NANLAMIG ANG BILYONARYO NANG MAKITA ANG BUNTIS NA EX-WIFE NA JANITRESS SA WEDDING RECEPTION NYA
Habang umaalingawngaw ang musika at palakpakan sa kanyang maringal na kasal, may isang babaeng nakayuko sa gilid ng ballroom. Nililinis ang sahig na naitapakan ng mga bisita. Hindi siya imbitado, hindi siya panauhin. Isa lamang siyang janitress na pinagpapawisan sa gitna ng karangyaan. Habang ang lalaking tinawag niyang asawa noon ay nakangiting ikinakasal sa iba.
Suot ang mamahaling tuxedo at pangarap na imperyo, “Hindi ka bagay sa buhay ko,” ang sabi nito noon. Ngunit nang mapansin niya ang umbok sa ilalim ng uniporme ng janitress, biglang naging malamig ang kanyang mundo. Dahil sa gabing iyon, may isang lihim na handang sumira sa kanyang kasal. Hindi lahat ng sahig ay pareho ang kinang. Sa grand ballroom ng Illustro Hotel, ang marmol ay tila puti, malamig, at pati ang mga ilaw ng kristal sa kisame ay may sariling reaksyon.
Tila may libu-libong mga kuwerdas na nakakabit sa itaas. Kumikislap sa bawat tawa ng mga bisita, sa bawat pag-angat ng baso ng champagne, at sa bawat dampi ng mamahaling gown sa sahig. Sa gitna ng ballroom, malakas ang musika. Isang live orchestra na nagpapaalala sa lahat na may nagaganap na kasalan ng isang milyonaryo.
Ang bango ng mga puting rosas at imported na pabango ay humalo sa amoy ng steak at mamahaling alak. Ang mga tao ay puro elite—mga negosyante, politiko, at socialites. Ang bawat kamayan ay tila isang kontrata. Ngunit sa kabilang panig ng ballroom, hindi masyadong kapansin-pansin dahil natatakpan ng mga bulaklak, ay ang isa pang mundo.
Isang mundo ng basahan, balde, at pagod. Ang mga janitor at janitress ay nakapila sa corridor malapit sa kusina. Suot nila ang itim at abong uniporme, may ID sa dibdib, at nakatali ang buhok. Nagmamadaling mag-ayos dahil nakabantay ang supervisor na si Mirna, na tila isang guwardiyang nakabantay sa bilanggo.
“Bilis, huwag kayong tutulog-tulog kapag may bisitang nadulas, kayo ang lagot!” sigaw ni Mirna habang hawak ang kanyang clipboard at laging galit sa mundo. Ang iba ay tahimik lang, sanay na sa sigaw at utos. At sa gitna nila ay isang babaeng mas tahimik pa sa katahimikan—si Mara Alcantara.
Hindi siya ang tipong madaldal habang nagtatrabaho. Hindi rin siya nagrereklamo. Nakayuko lang siya habang hawak ang mop, at ang kanyang mga mata ay laging nasa sahig. Tila natatakot tumingin sa ibang direksyon, hindi lang dahil sa hiya, kundi dahil may mga bagay na mas masakit makita kaysa sa dumi.
“Mara!” bulong ni Rina, isang kasamahan, habang inaabutan siya ng extra na guwantes. “Ayos ka lang ba? Ang puputla mo.” Tumango si Mara at pilit na ngumiti. Ngunit ang kanyang ngiti ay tila natutunaw sa pagod. Sa ilalim ng kanyang uniporme ay may umbok na hindi pa pansin ng marami, ngunit ramdam ni Mara sa bawat hakbang at bawat pagbuhat ng balde.
Hindi pa siya nagsasabi kahit kanino. Ngayong gabi, sa sahig na napakakintab, walang lihim na magtatagal. “Positions!” sigaw ni Mirna. “Kayo sa entrance, kayo sa side ng dance floor, kayo sa buffet area!”
“Mara, kayo ni Rina sa dance floor, laging may tao doon. Ayaw kong makakita ng kahit anong marka.” Sumunod si Mara nang walang kibo. Habang papalapit sila sa dance floor, lalong lumalakas ang ingay at tila sumisikip ang kanyang dibdib. At doon sa gitna, lumitaw ang reyna ng gabi—si Celine Montoya.
Hindi lang siya basta bride, siya ang bride na tila may sariling spotlight. Ang kanyang gown ay puti at sadyang ginawa para sa kanya. Ang kanyang buhok ay ayos na ayos, at ang bawat alahas ay paalala na siya ang nanalo. Habang naglalakad si Celine kasama ang mga bridesmaid, bigla siyang huminto. Nakita niya si Mara.
Noong una ay hindi niya agad nakilala, ngunit may something sa tindig at mga mata nito. Nanlaki ang mga mata ni Celine. Lumapit siya nang dahan-dahan, tila isang pusang handang sumunggab. Huminto siya sa tabi ni Mara, sapat na para maamoy ni Mara ang kanyang mamahaling pabango.
“Mirna!” tawag niya sa supervisor. “Sino ito?” Mabilis na sumagot si Mirna, “Ah, si Mara po ma’am, mula sa agency.” Ngumiti si Celine ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng lumang inggit mula pa noong high school. Si Mara ang laging top sa klase, ang laging tama ang sagot, habang si Celine ay laging pangalawa lang.
Dahil si Celine ay sanay manalo, gusto niyang iparamdam ang agwat nila ngayon. “Gusto ko, siguraduhing malinis na malinis ang sahig dito,” sabi ni Celine. “Pabalik-balik ka dito, Mara. Kahit walang dumi, linisin mo pa rin hanggang sa hindi ko sinasabing tumigil ka.”
Rinig ni Mara ang bawat salita. Tila isang sampal na walang tunog. Si Celine ay bumalik sa gitna, habang si Mara ay naiwang nakayuko, pinipigilan ang luha. Habang nagpapalakpakan ang lahat para sa pagpasok ng groom, nanatiling nakaluhod si Mara sa gilid, hawak ang basahan.
Pumasok si Adrian Velasco na may pamilyar na ngiti—ang ngiting ginagamit niya sa press conferences at gala. Suot niya ang mamahaling tuxedo na saktong-sakto sa kanya. Habang naglalakad siya, bumabati ang lahat. Ngunit sa isang sandali, may napansin siya sa gilid ng kanyang mata. Isang anyong nakayuko, isang mop na nakaharang.
“Pasensya na po,” mahinang sabi ng babaeng janitress. Tumango si Adrian, “Ayos lang…” Ngunit hindi niya natapos ang sasabihin nang magtagpo ang kanilang mga mata. Sa isang saglit, nawala ang lahat ng ingay. Ang tanging nakikita niya ay ang mukhang akala niya ay naiwan na niya sa nakaraan—si Mara.
Nanigas si Adrian. Nakita niya ang pagod sa mga mata ni Mara. At doon, napatingin si Adrian sa ibaba—sa umbok sa ilalim ng itim na uniporme. Isang buntis na tiyan. Gumuho ang mundo ni Adrian. Tila may sumabog sa loob ng kanyang ulo. Mga petsa, huling gabi, huling away, at ang mga salitang binitawan niya: “Hindi kita kayang pasanin.”
“Adrian!” tawag ni Celine habang yumayakap sa kanya. “Picture time na.” Tumingin ulit si Adrian kay Mara na ngayon ay muling naglilinis ng sahig. “Ayos ka lang ba?” bulong ni Celine. Tumango si Adrian nang mabigat at pilit na ngumiti sa harap ng mga camera, habang sa loob niya ay may isang tanong na paulit-ulit: “Anak ko ba iyan?”
Nagsimula ang unang sayaw. Habang sumasayaw sina Adrian at Celine, nakikita ni Adrian ang repleksyon ni Mara sa malaking salamin sa gilid. Puting gown laban sa itim na uniporme. Sayaw laban sa paglilinis. Palakpakan laban sa katahimikan.
Nakita ni Adrian na namumutla si Mara at humahawak sa kanyang tiyan. Pinagalitan siya ni Mirna dahil tumigil siya sa paglilinis. “Hindi ka binabayaran para maupo!” sigaw ng supervisor. Pilit na tumayo si Mara kahit nanginginig ang mga tuhod. Hindi na nakatiis si Adrian, ngunit pinigilan siya ni Celine, “Huwag mong sirain ang sandaling ito.”
Matapos ang reception, hinanap ni Adrian si Mara sa service corridor. Doon sila nagtagpo, malayo sa mga bisita. “Kumusta ka?” tanong ni Adrian. Simple lang ang tanong pero napakabigat. “Ayos lang,” maikling sagot ni Mara nang hindi tumitingin sa kanya. Gustong humingi ng tawad ni Adrian, pero tila walang lumalabas na salita sa kanyang bibig.
Nang sumunod na araw, hindi mapakali si Adrian. Nakuha niya ang record ni Mara mula sa agency at nalaman ang hirap na pinagdaraanan nito. Pumunta siya sa tinitirhan ni Mara sa San Isidro compound. Nag-iwan siya ng makapal na sobre ng pera sa ilalim ng pinto ni Mara.
Ngunit hindi tinanggap ni Mara ang pera. Itinapon niya ito sa basurahan at ipinarating kay Adrian sa pamamagitan ni Rina: “Hindi nabibili ng pera ang lahat ng ginawa mo.”
Nagkita silang muli at sa pagkakataong ito, naging tapat si Adrian. Hindi siya nagdala ng pera. Humingi siya ng tawad—hindi bilang isang CEO, kundi bilang isang lalaking nagkamali. At doon, itinanong niya ang katotohanan: “Anak ko ba iyan?”
Sumagot si Mara, “Oo.”
Sinabi ni Mara na hindi siya nagsabi noon dahil ayaw niyang lumaki ang bata sa mundong puno ng poot at sumbatan. Humagulgol si Adrian, ang lahat ng sakit at pagsisisi ay lumabas. Nangako siyang maninindigan bilang ama, hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niyang itama ang lahat.
Nalaman ni Celine ang lahat at sinubukang sirain si Mara, ngunit pinili ni Adrian na iwan ang lahat—ang posisyon, ang yaman, at ang kasal kay Celine—upang samahan si Mara sa panibagong simula. Hindi naging madali, ngunit sa huli, nagtayo sila ng sariling maliit na negosyo. Ang dating janitress na minaliit sa sariling kasal ng ex-husband niya, ngayon ay tumatayo na sa sarili niyang mga paa, may dangal, at may pamilyang tunay na nagmamahal sa kanya.
