BILYONARYO, SUMAMA SA BAHAY NG KATULONG PARA MAKI-PASKO.. NANLAMIG SIYA NG MAKITA DOON ANG MATAGAL NA HINAHANAP
Siya ang boss na laging galit sa Pasko. Palibasa ay tila walang pamilya. Ang mga salitang lumalabas sa kanyang bibig ay parang kutsilyong tumatagos sa dibdib ng bilyonaryong sanay sa yaman ngunit ulila sa pagmamahal. Taon-taon, Pasko na naman. Mag-isa. Malamig. Walang naghihintay. Kaya nang imbitahan siya ng kanyang katulong na magdiwang ng Pasko sa lalawigan, tinanggap niya ito kahit minamaliit siya ng iba—ganun ang buhay.
Ngunit sa loob ng bahay na butas ang bubong at puno ng tawa ng mahihirap, mayroong isang bagay na mas masakit kaysa sa lahat ng pangungutya. Isang lumang retrato, isang mukha, at isang katotohanang magpapatigil sa kanyang paghinga. Mahahanap na ba ang matagal nang hinahanap? Isang pamilyar na tinig ang muling umalingawngaw—isang awiting Pamasko mula sa radyo, lunod sa ingay ng trapiko sa lungsod sa labas ng salamin.
“Have yourself a merry little Christmas.” Pinatay ng lalaki ang radyo. Tahimik ang buong condo hotel. Mataas ang palapag. Kita ang ilaw ng lungsod na parang mga bituing nakakalat sa lupa. Ngunit gaano man kakinang ang ilaw sa labas, nananatiling malamig ang silid. Walang Christmas tree, walang parol, walang anumang tanda na Disyembre na.
Muli siyang nag-iisa. Nakaupo ang bilyonaryo sa gilid ng kama, suot pa rin ang maayos na long sleeves. Kahit walang pupuntahan, sanay siyang laging handa kahit walang inaasahang bisita. Sanay na siyang mag-isa, lalo na tuwing Pasko. Wala ang kanyang assistant nang gabing iyon; sinabi nitong dadalo ito sa simbang gabi.
Gaya ng ginagawa niya taon-taon, hindi niya ito pinigilan. Hindi man lang niya tinanong kung anong oras uuwi; wala siyang pakialam, laging sinasabi sa sarili. Ngunit ngayong mag-isa siya sa silid na iyon, may kung anong bigat na nakabalot sa kanyang dibdib. Sa hallway kanina, narinig niya ang dalawang staff na nagbubulungan: “Iyan ang boss na laging galit sa Pasko.”
Sabi ng isa, “Mukhang wala talagang pamilya.” Sagot ng isa, “Hindi siya lumingon, hindi siya nagsalita.” Ngunit parang kutsilyong bumaon sa kanya ang mga salitang iyon. Hindi dahil mali, kundi dahil totoo. Wala siyang pamilya. Tumayo siya at lumapit sa bintana. Mula roon, may simbahan sa malayo. May mga taong pumapasok.
May batang may hawak na kandila. May mga magulang na hila-hila ang mga anak. May tumatawa. May nagkukuwento. May nagmamadali dahil sa lamig ng hangin. Sumikat siya, at gaya ng nakagawian tuwing Disyembre, nagbalik ang alaala. Maraming taon na ang nakalipas (sa transcript: dalawang taon). Noon, ang bahay nila ay napakatahimik. Bata pa siya noon.
Mahilig siyang maglaro kaysa magsimba. Umaga pa lang ng araw na iyon, abala ang buong bahay sa paghahanda. Pasko na bukas. May kaunting handa sa kusina. May mga regalong nakatago sa cabinet. May mga tawa sa sala. “Ano, sasama ka ba sa amin?” tanong ng kanyang ina habang nag-aayos ng damit. Umiling siya nang hindi man lang tumitingin.
“Maglalaro muna ako. Anak, Pasko ngayon.” May sakit ang kanyang ama noon, ngunit matigas ang kanyang ulo. Mas pinili niyang manatili sa silid hawak ang laruan. Walang pakialam sa oras. Ang kanilang bunsong kapatid, ang kanyang maliit na kapatid na babae (o lalaki sa ibang bahagi ng transcript), ay masayang nakabihis, hawak ang kamay ng kanilang ina. “Kuya, sama ka na.” Masaya ang mga matang nakatingin sa kanya. Hindi siya tumingin.
Hindi niya alam na iyon na ang huling pagkakataon. Lumabas ang kanyang mga magulang kasama ang kapatid. Habang nasa pinto, naririnig pa niya ang ama: “Babalik kami bago mag-Noche Buena.” Sabi nito, “Ang ganda mo rin.” Tumango lang siya, abala pa rin sa laro. Lumipas ang oras. Hapon, gabi. Isa-isang namatay ang mga kandila sa sala.
Nagdilim ang paligid. Naupo siya sa mesa, naghihintay sa kanilang pagbabalik. Inisip niya na baka natagalan lang sa simbahan o may dinaanan. Hanggang sa nanatili siyang mag-isa. Hanggang sa may kumatok sa pinto. Hindi iyon ang tunog na inaasahan niya. Hindi iyon ang boses ng kanyang ama, ni tawa ng ina, o malakas na tinig ng kapatid.
Dalawang pulis ang nasa labas at ang usapang naganap ay nagwasak sa kanyang mundo. Nagkaroon ng aksidente sa lawa. Nahulog ang sasakyan ng kanyang mga magulang. Narekober ang katawan ng kanyang ina at ama, ngunit ang kanilang bunsong anak ay hindi nahanap. Napapikit ang bilyonaryo. Basa siya ng pawis. Kahit malamig ang hangin, mahigpit ang kapit ng kanyang kamay sa gilid ng bintana. Maraming taon na ang lumipas pero tila nangyari lang ang lahat kahapon.
Nahanap ang katawan ng mga magulang at inilibing. Umiyak ang ilang kamag-anak. Ngunit ang kanyang kapatid ay walang kabaong, walang burol, walang insurance. Hinahanap niya ito taon-taon. Nagbayad siya ng mga tao. Gumastos ng milyun-milyon. Tuwing bakasyon, tuwing may libreng oras, laging may isang tanong sa kanyang isip: “Buhay pa ba siya?” Ngunit walang sagot.
At sa paglipas ng mga taon, natutunan niyang umiwas. Umiwas sa Pasko, umiwas sa simbahan. Umiwas sa anumang nagpapaalala sa kanya ng pamilyang dati ay buo at ngayon ay wasak na. Kaya tuwing Disyembre, nasa opisina siya o sa mansyon—o sa isang mataas at tahimik na hotel kung saan walang magtatanong kung bakit wala siyang handa, bakit wala siyang bisita, bakit siya mag-isa. Huminga siya nang malalim at tumingin muli sa lungsod.
Sa labas, tuloy ang saya ng mundo. Sa loob, isang lalaking sanay sa yaman ngunit ulila sa pagmamahal ang muling sinalubong ng Paskong kinasusuklaman niya. At hindi niya alam, ito na ang huling Paskong mag-isa siya. Tatlong taon na siyang nagtatrabaho bilang assistant ng bilyonaryo (si Mira). Ngunit kahit minsan ay hindi niya itong nakitang natuwa sa Pasko. Siya ang tipo ng boss na tahimik, diretso magsalita, at bihirang tumingin sa mata ng kausap.
Hindi sumisigaw, pero sapat na ang malamig na tono para maramdaman mong may distansya siya sa buong mundo. At tuwing lalapit ang Disyembre, lalo itong nagiging mailap. Walang Christmas tree sa unit, walang parol sa bintana, walang ilaw na kumukurap. Parang bawal ang Pasko sa bahay na iyon. Napansin niya iyon sa unang taon pa lang bilang assistant.
Noong una, akala niya ay busy lang ang boss. Pero sa ikalawa at ikatlong taon, malinaw na umiiwas talaga ito sa Pasko. Samantalang siya ay kabaligtaran. Sa probinsya, kahit kapos sa handa, masaya ang kanyang pamilya. Kahit sardinas at kanin lang, minsan ay may tawa, may kanta, at may sama-samang dasal.
Kahit pagod ang kanyang ina sa araw, sinisikap nitong magluto ng anuman. Kahit masakit ang likod ng kanyang ama, ilalabas ang gitara sa gabi. Kaya kapag nakikita niya ang kanyang boss na mag-isa at tahimik sa sulok, hindi niya mapigilang maawa. Hindi niya ito masabi, ni hindi niya maipakita.
Ang Imbitasyon at ang Katotohanan
Isang gabi, matapos ang simbang gabi, nalaman ng bilyonaryo ang hirap at saya ng buhay sa probinsya. Inimbitahan siya ni Mira. “Sumama ka sa amin sa probinsya. Pasko naman,” sabi ng dalaga. Nag-atubili ang bilyonaryo, ngunit sa huli ay pumayag.
Pagdating sa probinsya, nakita niya ang isang simpleng bahay na may butas ang bubong. Ngunit sa loob nito, naramdaman niya ang init ng isang tunay na pamilya. Nakita niya ang bunsong kapatid ni Mira. May kung anong kumurot sa kanyang puso.
Isang gabi, habang tinitingnan ang mga lumang gamit, nakakita ang bilyonaryo ng isang retrato sa loob ng isang lumang kahon. Isang retrato ng isang sanggol na may nunal sa kilay—isang nunal na katulad na katulad ng sa kanyang nawawalang kapatid.
Nagtanong siya sa ina ni Mira. Ikinuwento nito na noong gabi ng aksidente maraming taon na ang nakalipas, isang lalaking basang-basa ang kumatok sa kanilang pinto at iniwan ang isang sanggol upang iligtas. Inalagaan nila ang bata bilang sarili nilang anak.
Upang makasiguro, sumailalim sila sa isang DNA test. Ang resulta? Positibo. Ang bunsong kapatid ni Mira ay ang matagal na niyang hinahanap na kapatid.
Isang Bagong Simula
Hindi kinuha ng bilyonaryo ang bata mula sa pamilyang nag-aruga rito. Sa halip, itinuring niya silang lahat na sariling pamilya. Ipinagawa niya ang kanilang bahay at kalaunan ay dinala sila sa kanyang mansyon upang doon na manirahan nang sama-sama.
Sa huli, hindi lang ang kanyang kapatid ang nahanap niya, kundi pati na rin ang pag-ibig sa piling ni Mira. Ang mansyong dating malamig at tahimik ay napuno na ng tawa, laro, at pagmamahal.
