CHECKMATE SA MALACAÑANG: Ang Tahimik na End Game ni Marcos na Yumanig sa Buong Pulitika ng Pilipinas

 

Sa mundo ng pulitika, bihira ang sandaling parang eksenang hinugot mula sa isang chess match na pang-kampeon. Walang sigawan. Walang biglaang suntok sa mesa. Ngunit ramdam ng lahat na may gumalaw na piyesa. At nang gumalaw ito, huli na ang kalaban.

Sa mga nagdaang buwan, unti-unting nagising ang publiko sa isang nakakagulat na tanong: sadyang hinayaan ba ng Palasyo na umabot sa ganitong punto ang mga rebelasyon laban sa nakaraang administrasyon? O mas matindi pa: plano ba ito mula pa sa simula?

Sa gitna ng katahimikan, lumutang ang pangalan ni Ferdinand Marcos Jr.. Isang pangulo na madalas ilarawan bilang mahinahon, tahimik, halos malamig sa gitna ng kaguluhan. Ngunit sa likod ng maamong tindig, tila may mas malalim na galaw. Isang end game na hindi nangangailangan ng direktang komprontasyon, ngunit kayang pabagsakin ang buong estruktura ng kalaban.

Isang Alyansang May Lamat Mula Pa Noon

Noong una, maraming Pilipino ang naniwala na ang alyansang Marcos-Duterte ay bakal. Matibay. Hindi matitinag. Ngunit ang mga beteranong tagamasid ng pulitika ay nakaramdam ng kakaibang lamig sa pagitan ng mga linya. Parang kasunduan na may kasamang orasan. At ang orasan ay patuloy na tumitibok.

Habang nananatiling tahimik ang Malacañang, unti-unting umuugong ang mga lumang alegasyon laban sa kampo ni Rodrigo Duterte. Mga isyung dati’y tinawag na “ingay lang.” Mga paratang na binalewala, tinawanan, o tinabunan ng mas malalakas na balita. Ngunit bakit ngayon, tila may espasyong binibigay ang mga ito upang marinig?

Ang Pagbabalik ng Isang Dating Kalaban

 

Dito pumasok ang isa pang piyesa sa chessboard. Isang pirasong minsang tinuring na kaaway, ngunit ngayo’y tila naging sandata. Antonio Trillanes IV.

Sa loob ng maraming taon, si Trillanes ang mukha ng walang humpay na pag-uusig laban sa administrasyong Duterte. Hindi siya umatras. Hindi siya tumahimik. Ngunit sa panahon ng bagong administrasyon, nagbago ang ihip ng hangin. Ang dating kritiko ng Marcos ay biglang naging mas malinaw ang direksyon. Mas organisado. Mas matapang.

Ang tanong ng bayan: bakit ngayon? Bakit tila may proteksyon ang kanyang mga rebelasyon? Bakit tila hinahayaan silang umalingawngaw?

Tahimik ang Hari, Maingay ang Katotohanan

 

Hindi kailanman tuwirang inangkin ng Pangulo ang mga paratang. Wala kang maririnig na diretsahang akusasyon mula sa Malacañang. Walang presscon na puno ng galit. Ngunit sa larong ito, ang katahimikan ang pinakamalakas na sandata.

Habang si Trillanes ang nagsasalita, ang Pangulo ay nananatiling nasa itaas ng usapan. Hindi niya kailangang madumihan ang kamay. Ang resulta: ang publiko mismo ang humuhusga. Live. Walang edit. Walang spin.

At dito nagsimulang manginig ang pundasyon ng kampong Duterte. Dahil kapag ang katotohanan ay nasaksihan ng sambayanan nang sabay-sabay, mahirap na itong baluktutin.

Ang Papel ni Sara Duterte at ang Mas Malaking Laro

Sa bawat rebelasyon, isang pangalan ang paulit-ulit na lumilitaw sa diskurso: Sara Duterte. Mga tanong tungkol sa pondo. Mga bulong tungkol sa bank accounts. Mga alegasyong dati’y tinatawag na haka-haka, ngayon ay sinasabayan ng panawagang “suriin.”

Mahalaga ang tiyempo. Kung inilabas ang mga ito sa simula ng termino, maaaring sumabog ang alyansa at magdulot ng destabilization. Ngunit ngayon, sa panahong mas matatag ang administrasyon, mas handa ang publiko na makinig.

Ito ba ang tinatawag na political foresight? Ang kakayahang maghintay hanggang sa dumating ang tamang sandali?

Ang Art of War sa Makabagong Pulitika

 

May kasabihang ang pinakamagaling na heneral ay nananalo ng digmaan nang hindi lumalaban. Sa estratehiyang ito, malinaw ang hulma. Hindi direktang umatake ang Pangulo. Hinayaan niyang ang mga lumang alegasyon, suportado ng mga bagong detalye, ang magsalita.

Habang ang mga vloggers ay nagkakandarapa sa pag-spin ng naratibo, ang live na pagdinig at dokumentadong ebidensya ang nagiging sentro. At kapag nakita na ng mata ng bayan, mahirap na itong itanggi.

Insurance Policy ng Kapangyarihan

 

May nagsasabi na si Trillanes ay nagsilbing insurance policy. Isang huling alas na pwedeng ilabas kung sakaling may tangkang guluhin ang pamahalaan. Kung totoo ito, napakalinaw ng mensahe: may hawak na ebidensya ang estado, at handa itong ipakita sa tamang oras.

Hindi ito kwento ng paghihiganti. Ito ay kwento ng kontrol. Ng pagbabasa sa galaw ng kalaban bago pa man ito kumilos.

Genius o Oportunista?

 

Hati ang opinyon ng publiko. May nagsasabing henyo ang Pangulo. May nagsasabing oportunista lamang na sinakyan ang agos. Ngunit sa pulitika, ang resulta ang laging may huling salita.

At ang resulta ngayon: isang kampo ang nagtatanggol. Isang kampo ang nagpapaliwanag. At isang Pangulo ang nananatiling kalmado sa gitna ng bagyo.

Ang Tanong na Hindi Pa Nasasagot

Alam na ba niya ang lahat mula pa noong simula? Ang mga alegasyon. Ang mga banta. Ang mga posibleng hakbang ng dating alyado?

Kung oo, malinaw na ang larong ito ay hindi biglaan. Isa itong mahabang chess match. At ang huling galaw ay unti-unti pa lamang na nakikita ng publiko.

Sa dulo, ang tanong ay hindi lamang kung sino ang tama o mali. Ang tanong ay ito: nasaksihan ba natin ang isang checkmate sa pulitika ng Pilipinas?

I-comment mo ang iyong pananaw. Dahil sa larong ito, ang sambayanan ang huling hurado.