Sa gitna ng mga diskusyon tungkol sa ekonomiya, imprastraktura, at mga isyung pulitikal, may isang hakbang ang administrasyon ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. na nagpadama ng ibang uri ng yaman ng ating bansa. Ito ay hindi nasusukat sa reserbang dolyar o sa dami ng ginto sa ilalim ng lupa, kundi sa lawak ng ating malasakit sa kapwa tao—maging sila man ay ating kababayan o dayuhan mula sa kabilang panig ng mundo. Ang desisyon ng Pilipinas na magbigay ng pansamantalang tahanan sa mga Afghan nationals ay isang makasaysayang kabanata na nagpakita ng ating kakayahang maging “liwanag sa gitna ng dilim” para sa mga nawalan ng pag-asa.
Ang Krisis sa Afghanistan at ang Panawagan para sa Tulong
Mula nang muling masakop ng Taliban ang Afghanistan noong Agosto 2021, ang bansang ito ay binalot ng takot at kaguluhan. Ayon sa ulat ng United Nations, daan-daang extrajudicial killings at arbitrary arrests ang naitala laban sa mga dating tagapaglingkod ng gobyerno at mga taong tumulong sa puwersang Amerikano [01:45]. Ang mga propesyonal na ito, na nagsilbi bilang mga translator at staff, ay naiwan sa panganib matapos ang pag-alis ng tropang US. Marami sa kanila ang nag-apply para sa Special Immigrant Visas (SIV) patungong Amerika, ngunit dahil sa bagal ng proseso at matinding panganib sa kanilang buhay sa Afghanistan, kinailangan nila ng isang ligtas na lugar habang naghihintay ng kanilang approval [02:13].
Ang Makasaysayang Kasunduan: Ang Paninindigan ni PBBM
Noong Setyembre 25, 2024, nilagdaan ni Pangulong Bongbong Marcos ang isang temporary arrangement sa pagitan ng Pilipinas at Estados Unidos [02:37]. Sa ilalim ng kasunduang ito, pumayag ang Pilipinas na magsilbing pansamantalang tahanan para sa 300 Afghan nationals habang inaayos ang kanilang US visa applications [02:48]. Marami ang nagulat at maging ang mga kritiko ay napa-isip: Bakit ang Pilipinas? Ligtas ba ito para sa ating bansa?
Sa kabila ng mga agam-agam ukol sa seguridad, nanindigan ang Pangulo. Nilinaw niya na ang mga Afghan na ito ay hindi mga refugees sa tradisyunal na kahulugan, kundi mga propesyonal na dumaan sa masusing medical at security screening bago pumasok sa bansa [03:06]. Sila ay mananatili lamang sa loob ng 59 na araw—sapat na panahon upang matapos ang kanilang processing patungong Amerika [04:01].
Seguridad at Gastusin: Walang Pasanin ang Sambayanang Pilipino
Isa sa mga pangunahing linaw na ginawa ng administrasyon ay ang aspeto ng gastusin. Ang lahat ng gastos para sa pananatili ng mga Afghan nationals—mula sa pagkain, tirahan, hanggang sa medikal na pangangailangan—ay sagot ng gobyerno ng Amerika [03:35]. Hindi rin sila inilagay sa mga komunidad o sa mga EDCA sites; sa halip, sila ay nanatili sa mga pribadong pasilidad na pinangangasiwaan ng United States Government staff at binabantayan ng Philippine National Police (PNP) para sa seguridad ng lahat [03:52]. Ang Department of Foreign Affairs (DFA) din ang nagbigay ng kaukulang entry visas na naaayon sa ating mga batas at regulasyon [00:20].
Ang Simbolismo ng Malasakit: Ang Pilipinas Bilang Inspirasyon
Bakit nga ba mahalaga ang hakbang na ito? Bukod sa pagiging kasangga sa pandaigdigang komunidad, ipinakita nito ang karakter ng Pilipino. Sa kasaysayan, ang ating bansa ay may mahabang tradisyon ng pagtanggap sa mga “homeless” o mga biktima ng digmaan—mula sa mga White Russians, mga Jews noong panahon ni Quezon, hanggang sa mga Vietnamese “boat people.” Sa pangunguna ni PBBM, muling ipinaalala sa mundo na ang Pilipinas ay isang bansang may pusong ginto [05:32].
Ang aral na mapupulot dito ay simple: ang tunay na yaman ay nasa ating kakayahang tumulong hindi dahil tayo ay may sobra, kundi dahil naiintindihan natin ang halaga ng pagkakaisa sa gitna ng krisis [05:06]. Gaya ng nakasulat sa Hebrews 13:2, “Huwag ninyong kaliligtaang magpakita ng pag-ibig sa mga taga-ibang bayan,” ang ating bansa ay nagsilbing kasangkapan ng pag-ibig sa mga taong wala nang ibang matakbuhan [05:48].
Ang pagtulong na ito ay hindi lamang nagligtas ng buhay ng mga Afghan nationals, kundi nagtaas din sa dangal ng Pilipinas sa mata ng mundo. Ipinakita natin na kahit tayo ay isang papaunlad na bansa, mayaman tayo sa pinakamahalagang aspeto—ang pagmamahal sa kapwa [04:32]. Habang ang mga Afghan nationals ay naghahanda para sa kanilang bagong simula sa Amerika, dadalhin nila ang alaala ng isang bansang binuksan ang pintuan para sa kanila noong panahong talikuran sila ng mundo.
