap ng ilan sa kanyang mga katrabaho na siraan siya, hindi natinag si Erika. Araw-araw, pinapakita niya ang kanyang dedikasyon sa trabaho at ang kanyang husay sa bawat gawain na ibinibigay sa kanya. Hindi siya nagpapadala sa mga tsismis at mga panlalait; sa halip, ginamit niya ito bilang inspirasyon upang magtrabaho ng mas mabuti. Alam niya na ang tanging paraan upang mapatunayan ang kanyang sarili ay sa pamamagitan ng kanyang sipag at tiyaga.

Habang patuloy ang kanyang pagtatrabaho, unti-unti niyang nakuha ang respeto ng ilang kasamahan. Nakikita nila kung gaano siya kaseryoso sa kanyang trabaho at kung paano siya nagsusumikap upang matutunan ang bawat aspeto nito. Ngunit may ilan pa rin na hindi tumitigil sa pangungutya.

Isang araw, habang nakikipag-usap si Michael sa kanyang mga katrabaho, biglang nasali sa usapan si Erika. Isa sa mga empleyado, si Jenny, ay nagsimulang magsalita ng masama tungkol sa kanya.

“Alam mo ba Michael? ‘Di mo ba napapansin ang baho ni Erika? Parang hindi naliligo tapos mukhang probinsyana na talaga, hindi bagay dito sa Maynila,” sabi ni Jenny na may halong pang-aasar.

Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita nilang magalit si Michael.

“Enough!” sabi ni Michael ng mariin. “Hindi kayo dapat nagsasalita ng ganyan tungkol sa kanya. Wala kayong karapatan na husgahan siya.”

“Bakit Michael? Ano bang meron diyan kay Erika? May gusto ka ba sa kanya?” tanong ni Jenny, halatang hindi natutuwa sa reaksyon ni Michael.

Hindi diretsong sumagot si Michael ngunit kitang-kita sa kanyang mga mata ang determinasyon na ipagtanggol si Erika. “Lubayan niyo siya. Isa siyang masipag at mahusay na empleyado dito. Hindi niya deserve ang mga sinasabi niyo,” sabi ni Michael bago umalis sa kanilang grupo.

Habang busy ang iba sa panghahamak kay Erika, patuloy naman sa kanyang pagsusumikap ang babae. Hindi niya pinapansin ang mga tsismis at pang-aasar; ang focus niya ay nasa trabaho at sa kanyang mga pangarap. Naging malapit na rin siya kay Miriam, ang matandang Board of Director, at sa tuwing break time, nagkakaroon sila ng mga simple ngunit makabuluhang pag-uusap.

“Erika, napapansin ko na mas lalo kang gumagaling sa trabaho ah? I’m proud of you,” sabi ni Miriam isang araw habang nagkakape sila.

“Maraming salamat po, Ma’am Miriam. Malaking inspirasyon po kayo sa akin,” sagot ni Erika na may ngiti.

Isang gabi, habang kausap ni Erika sa cellphone ang kanyang pamilya sa probinsya, hindi niya mapigilan ang umiyak, ngunit tinatago niya ang kanyang problema. Ayaw niyang ipaalam sa kanyang pamilya ang hirap na kanyang pinagdadaanan sa Maynila.

“Kumusta kayo diyan, Nay, Tay? Ingat kayo palagi ha?” sabi ni Erika habang pinipilit na pigilan ang kanyang mga luha.

“Okay lang kami dito, anak. Ikaw, kumusta ka na diyan? May trabaho ka na ba?” tanong ni Aling Mila.

“Opo Nay, may trabaho na ako. Nakapagpadala na rin po ako ng pera sa inyo, sana po makatulong kahit papaano,” sagot ni Erika, pilit na itinatago ang kanyang lungkot.

“Maraming salamat anak, napakalaking tulong nito sa amin. Mag-iingat ka palagi diyan ha,” dagdag pa ni Mang Nestor.

“Opo Tay, pangako po mag-iingat ako,” sagot ni Erika bago sila nagpaalam.

Pagkatapos ng tawag, bumalik sa kanyang kama si Erika. Ramdam niya ang bigat ng kanyang sitwasyon, ngunit alam niyang kailangan niyang maging matatag para sa kanyang pamilya. Kailangan niyang magpatuloy.

Habang lumilipas ang mga araw, patuloy na ipinapakita ni Erika ang kanyang galing at dedikasyon sa trabaho. Unti-unting nakukuha niya ang tiwala at respeto ng kanyang mga katrabaho—hindi man lahat, pero sapat na upang malaman niya na may taong handang sumuporta at magtiwala sa kanya.

Isang araw, habang nag-aayos ng mga papeles si Erika, lumapit si Michael sa kanya. “Erika, kumusta ka na?” tanong ni Michael na may ngiti sa kanyang mga labi.

“Okay naman Michael. Medyo busy lang,” sagot ni Erika habang nag-aayos ng kanyang mesa.

“Good to hear that. By the way, may plano ka ba mamaya? Gusto sana kitang ayayain na lumabas. Treat ko sa’yo para naman makapag-relax ka,” alok ni Michael.

“Talaga Michael? Okay lang? Ah, sige salamat,” sagot ni Erika na may halong saya at kaba.

Kinagabihan, nagkita sila ni Michael sa isang malapit na restaurant. Habang kumakain, nagkwentuhan sila tungkol sa iba’t ibang bagay: trabaho, buhay, at mga pangarap.

“Erika, alam mo, bilib talaga ako sa’yo. Ang dami mong nagagawa sa maikling panahon. Ang sipag mo at ang tiyaga,” sabi ni Michael habang humihigop ng kanyang kape.

“Salamat Michael. Inspirasyon ko kasi ang pamilya ko, gusto ko talagang makatulong sa kanila,” sagot ni Erika habang ngumingiti.

“Napakaswerte ng pamilya mo dahil sa’yo. At sa totoo lang, napakaswerte rin ng kumpanya dahil nandiyan ka,” sabi ni Michael na may seryosong mukha.

Nagulat si Erika sa sinabi ni Michael. “Michael, salamat talaga. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Sobrang halaga ng mga sinabi mo sa akin,” sagot ni Erika habang nararamdaman ang pag-init ng kanyang mga pisngi.

Habang lumalalim ang gabi, nagpatuloy ang kanilang masayang pag-uusap. Sa bawat sandali, nararamdaman ni Erika na mas lalo siyang nagiging malapit kay Michael, at sa bawat pag-uusap nila, mas lalo niyang nararamdaman ang inspirasyon at determinasyon na magpatuloy sa kanyang mga pangarap.

Sa mga sumunod na araw, patuloy ang mga tsismis sa opisina ngunit si Erika ay nanatiling matatag. Hindi niya pinapansin ang mga ito at patuloy na nagtatrabaho ng buong sipag at determinasyon. Ang inspirasyon at pagmamahal mula sa kanyang pamilya sa probinsya at ang suporta ng pamilya ni Michael ang nagbibigay sa kanya ng lakas upang harapin ang lahat ng pagsubok.

Isang araw, habang naglalakad si Erika papunta sa kanyang mesa, narinig niya ang ilang katrabaho na nag-uusap tungkol sa kanya.

“Hay naku, nandiyan na naman si Erika. Ah, amoy probinsya na naman,” sabi ng isang katrabaho na si Jenny habang pinipilit na mapangiti.

“Oo nga, kahit anong gawin niya, mukha pa rin siyang dugyot,” sagot ng isa pa habang nagtatawanan.

Sa kabila ng walang humpay na pangungutya at paninira sa kanya, nakakayang tiisin ni Erika ang lahat ng iyon dahil nandiyan si Michael na laging nagpapalakas sa kanyang loob. Tuwing pinanghihinaan siya ng loob, laging naroon si Michael upang magbigay ng suporta at inspirasyon. Ang bawat araw ay nagiging mas madali para kay Erika dahil sa presensya ni Michael.

Ngunit isang araw, nagulat si Erika nang mapansin niyang wala si Michael sa opisina. Pilit niyang hinanap ang kanyang kaibigan, ngunit walang nakakaalam kung bakit wala si Michael. Sa kabila ng kanyang pag-aalala, kailangan niyang magpatuloy sa kanyang trabaho. Katulad ng pangkaraniwang araw, ang pangungutya ang narinig ni Erika sa opisina. Hindi niya alam kung bakit tila mas lumalala ang sitwasyon kapag wala si Michael.

“Naku, mukhang iniwan na ni Michael si Erika ha? Baka nagsasawa na rin sa kanya,” sabi ni Jenny habang pinagtatawanan kasama ang ilang katrabaho si Erika.

“Oo nga, wala na ang knight in shining armor niya,” dagdag ng isa pa habang patuloy ang kanilang tawanan.

Habang patuloy ang kanilang pang-aasar, naramdaman ni Erika ang bigat ng sitwasyon. Hindi niya alam kung saan kukunin ang lakas upang tiisin ang mga ito. Hindi niya nakayanan ang kanyang naririnig; napuno ang kanyang puso ng kalungkutan at panghihina. Kailangan niyang makahanap ng makakausap kaya’t agad siyang pumunta kay Miriam upang humingi ng payo.

“Ma’am Miriam, pwede po bang makipag-usap sa inyo?” tanong ni Erika nang makausap niya si Miriam sa opisina nito.

“Oo naman Erika. Halika, umupo ka,” sabi ni Miriam habang tinuturo ang isang upuan sa harap ng kanyang mesa.

Pagkaupo ni Erika, hindi niya na napigilan ang kanyang damdamin. “Ma’am, hindi ko na po alam ang gagawin ko. Ang sakit po ng mga sinasabi ng mga tao sa akin. Tila ba walang tigil ang pangungutya,” sabi ni Erika habang nagsisimulang tumulo ang kanyang mga luha.

“Erika, naiintindihan ko ‘yung nararamdaman mo. Minsan na rin akong nalagay sa ganyang sitwasyon,” sabi ni Miriam na may lungkot sa kanyang mga mata. “Noong bata pa ako sa larangan ng negosyo, marami ring humusga at nangmaliit sa akin. Maraming beses na gusto ko nang sumuko.”

“Paano niyo po nalagpasan ang lahat ng ‘yun Ma’am?” tanong ni Erika, puno ng pag-asang makahanap ng sagot sa kanyang problema.

“Alam mo Erika, walang mabuting tao na hindi pagpapalain. Ang ibinababa ng tao ay inaangat ng Diyos,” sabi ni Miriam habang hinahawakan ang kamay ni Erika. “Kailangan mo lang magtiwala sa sarili mo at sa plano ng Diyos para sa’yo. Ang mahalaga ay alam mo sa puso mo na ginagawa mo ang tama at mabuti.”

“Pero ang hirap po Ma’am. Parang gusto ko na pong sumuko talaga,” sagot ni Erika habang patuloy na tumutulo ang kanyang mga luha.

“Huwag kang susuko, Erika. Lahat ng pagsubok ay may katapusan. Ang bawat sakit at hirap na nararamdaman mo ngayon ay magiging bahagi ng iyong kwento ng tagumpay,” sabi ni Miriam na may halong determinasyon sa kanyang boses. “Tandaan mo, ang mga hamon na ito ang magpapatatag sa’yo at magbibigay ng lakas upang maabot ang iyong mga pangarap.”

Habang nag-uusap sila, unti-unting naramdaman ni Erika ang ginhawa at inspirasyon mula kay Miriam. Alam niyang hindi siya nag-iisa sa kanyang laban at may mga taong handang tumulong at magbigay ng payo.

“Maraming salamat po, Ma’am Miriam. Sobrang laki po ng tulong ng mga sinabi ninyo sa akin,” sabi ni Erika habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

“Walang anuman, Erika. Lagi kang welcome dito sa opisina ko kung kailangan mo ng makakausap,” sagot ni Miriam na may ngiti.

Sa pag-alis ni Erika sa opisina ni Miriam, naramdaman niyang muli ang kanyang lakas at determinasyon. Alam niyang marami pa siyang haharapin na pagsubok, ngunit sa bawat hakbang, alam niyang hindi siya nag-iisa. Sa mga sumunod na araw, kahit patuloy pa rin ang pangungutya sa kanya ng kanyang mga katrabaho, pinilit ni Erika na magpakatatag. Inaalala niya ang mga payo ni Miriam at ang suporta ni Michael. Kahit wala si Michael sa tabi niya, ramdam niya ang inspirasyon at lakas na ibinibigay nito sa kanya.

Isang araw, habang abala si Erika sa kanyang trabaho, dumating si Michael. Nakita niyang abala ito sa pag-aayos ng mga dokumento sa kanyang mesa.

“Michael, saan ka ba nagpunta? Nag-alala ako sa’yo,” tanong ni Erika habang lumalapit kay Michael.

“Pasensya na Erika, may inasikaso lang akong mahalagang bagay. Pero heto na ako, back to work na ulit,” sagot ni Michael na may ngiti.

“Salamat at nandito ka na ulit. Ang hirap kasi ng mga nangyari dito sa opisina,” sabi ni Erika na may halong lungkot.

“Naiintindihan ko Erika, pero tandaan mo, nandito lang ako para sa’yo. Huwag kang susuko,” sagot ni Michael habang hinahawakan ang balikat ni Erika.

“Salamat Michael. Sobrang laki ng tulong mo sa akin,” dagdag pa ng babae habang nararamdaman ang pagbabalik ng kanyang lakas.

Habang patuloy ang kanilang pag-uusap, naramdaman ni Erika ang inspirasyon at determinasyon na harapin ang lahat ng pagsubok. Alam niyang may mga taong nagmamahal at sumusuporta sa kanya. Sa bawat araw, alam niyang unti-unti niyang natutupad ang kanyang mga pangarap at sa tulong ng mga taong nagmamahal sa kanya, alam niyang kayang-kaya niyang harapin ang lahat ng hamon ng buhay.

Habang abala si Erika sa kanyang trabaho, biglang nag-ring ang kanyang cellphone. Nakita niyang tumatawag ang nanay niya mula sa probinsya. Agad niya itong sinagot, ngunit ang kanyang mga kamay ay nagsimulang manginig sa kaba.

“Hello Nay, anong nangyari?” tanong ni Erika may halong takot sa kanyang boses.

“Erika, anak… umuwi ka na. Inatake sa puso ang tatay mo, nasa ospital kami ngayon,” sagot ni Aling Mila habang umiiyak. “Kailangan ka namin dito.”

Sabi ni Aling Mila bago niya tapusin ang tawag. Agad na naramdaman ni Erika ang bigat ng sitwasyon; puno ng takot at pag-aalala ang kanyang puso para sa kanyang tatay. Ngunit sa likod ng kanyang isip, natatakot din siya na baka hindi na siya muling tanggapin sa trabaho kapag umalis siya.

Habang nag-iisip ng gagawin niya, napansin ni Michael ang kanyang pagkabahala. Lumapit ito sa kanya at tinanong, “Erika, anong nangyari? Ba’t ka umiiyak?”

“Michael, inatake sa puso ang tatay ko. Kailangan kong umuwi sa probinsya,” sagot ni Erika na hindi na napigilang umiyak.

“Erika, huwag kang mag-alala. Ako na ang bahala dito sa opisina. Ako na ang sasalo ng mga trabaho mo habang wala ka,” sabi ni Michael na may kasiguraduhan sa kanyang boses.

“Pero Michael, paano kung hindi na ako tanggapin pabalik? Paano na ang trabaho ko?” tanong ni Erika na puno ng pag-aalala.

“Huwag kang mag-isip ng ganyan. Mahalaga ngayon na makapunta ka sa tatay mo. I’ll make sure everything is taken care of here. I promise,” sabi ni Michael habang tinitignan si Erika sa mata.

Dahil sa mga salitang iyon, naramdaman ni Erika ang pag-asa. Niyakap niya si Michael ng mahigpit at dahil sa sobrang damdamin, hinalikan niya ito sa pisngi.

“Salamat Michael. Hindi ko alam kung ano gagawin ko kung wala ka,” sabi niya bago nagmamadaling nag-impake ng kanyang mga gamit.

Hindi naman malaman ni Michael kung ano ang kanyang mararamdaman. Naroon ang kasiyahan na matutulungan si Erika, ngunit naroon din ang kaba dahil sa nangyari sa tatay ni Erika. Habang pinapanood niyang nagmamadaling umalis si Erika, naramdaman niya ang bigat ng responsibilidad na iniwan sa kanya, ngunit handa siyang gawin ang lahat upang matulungan ang kaibigan.

Habang nasa biyahe si Erika papunta sa probinsya, hindi niya mapigilan ang pag-aalala sa kanyang tatay. Sa bawat kilometro na nalalampasan, nararamdaman niya ang bigat ng kanyang mga emosyon. Ngunit alam niyang kailangan niyang maging matatag para sa kanyang pamilya. Pagdating niya sa ospital, agad niyang hinanap ang kanyang ina. Nakita niya ito sa waiting area, umiiyak at halatang pagod na pagod.

“Nay, kumusta na si Tatay?” tanong ni Erika habang niyayakap ang nanay.

“Nasa loob pa siya ng ICU, anak. Sabi ng doktor, kailangan nating manalangin at umasa na magiging maayos ang lahat,” sagot ni Aling Mila habang patuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha.

“Nay, nandito na po ako. Hindi ko po kayo pababayaan,” sabi ni Erika, pilit na pinapakalma ang sarili at ang kanyang ina.

Habang naghihintay sila sa labas ng ICU, hindi mapigilan ni Erika na manalangin at humingi ng tulong sa Diyos. Alam niyang sa kabila ng lahat ng pagsubok, hindi siya nag-iisa. Naroon ang kanyang pamilya, ang suporta ni Michael, at ang mga payo ng boss niyang si Miriam na nagbibigay sa kanya ng lakas upang harapin ang lahat ng ito.

Samantala sa opisina, abala si Michael sa pagtatrabaho. Sinisiguro niyang natutugunan ang lahat ng iniwang gawain ni Erika. Alam niyang mahalaga ang bawat detalyeng iniwan nito kaya’t buong tiyaga at dedikasyon niyang ginagawa ang lahat.

“Michael, bakit ang sipag mo ngayon?” tanong ni Jenny na halatang nagtataka.

“May kailangan akong tapusin. Importante ‘to,” sagot ni Michael na hindi na nagbigay ng karagdagang detalye.

Habang patuloy sa trabaho, iniisip ni Michael si Erika at ang kanyang pamilya. Alam niyang napakahirap ng pinagdadaanan ni Erika ngayon at sana’y makatulong ang kanyang ginagawa upang mabawasan ang alalahanin nito.

Sa ospital, nagpatuloy ang panalangin ni Erika para sa kaligtasan ng kanyang tatay. Kahit gaano kahirap, pinilit niyang maging matatag. Sa bawat sandali ng paghihintay, iniisip niya ang mga payo ni Miriam at ang suporta ni Michael na nagbibigay sa kanya ng lakas. Matapos ang ilang oras, lumabas ang doktor mula sa ICU. Agad na lumapit si Erika at ang kanyang ina.

“Doc, kumusta po ang tatay ko?” tanong ni Erika, puno ng pag-aalala.

“Maayos na ang kalagayan ng tatay mo. Kailangan lang na magpahinga at sundin ang mga payo ng doktor. Malakas ang loob niya at malaki ang posibilidad na tuluyan siyang gumaling,” sabi ng doktor na may ngiti.

“Salamat po, Doc,” sagot ni Erika habang niyayakap ang kanyang ina. Ramdam niya ang malaking ginhawa sa kanyang puso.

Habang pinagmamasdan ni Erika ang kanyang tatay sa loob ng ICU, naalala niya ang lahat ng mga hirap at sakripisyo na kanyang pinagdaanan. Alam niyang marami pa siyang haharapin na pagsubok ngunit sa bawat hakbang, alam niyang may mga taong nagmamahal at sumusuporta sa kanya. Sa pagbalik ni Erika sa Maynila, dala niya ang bagong lakas at inspirasyon. Alam niyang hindi magiging madali ang mga darating na araw ngunit handa siyang harapin ang lahat.

Pagdating ni Erika sa opisina, sinalubong siya ni Michael. “Kumusta na ‘yung tatay mo?” tanong ni Michael na halatang nag-aalala.

“Okay na siya Michael. Salamat sa lahat ng tulong mo,” sagot ni Erika na may ngiti sa kanyang labi.

“Walang anuman Erika. Alam kong kayang-kaya mo ang lahat ng ‘to,” sagot ni Michael habang tinatapik ang balikat ng kaibigan. Ngumiti si Erika sa kanya na punong-puno ng pagmamahal at paghanga.

Lalong naging malapit sa isa’t isa sina Michael at Erika. Napapadalas na rin ang pagpunta ni Erika sa bahay nila Michael. Madalas silang magkasama sa hapunan at sa bawat pagkakataon, hindi maiwasan ang mga magulang ni Michael na biruin sila.

“Michael, Erika, kailan bang magiging opisyal ang relasyon niyo?” tanong ni Aling Tessa isang gabi habang sabay-sabay silang kumakain.

Namula si Erika sa tanong habang si Michael naman ay napatawa na lang. “Ma, magkaibigan lang kami ni Erika,” sabi ni Michael na may ngiti sa labi.

“Oo nga po Tita, masaya na po kaming magkaibigan,” sagot ni Erika habang nakangiti rin.

Sa kabila ng kanilang pagtanggi, naroon ang isang espesyal na koneksyon sa pagitan nina Michael at Erika. Ang kanilang mga biruan at tawanan ay nagbigay ng kakaibang saya at kulay sa kanilang samahan.

Isang araw sa opisina, biglang pinatawag ng Chairman sina Erika at Michael. Naguguluhan at kinakabahan man, agad silang pumunta sa opisina ng Chairman.

“Good morning, Sir,” bati ni Michael habang pumapasok sila ni Erika sa loob.

“Good morning Michael, Erika. Maupo kayo,” sabi ng Chairman na may seryosong mukha.

Habang nauupo, nararamdaman ni Erika ang kaba sa kanyang dibdib. Hindi niya alam kung ano ang dahilan ng pagpapatawag sa kanila.

“Alam niyo, matagal ko nang napapansin ang inyong kasipagan at dedikasyon sa trabaho,” sabi ng Chairman habang nakatingin sa kanilang dalawa. “Hindi lingid sa akin ang mga nangyayari sa loob ng opisina, lalo na ang mga pagsubok na kinakaharap niyo, lalo na ikaw Erika.”

Nagkatinginan sina Michael at Erika, parehong naguguluhan.

“Erika, Michael, gusto kong malaman niyo na lubos akong humahanga sa inyong dalawa. Ang sipag at tiyaga na pinapakita niyo ay isang halimbawa sa lahat ng empleyado dito sa kumpanya,” patuloy ng Chairman.

“Maraming salamat po, Sir,” sagot ni Erika na halos hindi makapaniwala sa kanyang naririnig.

“May mahalaga akong nais ipaalam sa inyong dalawa, ngunit hintayin na lang natin ang tamang panahon para dito. Sa ngayon, gusto ko lang ipaalam na patuloy niyo lang gawin ang inyong ginagawa. Malaki ang tiwala ko sa inyo,” dagdag pa ng Chairman na may ngiti.

“Salamat po Sir, gagawin po namin ang aming makakaya,” sabi ni Michael.

Nagpaalam na sila sa Chairman at bumalik sa kanilang mga mesa. Hindi pa rin mawala sa isip nila ang mga sinabi ng Chairman ngunit nagpasya silang magpatuloy sa kanilang trabaho habang may mataas na moral.

Sa sumunod na linggo, tulad ng pangkaraniwan, maagang pumasok si Erika. Wala pang tao sa opisina at tahimik niyang inihanda ang mga papeles at iba pang kailangan para sa araw na iyon. Ganito siya kaaga pumasok at ganito niya pinapahalagahan ang kanyang trabaho.

Maya-maya ay dumating na rin si Michael. Nagngitian silang dalawa at nagsimulang mag-usap tungkol sa mga plano at proyekto nila.

“Good morning Erika, ready ka na ba sa mga task natin ngayon?” tanong ni Michael na may ngiti sa labi.

“Good morning Michael. Oo, lahat ay nakaayos na. Kailangan lang natin simulan,” sagot ni Erika na may ngiti rin.

Pagkatapos ng ilang sandali, nagsidatingan na ang mga katrabaho nila. Halos late na bago sila magsimula sa trabaho. Kinutya naman nila si Erika.

“Naku, ay, amoy probinsya na naman si Erika. Kailan ba siya matututo na maging presentable?” sabi ni Jenny habang nagtatawanan ang iba.

“Ang pangit talaga ng damit mo Erika, hindi bagay sa opisina natin,” dagdag ng isa pa.

Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na naaapektuhan si Erika. Ngumiti lamang siya sa kanila at hindi nagsalita. Ganoon din si Michael na nakangiti lamang habang nakikinig sa kanilang mga pang-aasar. Alam nilang wala nang halaga ang mga sinasabi ng iba dahil alam nila ang kanilang tunay na halaga.

Maya-maya, pagsapit ng takdang oras, biglang dumating ang Chairman ng kumpanya. Agad nagsitayuan ang lahat at nagbigay galang sa kanya.

“Good morning everyone. May mahalaga akong iaanunsyo,” sabi ng Chairman habang nakatayo sa harap ng opisina.

Nagulat ang lahat nang maglakad sa harap sina Erika at Michael. Ang kanilang mga katrabaho ay nagkatinginan, nagtataka kung ano ang nangyayari.

“Gusto kong ipaalam sa inyong lahat na simula ngayon, si Erika at si Michael na ang papalit bilang Board of Director at Chief Executive Officer ng kumpanya,” sabi ng Chairman.

Nanlaki ang mga mata ng lahat at halos hindi sila makapaniwala. Ang mga taong tinatapakan at kinukutya nila ngayon ay ang magiging bagong boss nila.

“Hindi ako makapaniwala,” bulong ni Jenny sa kanyang sarili habang nakayuko.

Wala ni isa sa kanila ang nagtangkang umalma dahil kitang-kita ng lahat kung gaano kasipag at kahusay si Erika. Alam nilang karapat-dapat lamang siya sa posisyon na iyon. Hindi na nila maitatanggi ang kanyang kakayanan at dedikasyon.

Habang nakatayo sa harap sina Erika at Michael, ramdam ni Erika ang pagmamalaki at pasasalamat sa kanyang puso. Alam niyang sa kabila ng lahat ng pagsubok at pangungutya, nagtagumpay siya. Hindi niya makakalimutan ang mga payo ni Miriam at ang suporta ni Michael na nagbigay sa kanya ng lakas upang magpatuloy.

“Salamat po sa inyong lahat. Gagawin namin ang aming makakaya upang patuloy na mapabuti ang kumpanya,” sabi ni Erika habang tinitignan ang kanyang mga katrabaho.

Si Michael naman ay nagbigay ng ngiti at sumang-ayon kay Erika. “Tama si Erika, patuloy tayong magtutulungan upang maabot natin ang mga layunin natin sa kumpanyang ‘to. Syempre, maraming salamat din sa tiwala at tulong, pati na rin sa suporta ng butihing Chairman natin.”

Habang nagpatuloy ang araw, naramdaman ni Erika ang bagong simula. Isang bagong yugto ng kanyang buhay ang nagbukas, puno ng pag-asa at mga bagong hamon. Sa bawat hakbang, alam niyang hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang mga taong nagmamahal at sumusuporta sa kanya, at sa bawat pagsubok, alam niyang kaya niyang harapin ang lahat ng ito.

Sa pag-uwi ni Erika, nagpasalamat siya sa Diyos para sa lahat ng biyaya at pagkakataong ibinigay sa kanya. Habang nagpatuloy si Erika sa kanyang bagong tungkulin bilang Board of Director, nalaman niya na si Ma’am Miriam pala ang nagrekomenda sa kanya para sa posisyon. Magre-retiro na si Miriam at nakita niya kay Erika ang potensyal at kabutihan ng puso na hinahanap niya sa kanyang kapalit. Totoo nga ang sinabi niya na ang mga taong may mabuting puso ay inaangat ng Diyos.

Lubos ang pagpapasalamat ni Erika kay Miriam sa tiwala at pagkakataon. “Mami-miss po kita, Ma’am Miriam. Marami pong salamat sa lahat ng tulong at tiwala niyo sa akin,” sabi ni Erika habang yakap si Miriam na naging matalik niya na ring kaibigan.

“Ikaw ang karapat-dapat sa posisyon na ‘yan, Erika. Alam kong gagawin mong mabuti ang tungkulin mo. Patuloy kang maging inspirasyon sa lahat ha?” sagot ni Miriam na may ngiti.

Sa kabilang banda naman, nagpasya si Erika na isama si Michael sa probinsya upang ibalita ang kanyang promotion sa kanyang mga magulang. Nang makarating sila sa probinsya, agad silang sinalubong ng mga magulang ni Erika.

“Nay, Tay, may magandang balita po ako,” sabi ni Erika na puno ng kasiyahan.

“Ano ‘yun, ‘nak?” tanong ni Mang Nestor habang nakatingin kay Erika at Michael.

“Na-promote po ako sa trabaho. Ako na po ang bagong Board of Director ng kumpanya namin,” sagot ni Erika na halos hindi mapigilan ang kanyang ngiti.

“Talaga anak? Napakasaya naman namin para sa’yo!” sabi ni Aling Mila habang niyayakap si Erika. “Ang sipag at tiyaga mo anak, karapat-dapat talaga ‘yan.”

Habang nag-uusap sila, biglang nagdesisyon si Michael na magsalita. “Mang Nestor, Aling Mila, may gusto po sana akong aminin,” sabi ni Michael na halatang kinakabahan.

“Ano ‘yun Michael?” tanong ni Mang Nestor.

“Matagal ko na pong nararamdaman ito at gusto ko nang sabihin. Mahal ko po si Erika at handa akong suportahan at mahalin siya habang buhay,” sabi ni Michael. Natapat ang tingin kay Erika.

Hindi naman makapagsalita si Erika sa narinig. Ramdam niya ang init ng kanyang mga pisngi at ang tibok ng kanyang puso. Sa wakas, naglakas loob siyang lumapit kay Michael, hinalikan ito sa pisngi at niyakap ng mahigpit.

“Mahal din kita Michael,” bulong ni Erika habang yakap si Michael.

Nagulat at natuwa ang mga magulang ni Erika sa kanilang narinig. “Masaya kami para sa inyo anak. Alam naming magiging masaya kayo ni Michael,” sabi ni Aling Mila habang pinupunasan ang luha ng kaligayahan.

Sa tulong nina Michael at Erika, gumanda ang takbo ng kumpanya. Tinaasan nila ang sahod ng mga empleyadong masisipag, kaya naman marami ang nagsipag at sineryoso ang kanilang trabaho. Ang kanilang pamumuno ay nagbigay inspirasyon sa lahat ng empleyado na magtrabaho ng may puso at dedikasyon.

Dalawang taon makalipas, nagpakasal sila Michael at Erika. Ang kanilang kasal ay isang masayang pagdiriwang na dinaluhan ng kanilang pamilya, mga kaibigan, at ilang mga katrabaho. Sa bawat ngiti at halakhak, ramdam ang pagmamahalan at suporta ng lahat.

Nang maglakad si Erika sa altar, nakita niya ang kanyang mga magulang na puno ng pagmamalaki at kasiyahan. Si Michael naman ay naghihintay sa harap, nakangiti at puno ng pag-asa para sa kanilang kinabukasan.

“Handa ka na bang maging bahagi ng buhay ko magpakailanman?” tanong ni Michael habang hawak ang kamay ni Erika.

“Oo Michael, handa na akong mahalin ka at suportahan ka sa bawat hakbang ng ating buhay,” sagot ni Erika na may luha ng kaligayahan sa kanyang mga mata.

Sa harap ng kanilang mga mahal sa buhay, ipinangako nina Michael at Erika na mamahalin at susuportahan ang isa’t isa habang buhay. Ang kanilang pagmamahalan ay naging inspirasyon sa lahat ng nakasaksi at ang kanilang kwento ay nagsilbing patunay na sa kabila ng lahat ng pagsubok, ang pagmamahalan at kabutihan ng puso ang magdadala ng tunay na tagumpay.

Sa paglipas ng panahon, bumuo sina Michael at Erika ng masayang pamilya. Ang kanilang tahanan ay puno ng pagmamahalan at kasayahan. Sa bawat araw, patuloy nilang pinapalaganap ang inspirasyon at kabutihan na nagsimula sa kanilang simple at mapagkumbabang simula.

Sa huli, ang kwento nina Michael at Erika ay isang patunay na ang sipag, tiyaga, at kabutihan ng puso ay magdadala ng tagumpay at kasayahan. Ang bawat hakbang ng kanilang buhay ay puno ng inspirasyon at pagmamahalan, at sa bawat pagsubok, alam nilang kaya nilang harapin ang lahat ng hamon dahil magkasama silang nagtutulungan at nagmamahalan.